ความทรงจำที่หายไป

ตอนที่ 5 - สิ่งที่อยากทำสักครั้ง !...โคร่ม... *@"_@£*% .เธอเป็นอะไรหรือเปล่า? .เราล้มลงไปทับผู้ชายที่โผล่มาตรงประตูพอมองหน้าดีๆ ถึงรู้ว่าเป็นเพื่อนร่วมห้องนี่เอง.เอ๊ะตอนที่เราส่องแสงสะท้อนกระจก ก็ไม่ได้ส่องไปโดนไอ้หน้าแหลมนี่ นี่นา ทำไมอยู่ๆ มาเปิดกุญแจแทนได้หว่า ??.แต่พอจ้องหน้าดีๆ ไอ้หน้าแหลมนี่ก็หล่อไม่ใช่เล่นนะเนี่ย เล่นเอาเกือบเคลิ้ม ไม่ได้ๆ ต้องรีบลุกขึ้นมา ตั้งสติๆ ซอลมีคิดในใจพลางกำมือแน่น .ไม่มีเวลาละ ยังไงก็ขอบใจนะ แต่ต้องรีบไปก่อน "มินอามานี่เร็ว !" ซอลมีพูดพร้อมคว้ามือมินอาวิ่งออกไป."ขอบคุณนะ"เสียงมินอากล่าวขอบคุณคนที่มาช่วยด้วย.."ฉันว่าต้องสุมกันอยู่แถวนี้แน่ ฉันเคยเดินผ่านเห็นมาแอบสูบบุรี่กันบ่อยๆ นั่นไง จริงด้วย" แก๊งอีเจ๊ ที่กำลังสูบบุหรี่นั่งคุยเล่นกันอยู่ด้านหลังโรงเรียน ."อุ๊ยตายมานั่งกันอยู่ตรงนี้เอง"ซอนมีทักไปแบบกวนๆ โดยให้มินอาหลบไปก่อน."นี่นอกจากจะขู่เพื่อนร่วมห้อง ทำร้ายร่างกาย บังคับให้เพื่อนทำรายงานแทน แล้วยังมีหน้ามาสุมหัวกันทำผิดกฎโรงเรียนอยู่ตรงนี้อีกหรือเนี่ย?" ."จะฟ้องครูวินัยเรื่องอะไรก่อนดีน้า เริ่มจากเรื่องเล็กไปใหญ่มะ หรือจะเอาเรื่องใหญ่ไปเล็กดี" ซอลมีกะยียวนเต็มที่ ."แหมคิดว่าเรียนได้ท็อป 10 แล้วปากดีได้เรอะ โชคดีมีคนเปิดประตูให้ล่ะสิหล่อน ถึงออกมาเจ๋อตรงนี้ได้.ไง~ แล้วเพื่อนรักเด็กเนิ๊ตแกล่ะหายไปไหน? ป่านนี้กลัวจน หนีทิ้งแกไปแล้วม้าง~ ฮ่าๆๆ" แก๊งอีเจ๊รวมกันหัวเราะชอบใจ."นี่ไม่คิดจะสำนึกเลยใช่ไหม อย่าคิดว่าโตกว่าแล้วจะกลัวนะ"ซอลมีพูดโต้กลับอย่างไม่ลดละ .อีเจ๊เดินเข้ามา พร้อมทั้งเอาบุรี่มาจี้ที่อกเสื้อซอลมี ซอลมีหลบแต่ไม่พ้น ทำให้เสื้อไหม้ไปนิดหน่อย.ไงครั้งต่อไปจี้ทีหน้าดีไหม? แบบนี้ยังจะกล้าไปฟ้องอีกมะ ."กล้าจังนะ คิดว่าไม่มีใครทำอะไรได้รึ?" ซอลมีพูดพร้อมจ้องหน้ากลับ."แน่นอน ถิ่นนี้ถิ่นใครให้มันรู้ซะมั่ง" อีเจ๊พูดจาอวดเบ่ง..ซอลมีพยายามถ่วงเวลาแล้วหาทางออกมาจากตรงนั้นแต่แก๊งอีเจ๊คนนึงแอบเห็น มินอา ที่กำลังซ่อนตัวแอบบันทึกวีดีโออยู่ .พอพวกอีเจ๊เห็น ก็รีบวิ่งไปคว้าแย่งมือถือจากมินอาทันที ."มินอาหนีไป !".ซอลมีรีบวิ่งไปช่วย ยื้อแย่งมือถือ สู้กันชุลมุนวุ่นวาย อีเจ๊ได้ทีง้างมือกำลังจะตบซอลมี .หยุดนะ ! เสียงผู้ชายมาพร้อมกับคว้ามืออีเจ๊ที่กำลังง้างตบ."พอเลยพวกเธอ ถ้าไม่พอจะต้องลงแรงกันแล้วนะ"เสียงดุเข้มตะหวาดขึ้น.พวกอีเจ๊ไม่ยอม มาล็อกหลังผู้ชาย จนเขาตกใจเลยจับทุ่มแบบไม่รู้ต้ว.โคร่ม ! โอ๊ย ! แก๊งอีเจ๊มี 3 คน พอเห็นว่ามีผู้ชายมาช่วยคงสู้ด้วยยาก เลยยอมถอยไปก่อน ."น่าเบื่อ! ฝากไว้ก่อนเหอะพวกแก" อีเจ๊กระฟัดกระเฟียด."แล้วอย่าลืมมาเอาหล่ะ มาช้าจะเอาไปใช้น้า~"เราตะโกนไล่หลังไปด้วยความสะใจ."ขอบใจนายมากนะ" (คุณหน้าแหลม) เรียกยกระดับในใจให้นิดนึงละกัน เห็นแก่ความดีความงาม ฮ่าๆๆ."เป็นอะไรมากไหมมินอา"ซอลมีรีบเดินเข้าไปดูมินอาทันที ."ไม่เป็นไรหรอก ฉันได้เชื้อบ้ามาจากเธอละ แค่นี้ชิวๆ"ทั้งสองคนก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน เดินออกมาทิ้งชายหนุ่มที่มาช่วยไว้ให้ยืนเดียวดาย .."ถึงเธอจะเรียนเก่ง แต่ท่าทางน่าโดนแกล้งแบบนี้จะอยู่รอดยากเอาน้า ฉันว่าต้องเปลี่ยนลุคให้เธอละ เอาแบบไหนดี ทำสีผมเลยมะ ฮ่าๆๆ"."แหมถ้าทำสีผม ไม่ได้โดยพวกอีเจ๊ซิวหรอก จะโดนครูระเบียบเก็บล่ะมากกว่า" มินอาคุยเล่นและดูสบายใจกว่าเดิมเยอะเลย..พอเอาคืนแก๊งอีเจ๊สำเร็จ ซอลมีอยากปลอบใจมินอาด้วยการทำอะไรหลุดโลก จึงชวนมินอาปีนกำแพงหลังโรงเรียน แอบโดดเรียนในคาบสุดท้าย จริงๆ มินอามีเรียนพิเศษติวเข้มเฉพาะกลุ่ม แต่มินอาก็ตัดสินใจโดดเรียนไปซักครั้ง ลองทำตามใจตัวเองดูบ้าง."เฮ่ ฉันไม่ได้ชวนเธอเสียคนนะ แต่เชื่อเหอะเป็นสิ่งที่เธออยากทำในอนาคตแน่ๆ" ซอลมีนึกถึงสิ่งที่มินอาเคยบอกว่าอยากโดดเรียนซักครั้ง."สิ่งที่ฉันจะอยากทำในอนาคตน่ะเหรอ? "มินอามองซอลมีอย่างสงสัย."เอาหน่า จะคิดมากไปใย ลุยโล้ด จริงๆ ถ้าเพื่อนซี้ห้องฉันไปด้วยก็คงดี แต่ป่านนี้พวกเธอคงไปต่อคิวจองตั๋วคอนเสิร์ตแถวยาวเป็นหางว่าวอยู่".ภาพตัดไปที่ ยูจอง ฮองมิน มิเร กำลังต่อแถวซื้อตั๋วคอนคิวยาวจัด ซูมคิวแถวที่ยืนเรียงกันหลายช่วงถนน.."มา~ ถึงจะมีกัน 2 คนก็สนุกได้ เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปกินขนม ร้องคาราโอเกะ เล่นเกมหยอดเหรียญให้สาแก่ใจไปเล๊ย~" ซอลมีกอดคอมินอา แล้วเริ่มกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปหาร้านแรกที่จะซื้อของกินกัน .พวกเรากินอย่างที่อยากกิน ร้องคาราโอเกะกันจนเสียงแหบแห้ง เล่นเกมหยอดเหรียญ คีบตุ๊กตา หัวเราะกันจนจุก ทำทุกอย่างที่อยากทำ ."ไม่เคยสนุกขนาดนี้มานานแล้ว เย๊~" ซอลมีตะโกนเสียงดัง.ช่าย ! วันนี้สนุกสุดๆ ไปเลย ขอบใจซอลมีมากนะ เดี๋ยวอีกไม่นานฉันก็จะต้องไปเรียนต่อต่างประเทศอยู่แล้ว เราไม่ได้จบพร้อมกัน แต่ฉันจะจดจำเวลานี้ไว้ แต๊งยู ขอบคุณที่มาเป็นเพื่อน.ได้สิ เพื่อนที่ไม่คิดว่าจะมาสนิทก็มาสนิท ♡...วันนี้ตื่นมาไปทำงาน ด้วยอารมณ์สดใส ฝันดี และอิ่มเอม."ไงวันนี้อารมณ์ดีแต่เช้าเลยนะซอลมี"มินอาตบที่บ่า ทักทายก่อนเข้านั่งทำงาน."ช่ายยย เราฝันถึงเธอด้วยนะมินอา"."จริงอ่ะ ! ฝันว่าอารายยย" มินอาทำหน้าอยากรู้ขึ้นมาทันที."ฝันว่าพาเธอไปโดดเรียน อย่างที่เธออยากทำมาตั้งนานไง" ซอลมีตอบไปยิ้มไป ด้วยความภูมิใจ."เอ๊ะ ! เหมือนจำได้ลางๆ ว่าก็เคยโดดเรียนไปกับเธอครั้งนึงหนิ ช่วงก่อนที่ฉันจะไปเรียนต่อเมืองนอกใช่ปะ?"."อ่าว ! เมื่อวานยังบอกว่าไม่เคยโดดเรียนอยู่เลย???..."."อืม.. นั่นสิ ! แต่อยู่ๆ วันนี้ก็จำได้นะว่าเคยโดดเรียนไปกับเธอครั้งนึง ที่เรายังไปเล่นตู้หนีบตุ๊กตากันเลย อันนี้ไง" มินอาโชว์พวงกุญแจขึ้นมาให้ดู เป็นตุ๊กตามีแถบสายคล้องมือถือ."เฮ้ย !!! "อันนี้มันอันที่เราให้มินอาในฝันเมื่อวานหนิหว่า ! ! ! .หรือมันจะไม่ใช่แค่ฝัน ! ! ! แต่เรากำลังย้อนเวลากลับไปจริงๆ ? ? ?..โปรดติดตามตอนต่อไป >>..........☆ จากใจผู้เขียน ☆ มาเม้าาาอีกแล้วว เคยคิดอยากย้อนเวลากลับกันไปบ้างมั้ยคะ พี่มิกกี้ชอบคิดถึงเรื่องนี้บ่อยๆ ถ้าย้อนไปซ่ากับเพื่อนได้คงสนุกไม่น้อย แล้วผู้อ่านที่น่ารักหละ ถ้าย้อนกลับไปได้ จะย้อนไปช่วงเวลาไหน และทำอะไร? เม้นให้เค้าอ่านบ้างน้า ♡

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5 - สิ่งที่อยากทำสักครั้ง !

นิยายแนะนำ

ความทรงจำที่หายไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5 - สิ่งที่อยากทำสักครั้ง !

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้