บทที่ 23 สู้กลับ
ความจริงจินเฟิงตื่นั้แ่ตอนที่ถังตงตงเปิดประตูออกไปดื่มน้ำแล้ว
เมื่อได้ยินว่าเป็ถังตงตง ชายหนุ่มก็พลิกตัว ตั้งใจว่าจะนอนต่อ
ในขณะที่กำลังจะเข้าสู่นิทรา เขาก็ได้ยินเสียงใครบางคนกระซิบกระซาบขึ้นเสียก่อน
ชัดเจนว่าเป็เสียงผู้ชาย
เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างก็เห็นว่าเป็เซี่ยกวางและชายหัวโล้นกำลังรัดตัวถังตงตงเอาไว้
ความคิดแรกของจินเฟิงคือการหาหน้าไม้
น่าเสียดายที่เขาชะล่าใจไม่คิดว่าเซี่ยกวางจะกล้ากลับมาที่หมู่บ้านนี้อีก จึงนำหน้าไม้เก็บไว้ที่โรงตีเหล็ก
ชายหนุ่มจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องซ่อนตัวอยู่หลังประตู พร้อมกับคว้าม้านั่งทรงเตี้ยแถว ๆ นั้นมาถือไว้ให้มั่น
โชคดีที่กำจัดเซี่ยกวางได้ด้วยเก้าอี้ตัวเล็ก ๆ ตัวเดียว
ตอนนี้ก็เหลือแค่ชายหัวโล้น จินเฟิงรู้สึกว่าเขาน่าจะรับมือกับสถานการณ์นี้ได้โดยไม่มีปัญหาอะไร
ตราบใดที่ยืนหยัดจนกว่าคนอื่นในหมู่บ้านจะเข้ามาช่วยได้ ชายหัวโล้นก็จบเห่!
แต่ชายหัวโล้นเ้าเล่ห์ผู้นี้ลูกเล่นเยอะเกินไป
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี เขาก็จับถังตงตงเป็ตัวประกันทันที
นับั้แ่ชีวิตที่แล้วจนถึงชีวิตปัจจุบัน นี่เป็ครั้งแรกที่จินเฟิงต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้
เขาพยายามบังคับตัวเองให้ใจเย็น ค่อย ๆ พูดเกลี้ยกล่อมกับชายหัวโล้น
“เ้าเป็ชายชาตรี มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จา! อย่าทำร้ายเพื่อนข้า ข้าจะให้ทุกอย่างที่เ้า้า!”
“ข้ารู้ว่าเ้ายังมีเงินเหลืออีกยี่สิบกว่าตำลึงเงิน ส่งมันมาให้ข้า!”
ชายหัวโล้นไม่แม้แต่จะมองเซี่ยกวางที่ล้มลงไป แต่เอ่ยปากขอเงินทันที
“ได้!”
จินเฟิงหยิบแท่งเงินสองแท่งออกมาจากกระเป๋าและโยนมันออกไปด้านหน้าชายหัวโล้นทันที “ปล่อยเพื่อนของข้า แล้วเอาเงินนี่ไปซะ!”
หากชายหัวโล้นก้าวออกมาเอาเงิน เขาอาจจะหาโอกาสสู้กลับได้
น่าเสียดายที่อีกฝ่ายไม่ได้ตกหลุมพราง แต่กลับเอ่ยออกมาอย่างเ็าว่า “โยนขวานของเ้าทิ้งไปซะ แล้วไปหยิบเงินมามอบให้ข้า!”
หากเขา้าเงิน จินเฟิงสามารถมอบให้ชายหัวโล้นผู้นี้ได้โดยไม่ต้องลังเล
แม้ว่าเขาจะหนีไปพร้อมกับเงินจริง ๆ ชายหนุ่มก็ไม่สนใจ
แต่หากเขาทิ้งขวาน แล้วชายหัวโล้นย้อนกลับมาทำร้ายเขาล่ะ?
บัณฑิตหนุ่มลังเล
“เร็วเข้า!”
ชายหัวโล้นออกแรงเล็กน้อยบนคอของถังตงตง ทันใดนั้นรอยเืก็ปรากฏขึ้นบนลำคอของนางทันที
จินเฟิงเหงื่อตก
ไม่เพียงแต่รอยเืบนคอของถังตงตงเท่านั้น เขายังเห็นร่าง ๆ หนึ่งที่อยู่ด้านหลังชายหัวโล้นเข้ามาในลานบ้านด้วย
แต่มันมืดเกินกว่าจะรู้ว่าใครกำลังเข้ามา
ทว่าเมื่อพิจารณาจากเงาดำ ๆ เหมือนว่าผู้ที่มาเยือนจะเป็สตรี นางไม่น่าจะเป็ลูกจ้างของชายหัวโล้นผู้นี้
ดังนั้นสิ่งที่เขาทำได้ในยามนี้… คือการถ่วงเวลาเอาไว้!
“เอาล่ะ เ้าเอาเงินไปได้ แต่หากเ้าทำร้ายเพื่อนของข้า ข้าจะะโอย่างสุดเสียง และเ้าก็จะไม่มีวันหนีไปไหนพ้น พวกเราจะตายไปพร้อม ๆ กัน!”
จินเฟิงขว้างขวานไปด้านข้าง จากนั้นเขาก็เดินเข้าไป ชายหนุ่มพยายามพูดเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของโจรที่อยู่ตรงหน้า
“ไม่ต้องห่วง ข้ามาเพื่อขอเงินเท่านั้น”
ปากบอกว่ามาแค่ของเงิน แต่ใจชายหัวโล้นคิดไปแล้วว่า ทันทีที่จินเฟิงเข้ามาใกล้ ตนจะฟันชายผู้นี้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน
หนึ่งก้าว
สองก้าว
สามก้าว...
หากจินเฟิงเดินมาข้างหน้าอีกสองสามก้าว เขาก็จะหยิบแท่งเงินขึ้นมาได้
ชายหัวโล้นกำด้ามขวานเอาไว้มั่น พร้อมจะฟันจินเฟิงให้ตาย
บรรยากาศช่างดูน่าหดหู่และอึดอัด
ทันใดนั้นก็มีเสียงกรีดร้องในห้องโถงดังขึ้น
มันทำลายบรรยากาศที่กดดันโดยสิ้นเชิง มากกว่านั้นยังทำลายความเงียบยามค่ำคืนด้วย
กวานเสี่ยวโหรวตื่นขึ้นมา นางเห็นคนนอนตัวเปื้อนเือยู่บนพื้น...
“ให้ตายเถอะ แกมันไอ้ขี้โกง!”
ชายหัวโล้นคำรามด้วยความโกรธ เขากำลังจะใช้ขวานด้ามนั้นจัดการ…
จู่ ๆ ก็มีร่าง ๆ หนึ่งะโออกจากด้านหลังชายหัวโล้น มันพุ่งไปที่เอวของโจรกระจอก
ในที่สุดจินเฟิงก็มองเห็นคนตรงหน้าได้อย่างชัดเจน
นางคือภรรยาของเซี่ยกวาง รุ่นเหนียง!
‘นางมาที่นี่ได้อย่างไร?’
ความคิดนี้แวบขึ้นมาในหัวชายหนุ่ม
เมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่เวลามาคิดเื่เหล่านี้ เขาก็รวบรวมสติและรีบพุ่งไปที่ชายหัวโล้น
อีกฝ่ายะโเตะรุ่นเหนียงจนล้มหกคะเมน
จากนั้นก็จ่อขวานไปที่คอของถังตงตงต่อ
แม้พละกำลังของรุ่นเหนียงจะน้อยมาก แต่นางก็ทำให้ชายหัวโล้นถึงกับเดินโซเซ และซื้อเวลาให้จินเฟิงได้
เมื่อเห็นว่าขวานกำลังจะเฉือนเข้าที่คอของถังตงตง ชายหนุ่มก็พุ่งมาคว้าไว้ได้ทัน
เขายื่นมือออกไปจับคมขวาน จากนั้นก็สะบัดขวานออกไปทันที
โครม!
จิงเฟิงนำขวานที่ใช้จี้คอถังตงตงเมื่อครู่ตอกไปที่วงกบประตู
ชายหนุ่มไม่สนใจความเ็ปจากคมขวาน แม้จะมีเืออกที่ฝ่ามือเป็จำนวนมาก แต่จินเฟิงก็ฮึดสู้และเตะเข้าที่แกนกลางร่างกายของชายหัวโล้น
นี่คือส่วนที่อ่อนแอที่สุดของบุรุษ ชายหัวโล้นจุกจนไม่สามารถส่งเสียงร้องออกมาได้ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็สีแดงทันที จากนั้นก็ล้มลงอย่างห้ามไม่ได้
จินเฟิงใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้ยกเข่าขึ้น และกระแทกมันเข้าที่ใบหน้าของชายหัวโล้นอย่างแรง
ปัก!
เข่าของจินเฟิงเสยเข้าที่จมูกโจรร้ายพอดี ชายหัวโล้นถึงกับหัวโล่งไปชั่วขณะหนึ่ง
มือที่ถือขวานอยู่ปล่อยลงอย่างไม่ตั้งใจเช่นกัน
บัณฑิตหนุ่มคว้าขวานแล้วฟันเข้าไปที่หน้าอกชายหัวโล้นจนเืพุ่ง
คนโดนกระทำล้มลงกับพื้น พยายามดิ้นรนสองสามครั้งจากนั้นก็หยุดเคลื่อนไหว
ถึงจะฟังดูเชื่องช้า แต่เหตุการณ์จริงนั้นรวดเร็วมาก
ั้แ่ตอนที่รุ่นเหนียงใช้ศีรษะของนางพุ่งชนชายหัวโล้น จนถึงตอนที่จินเฟิงคว้ามีดและสู้กลับ ใช้เวลาเพียงอึดใจเดียวเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม บัณฑิตหนุ่มดูเหมือนจะหมดเรี่ยวหมดแรง เขายืนพิงกรอบประตูพร้อมหอบหายใจอย่างหนัก
มือขวาที่ถือขวานเอาไว้สั่นไหวอย่างอดไม่ได้
การฆ่าใครสักคนไม่ใช่ประสบการณ์ที่ดีนัก
โดยเฉพาะการต่อสู้ในระยะประชิดเช่นนี้
ตอนนี้จิตใจของจินเฟิงเต็มไปด้วยความรู้สึกหดหู่ เสียงขวานที่เจาะเข้าที่หน้าอกชายหัวโล้นยังคงก้องอยู่ในหูเขา
เขาเป็คนฆ่า...
เขาเป็คนฆ่า...
“สามี!”
กวานเสี่ยวโหรวรีบวิ่งออกมาพร้อมกับไม้กวาดในมือ นางร้องไห้และดึงมือขวาที่าเ็ของจินเฟิงขึ้นมา ก่อนจะนำผ้ามาพันแผลอย่างเร่งรีบ
“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”
รุ่นเหนียงเองก็ลุกขึ้นะโสุดเสียง
ในที่สุดเสี่ยวเอ๋อซึ่งกำลังหลับสนิท ก็ตื่นขึ้นมาและกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว
บริเวณลานบ้านของจินเฟิงเกิดความโกลาหลทันที
บัณฑิตหนุ่มกลับมามีสติอีกครั้งหลังจากสตรีสามคนะโเสียงดัง จากนั้นเขาก็ใช้ขวานตัดเชือกที่มัดตัวถังตงตงออก
ด้วยความหวาดกลัว ขาของถังตงตงอ่อนปวกเปียกราวกับจะพยุงร่างตัวเองเอาไว้ไม่ไหว นางจึงทิ้งตัวลงไปที่พื้นพร้อมกับกอดต้นขาของจินเฟิงแน่น ก่อนจะร้องไห้หนักยิ่งกว่าเสี่ยวเอ๋อเสียอีก
คงหวาดกลัวมากจริง ๆ
ไม่ช้า แสงคบเพลิงก็ปรากฏขึ้นในหมู่บ้าน
จางเหลียงที่อาศัยอยู่ห่างไกลรีบวิ่งมาพร้อมกับขวาน แต่หัวหน้าหมู่บ้านได้นำคนไปควบคุมที่เกิดเหตุแล้ว
เมื่อมองดูคราบเืในสนามหญ้าและพบว่ามีชายหัวโล้นนอนอยู่บนพื้น หัวใจของจางเหลียงก็เต้นรัวเร็วอย่างช่วยไม่ได้
พอเห็นจินเฟิงยืนอยู่ในฝูงชนก็โล่งใจขึ้น เขาดึงตัวนายพรานที่อยู่ใกล้ ๆ มาถาม “เหล่าลิ่ว เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
“เซี่ยกวางพาใครบางคนไปที่บ้านของจินเฟิงเพื่อขโมยทรัพย์สิน พวกเขาจับถังตงตงไว้เป็ตัวประกัน จากนั้นก็เกิดการต่อสู้”
“เซี่ยกวางอีกแล้วหรือ!”
จางเหลียงกัดฟันแล้วถามว่า “ไอ้สารเลวนั่นอยู่ที่ไหน?”
“ตรงนั้น!”
เฉินเหล่าลิ่วชี้ไปยังเซี่ยกวางที่ถูกมัดไว้
“นั่นเซี่ยกวางหรือ?”
ไม่ใช่ว่าสายตาของจางเหลียงไม่ดี แต่จินเฟิงใช้ตั่งในการต่อสู้
ดังนั้นจมูกของเซี่ยกวางจึงมีร่องรอยการถูกทุบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเื หลาย ๆ คนจึงจำอันธพาลแซ่เซี่ยผู้นี้แทบไม่ได้
“ในเมื่อจับไอ้สารเลวนี่ได้แล้ว จะเก็บมันไว้ทำไม”
เมื่อเจอโจรในหมู่บ้าน พวกมันมักถูกปะา
ยิ่งสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
“ผู้ใหญ่บ้านบอกให้ส่งตัวไปให้เ้าหน้าที่ก่อน”
เฉินเหล่าลิ่วพูดด้วยน้ำเสียงแ่เบา “ข้าเดาว่าหัวหน้าหมู่บ้านคงไม่กล้าทำอะไรเขา เพราะพ่อของเซี่ยกวางก็เป็ทหารร่วมรบกับหัวหน้าหมู่บ้าน”
“ถ้าเขาทำไม่ได้ ข้าจะทำเอง!”
จินเฟิงไม่เคยฆ่าใคร แต่จางเหลียงคือคนที่คุ้นเคยกับสนามรบและเห็นเืมามากมาย
สำหรับเขา การฆ่าคนไม่ต่างจากการฆ่าไก่
ไม่สิ บางทีการฆ่าไก่อาจจะทำให้เขาตื่นเต้นมากกว่านี้
อย่างน้อย ๆ การฆ่าไก่ก็เอาเนื้อของมันมากินได้
“อย่าไป!”
เฉินเหล่าลิ่วคว้าตัวจางเหลียง “อย่างไรก็ตาม ชายผู้นี้คงไม่รอดแล้ว อย่าเอาตัวเองเข้าไปเกี่ยวข้องเลย ปล่อยให้เป็หน้าที่ของหัวหน้าหมู่บ้านเถิด”
“รู้ได้อย่างไรว่าเขาจะไม่รอด”
7K
