ตอนที่ 14 คุยโทรศัพท์
บรรยากาศความตึงเครียดในโกดังร้างกำลังพุ่งถึงขีดสุด ความจริงที่ถูกเปิดเผยทำให้นัตตี้ตัวสั่นงก ๆ ราวกับลูกหมาตกน้ำ แต่แล้วจู่ ๆ ความเงียบก็ถูกทำลายลง
“ครืด...ครืด...ครืด…”
เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงของนัตตี้ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เก่า ๆ ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลสั่นะเืและส่งเสียงเรียกเข้าดังก้องกังวาน นัตตี้สะดุ้งเฮือก สายตาของเธอรีบหันไปมองที่ต้นเสียงด้วยความหวังลึก ๆ ว่าอาจจะมีใครตามหาเธอเจอ
ตั้มเหลือบตามองโทรศัพท์เครื่องหรูนั้นอย่างใจเย็น เขาเดินไปหยิบมันขึ้นมาดูหน้าจอ ชื่อที่ปรากฏคือ “บอดี้การ์ด”
“หึ...โทรมาตามหาเ้านายแล้วสินะ”
ตั้มหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินถือโทรศัพท์กลับมาหานัตตี้
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง มือข้างหนึ่งเตรียมกดรับสาย ส่วนมืออีกข้างหยิบมีดพกอันคมกริบขึ้นมา แล้ววางทาบลงบนแก้มเนียนใสของนัตตี้เบา ๆ ความเย็นะเืของโลหะทำให้เธอต้องกลั้นหายใจ
“ฟังนะ…”
ตั้มกระซิบข้างหูเธอเสียงเหี้ยม
“คุยกับมัน...บอกมันว่าเธอเจอเพื่อนเลยจะไปปาร์ตี้ต่อที่อื่น ไม่ต้องตามหา คืนนี้ไม่กลับ จะกลับพรุ่งนี้เช้า...ห้ามมีพิรุธ ห้ามขอความช่วยเหลือ ไม่งั้น...มีดเล่มนี้จะกรีดหน้าสวย ๆ ของเธอให้เละเลย”
นัตตี้พยักหน้ารัว ๆ ด้วยความกลัว
“ข...เข้าใจแล้ว…”
ตั้มแสยะยิ้ม เขากดรับสายแล้วยื่นโทรศัพท์ไปจ่อที่หูของนัตตี้
“คุณหนูหายไปไหนครับ! พวกผมตามหาจนทั่วร้านแล้วไม่เจอเลยครับ!”
เสียงร้อนรนของหัวหน้าบอดี้การ์ดดังลอดออกมา
นัตตี้สูดหายใจลึก ๆ พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น
“อะ...เอ่อ...ฉัน...ฉันออกมาข้างนอกแล้ว”
ในขณะที่ปากเธอกำลังพูดโกหก ตั้มก็เริ่มเล่นสนุกตามร่างกายของเธอ เขาวางมีดลงบนตักเธอและใช้มือเอื้อมไปกอบกุมหน้าอกอวบอิ่มของนัตตี้ที่เหลือเพียงบราลูกไม้สีดำปิดบังไว้
เขาออกแรง บีบขยำ เนินเนื้อนุ่มหยุ่นนั้นอย่างเต็มไม้เต็มมือ
“อื้ออออ…”
นัตตี้เผลอหลุดเสียงครางออกมาด้วยความเสียวซ่านผสมความกลัว
“คุณหนู? เป็อะไรหรือเปล่าครับ? เสียงแปลก ๆ”
ปลายสายถามด้วยความสงสัย
นัตตี้รีบกลั้นใจพูดต่อ
“ป...เปล่า! ไม่มีอะไร พวกนาย กลับไปได้เลย”
มือของตั้มไม่หยุดแค่นั้น เขาเลื่อนมือจากการบีบหน้าอก ลงมาลูบไล้หน้าท้องที่เกร็งกระตุก ลากผ่านสะดือสวย ลงต่ำไปเรื่อย ๆ จนถึงขอบกางเกงในตัวจิ๋ว เขาใช้นิ้วชี้เกลี่ยวนไปมาที่ร่องเสียวเธอผ่านเนื้อผ้าลูกไม้บางเบา ยั่วยุอารมณ์ให้เธอเสียสมาธิ
นัตตี้หนีบขาเข้าหากันแน่น ตัวสั่นเทา เหงื่อแตกพลั่ก แต่ต้องฝืนพูดต่อ
“คะ...คืนนี้ฉันไม่กลับบ้านนะ จะกลับพรุ่งนี้เช้า...แค่นี้นะ!”
เธอตะคอกใส่โทรศัพท์เพื่อตัดบท ก่อนที่ตั้มจะทำอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้
ตั้มดึงโทรศัพท์ออกแล้วกดวางสายทันที เขามองหน้านัตตี้ที่หอบหายใจถี่ด้วยความหวาดหวั่น
“ดีมาก...พูดรู้เื่แบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย”
ตั้มเดินเอาโทรศัพท์ไปวางไว้ที่เดิม เขาตัดขาดเธอจากการสื่อสารกับโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์ ตอนนี้จะไม่มีใครตามหาเธอจนกว่าจะถึงเช้าวันพรุ่งนี้...
เขาเดินกลับมาหยุดยืนตรงหน้าเธออีกครั้ง สายตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างกึ่งเปลือยที่สั่นระริกอยู่บนเก้าอี้
“เอาล่ะ...หมดเื่กวนใจสักที”
103
