หมานผิงก็นั่งเงียบๆ แต่เมื่อสังเกตเห็นลูกสาวที่จะเริ่มเบื่อ เลยบอกลูกให้ไปเล่นกับเชนเม่ยอิงและน้องชาย หมานผิงเดินเข้ามาใกล้สองพี่น้อง
“หนูสองคนชื่ออะไรจ๊ะ เมื่อวานน้าเหนื่อยจึงไม่ได้ถาม”
“หนูชื่อเม่ยอิงและนี่น้องชายหนูชื่ออันเกาค่ะ” เชนเม่ยอิงตอบ
หมานผิงได้ยินก็หันไปหาเพื่อนบอกว่า "เฟยหลิง เธอช่างเลี้ยงลูกได้ดีจริงๆ พูดจาไพเราะแถมยังน่ารักด้วย"
“หนูเม่ยอิงและอันเกา ให้ลูกของน้า ลี่ฮุยเล่นด้วยคนได้ไหม”
“ได้ค่ะ” “ได้ครับ” สองพี่น้องพูดขึ้นพร้อมกัน
“ลี่ฮุย ไปเล่นสิลูก”
หมานลี่ฮุยเดินเข้าไปเล่นกับลูกเ้าของบ้าน ส่วนแม่ของเธอก็กลับมานั่งพูดคุยหัวเราะทำตัวเป็คนสดใสร่าเริง พยายามพูดคุยและสนทนากับพ่อของเชนเม่ยอิง เื่ไหนที่เธอเห็นว่าแม่ของเชนเม่ยอิงนั้นไม่รู้เธอก็ยิ่งถามและพูดนานกว่าเื่อื่นๆ บางครั้งพ่อของเชนเม่ยอิงและเพื่อนแม่ก็พากันหัวเราะออกมา เวลาพูดเพื่อนของแม่จะชอบสบตาพ่อของเธอ เชนเม่ยอิงแอบมองกิริยาผู้หญิงคนนี้ตลอด
“โอ๊ย” เสียงเม่ยอิงดังขึ้น
ผู้ใหญ่ทั้งสามคนรีบหันมาหาถามว่าเกิดอะไรขึ้น เม่ยอิงบอกว่าหมานลี่ฮุยแย่งของของเธอ เมื่อหมานผิงได้ยินก็รีบลุกขึ้นมาบอกให้ลูกสาวของเธอขอโทษเม่ยอิงทันที แต่หมานลี่ฮุยไม่อยากขอโทษ
แม่ของเม่ยอิงจึงลุกขึ้นมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น เชนเม่ยอิงจึงเล่าให้แม่ฟัง เมื่อหมานผิงรู้ว่าเป็ความผิดของลูกตัวเองก็ตีเข้าที่แขนของหมานลี่ฮุยทันที แต่เยว่เฟยหลิงได้ห้ามเพื่อนไว้ว่าอย่าตีเด็กเลย แล้วก็หันไปบอกเม่ยอิงว่าให้รู้จักแบ่งปัน
เม่ยอิงบอกว่า “หนูให้เขาเล่นแล้วแต่เขาอยากเล่นทุกอย่างและเก็บไว้เป็ของตัวเองไม่ให้หนูกับน้องเล่นด้วย”
เยว่เฟยหลิงหันไปมองเพื่อน หมานผิงจึงจับมือลูกสาวให้ลุกขึ้นและพาเข้าไปในห้อง ทุกคนที่อยู่นอกห้องได้ยินเสียงของหมานลี่ฮุยร้องขึ้นดังมากจนเหมือนเสียงกรีดร้องมากกว่าร้องไห้ หมานลี่ฮุยร้องออกมาดังมากเพราะไม่ได้ดั่งใจ ทั้งๆ ที่แม่ของเธอไม่ได้ตีเธอเลยแต่เธอก็กรีดร้องออกมาแล้ว
หมานลี่ฮุยมีนิสัยชอบแย่งและอยากได้ของของคนอื่น หมานผิงจุ๊ปากให้ลูกสาวเงียบ บอกว่าถ้าไม่เงียบจะส่งกลับให้ไปอยู่กับพ่อของแก หมานลี่ฮุยหยุดร้องทันทีเพราะเธอไม่อยากไปอยู่กับคนที่ได้ชื่อว่าพ่อ คนที่ชอบทุบตีและทำร้ายเธอ
สักพักหมานผิงก็เดินออกมาจากห้องคนเดียว บอกว่าให้ลูกสาวอยู่ในห้องเป็การทำโทษ หมานผิงพูดไปก็สังเกตท่าทีของเชนอันยูเ้าของบ้านไปด้วย
หมานผิงและลูกเข้ามาอยู่ที่บ้านนี้เป็เวลากว่าครึ่งเดือนแล้วตอนนี้เธอแน่ใจแล้วว่าเธอ้าที่จะอยู่ที่นี่และสามีของเพื่อนอย่างถาวร
วันนี้เยว่เฟยหลิงและลูกได้ออกไปตลาดกัน หมานผิงจึงขอให้สามีเพื่อนช่วยลงทะเบียนลูกสาวของเธอให้เข้าเรียนในโรงเรียนที่เขาเป็ครูใหญ่ด้วย เธอขยับตัวเข้าไปใกล้สามีของเพื่อนและก้มลง เชนอันยูที่กำลังเขียนชื่อและรวบรวมเอกสารของหมานลี่ฮุยได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นนั้นหอมชื่นใจมาก
เขาไม่ได้กลิ่นน้ำหอมมานานแล้วั้แ่แต่งงานกันมาเขาก็ไม่ได้ซื้อน้ำหอมให้ภรรยาหรือตัวเองเลย หลังจากน้ำหอมขวดสุดท้ายหมดลง เพราะภรรยาบอกว่าสิ้นเปลืองเปล่าๆ เขาไม่ได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวของภรรยาอีกเลย ได้แต่กลิ่นเหงื่อ กลิ่นอาหาร กลิ่นหอมมากสุดตอนนี้ก็แค่กลิ่นครีมนวดผมและสบู่ที่ยังหลงเหลืออยู่หลังอาบน้ำ เชนอันยูก็คิดว่ากลิ่นนั้นหอมที่สุดแล้ว
จนกระทั่งวันนี้เขาได้กลิ่นหอมสดชื่นอยู่ใกล้ๆ จมูก จึงเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย ก็เห็นส่วนโค้งเว้าคลายเนินหน้าอกโผล่ออกมาจากเสื้อคอเปิดกว้างที่อยู่ไม่ไกล เผยให้เห็นส่วนบนของหน้าอกที่ซ่อนอยู่ในเสื้อชั้นในลูกไม้สีดำ
เชนอันยูรีบหลุบตาลงและก้มเขียนต่อ เสียงหวานเจื้อยแจ้วพูดตอบคำถามของเขาอย่างนุ่มนวลและอ่อนหวาน เมื่อตอบคำถามเสร็จแล้ว เธอก็ยื่นมือมาจับที่นิ้วชี้ของเชนอันยูและลูบไปมาเบาๆ ชวนให้วาบหวิวเล็กน้อยพร้อมกับเอ่ยขอบคุณ
“ขอบคุณ คุณอันยูมากนะคะ ที่กรุณาฉันและลูก ฉันไม่รู้ว่าจะตอบแทนคุณอันยูอย่างไรดี” พูดไปก็ลูบมือของสามีเพื่อนไป เชนอันยูดึงมือออกบอกว่า เื่เล็กแค่นี้ไม่ต้องขอบจงขอบใจอะไรหรอก พูดเสร็จก็ลุกขึ้นไปดื่มน้ำในครัว เชนอันยูปาดเหงื่อที่หน้าผากและลำคอของตัวเองที่จู่ๆ ก็แตกออกมาทั้งๆ ที่ไม่ร้อนและมองที่นิ้วชี้ของตัวเอง
หมานผิงแอบมองแล้วก็ยิ้มก่อนที่จะเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง เธอไม่อยากทำอะไรเร่งรีบเกินไปเพราะเธอต้องแน่ใจว่าจะต้องไม่มีอะไรผิดพลาดเป็อันขาด
หลังจากวันนั้นเธอก็ค่อยๆ ทำทุกอย่างเหมือนให้เป็เื่บังเอิญและต้องทำให้สามีของเพื่อนรู้ว่ามันไม่ใช่เื่บังเอิญแน่นอนเพื่อให้เขาไขว้เขว คนบ้านนี้มีมารยาท ถึงเขาจะรู้ว่าเธอเริ่มสนใจเขาแต่เขาก็คงไม่กล้าบอกภรรยาเพราะกลัวว่าภรรยาจะไม่สบายใจ อย่างนี้สิยิ่งทำให้ทุกอย่างน่าตื่นเต้นมากกว่าผู้ชายที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ต้องให้เขารู้นิดหน่อย เพราะคนเราถ้ามีอะไรที่ไม่กล้าบอกแต่ก็ยังอยากทำมันยิ่งน่าตื่นเต้น
หมานผิงสังเกตทุกอย่างเกี่ยวกับเชนอันยู เวลาที่เขาเข้าออกบ้าน เข้าห้องน้ำอาบน้ำเวลาไหน ชอบหรือไม่ชอบอะไร และสังเกตว่าเยว่เฟยหลิงไปกลับจากตลาดหรือไปทำธุระเวลาไหน วันๆ เพื่อนคนนี้มักจะยุ่งอยู่กับลูกและในครัว การนับเวลาว่าคนบ้านนี้ทำอะไร เป็อะไรที่ง่ายมากเพราะพวกเขามีระเบียบและตรงต่อเวลา ดูๆ ไปแล้วก็น่าเบื่อสิ้นดี แม้แต่เวลาที่สามีและเพื่อนมีอะไรกันหมานผิงก็ยังไปแอบฟัง บางครั้งก็ทำให้เธออยากมีบ้างเหมือนกันเพราะห่างหายมานานแล้ว แต่ก็ต้องอดใจเอาไว้แต่ถ้าอดไม่ได้ก็ต้องช่วยตัวเองไปก่อน
317
