ชีวิตนี้เป็นของเรา (จบ)

        เจอรี่เดินไปผสมเหล้าให้ตัวเองอีกแก้ว

        “นั่นสินะจริงอย่างที่คุณว่าเสียด้วย เขาหายตัวไปในแดนสนธยาจริงๆพอนายพูดอย่างนี้ทำให้เรานึกถึงช่วงเวลาตอนนั้นขึ้นมาได้เพราะพอเราพบเขาอีกทีหนึ่ง แฟรงกี้ก็โตพอๆ กับพวกเราแล้วแต่เขาโตขึ้นมาตามแบบของเขา ช่วงนั้นมันจะต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับเขาแน่ๆเขาถึงได้หันไปหาหนทางที่เขาคิดว่าถูกต้องแล้ว...

        “เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นคืออะไรอาจจะไม่มีใครรู้เลยก็ได้แต่แล้วเชือกแห่งชีวิตก็ดึงรั้งให้เขาได้กลับมาพบกับเราอีกจนได้ เพียงแต่ว่ามันไม่ใช่การพบกันอย่างถูกต้องเท่านั้น แต่ก็ทำให้เราได้รู้ว่าระยะเวลาที่หายไปนั้นเขาไปทำอะไรอยู่

        “...มันก็เริ่มขึ้นอย่างน่ากลัวสักหน่อย...ตอนนั้นเราเป็นผู้ช่วยสารวัตรประจำท้องถิ่นอยู่ ประมาณเดือนเมษายนปี 1936 นายจำได้ไหม...ที่เกิดคดีฆาตกรรมที่โรงแรมกลางเมืองขึ้นตำรวจกำลังสืบสวนหาต้นตออยู่แต่ก็เข้าใจว่าเป็นการฆ่าหักล้างอิทธิพลกันเองในกลุ่มพวกมิจฉาชีพทั้งหลาย แล้วก็ตอนนั้นแหละที่เราได้รับรายงานจากสายด้วยเรื่องที่ออกจะแปลกสักหน่อยอยู่เรื่องหนึ่ง

        “คือสายคนหนึ่งได้รายงานว่า มีคนๆหนึ่งทำงานให้กับเฟนเนลลิ เป็นคนที่เราไม่เคยรู้จักไม่เคยมีรายชื่ออยู่ในทำเนียบเลยแต่ตามรายงานนั้นบอกว่าเขาเพิ่งจะมาทำงานให้เฟนเนลลิได้สัก2-3ปีเท่านั้น เริ่มจากการเป็นคนรับซื้อหุ้นจนถึงขึ้นมากุมอำนาจขององค์กรไว้ทั้งหมด...ชื่อที่เขารายงานเราก็คือแฟรง เคนตอนนั้นเราก็มัวไปยุ่งอยู่กับคดีอื่นเสียก็เลยลืมไปจนอีกตั้งหลายปีถึงได้มาเจอเรื่องในแฟ้มลับของกรมตำรวจเข้า...

        ลูกสมุน5-6คนกำลังนั่งล้อมวงเล่นไพ่โป๊กเกอร์กันอยู่ตอนที่ประตูเปิดออกและผู้ชายคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาทุกคนต่างหยุดเล่นลงทันทีต่างหันไปมองใครคนนั้นเป็นตาเดียว...เขาเป็นคนค่อนข้างผอมประมาณอายุไม่ถูก ใบหน้าบอกความอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ไม่สวมเสื้อนอกทั้งๆที่อากาศข้างนอกหนาวเย็นมาก เรือนผมเป็นสีเทาดำ สีหน้าของเขาไม่บอกความรู้สึกใดๆทั้งสิ้น ปากที่บางเฉียบเม้มสนิท เสียงที่เปล่งออกมามีสำเนียงแปลกๆ

        “เฟนเนลลิอยู่ไหน?”

        เป๊กกี้ ลอเรนซ์คนที่นั่งอยู่ใกล้ประตูที่สุดลุกขึ้นจากเก้าอี้เอามือซุกกระเป๋าขณะเดินเข้าไปหาเขา มองด้วยสายตาเหยียดๆ

        “เฟนเนลลิไม่พบคนนอกหรอก”

        แต่คนๆนั้นกลับปิดประตูเสียและเดินเข้ามาในห้อง มือตกอยู่ข้างตัวแต่ดวงตาเป็นประกาย

        “ฉันถามว่าเฟนเนลลิอยู่ไหน?”

        เป๊กกี้เขยิบเข้าไปใกล้ จ้องหน้าคนๆนั้นด้วยสายตาหยั่งเชิง ที่จริงตัวมันเองไม่ได้เก่งกาจอะไรนักออกจะขี้ขลาดเสียด้วยซ้ำ แต่ไหนๆ ก็ลุกขึ้นมาแล้วจะถอยหรือก็อายเพื่อนก็เลยต้องจำยอมเดินหน้าต่อไป สมุนคนอื่นๆกำลังจับสายตาอยู่ที่จุดเดียวกัน เป๊กกี้ค่อยๆ ดึงมือออกจากกระเป๋าเสียงใครคนนั้นเอ่ยขึ้นว่า

        “ถ้าแกขืนทำ...ฉันจะฆ่าทิ้งเสียเลย”เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มือยังคงตกห้อยอยู่ข้างตัวอย่างนั้นแต่ริมฝีปากเหยียดออกคล้ายยิ้ม เพียงแต่ดวงตาเท่านั้นที่เคลื่อนไหว

        “เฮ้ย...นั่งลง เป๊กกี้...!”เสียงซิลค์ดังมาจากประตูอีกด้านหนึ่ง

        เพียงเท่านั้นเป๊กกี้ก็ถอยกลับไปนั่งที่เก้าอี้ด้วยท่าทางไม่สบายใจนัก...ห้องเงียบสงัดไปชั่วครู่ มีแต่เสียงฝีเท้าของคนแปลกหน้าคนนั้นที่กำลังเดินเข้าไปหาเฟนเนลลิ

        “ผมมาของานทำอย่างที่คุณเคยสัญญาไว้”เขาพูดกับเฟนเนลลิ

        “ให้รอเสียนานเชียวนะแฟรง”

        แล้วทั้งคู่ก็หายลับเข้าประตูไปบรรดาสมุนต่างมองตากันและเปิดเกมต่อไป

        เจอรี่ผสมไฮท์บอลให้ตัวเองอีกแก้วหนึ่งก่อนที่จะพูดต่อ

        “สายรายงานเราต่อไปว่า คนๆนี้เป็นต้นคิดเอาการพนันเข้ามาในตลาดหุ้นและเป็นตัวจักรใหญ่ที่วางข่ายประสานงานไปตามแกงค์ต่างๆที่ที่เป็นคนละฝ่ายและฝ่ายเดียวกัน...ขณะเดียวกันก็เริ่มมีข่าวการฆ่าล้มล้างอิทธิพลระหว่างแกงค์เกิดขึ้นเสมอๆที่น่าเจ็บใจก็คือ ทุกครั้งที่เกิดเรื่อง ตำรวจไม่อาจจะสืบหาต้นตอได้เลยแฟรงเป็นตัวชักใยที่มีอำนาจและอิทธิพลมาก ขนาดสามารถที่จะเรียกหัวหน้าแกงค์ต่างๆให้มาร่วมประชุมได้...

        “ถ้าเฟนเนลลิสามารถรู้กาลอนาคตหรือรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นแล้วเขาคงจะไม่มีวันรับแฟรงให้เข้ามาทำงานด้วยอย่างแน่นอน ในตอนแรกๆ เขาก็ให้แฟรงเป็นคนวิ่งสายแต่เขาก็อยู่ในตำแหน่งนั้นไม่นานก็เริ่มซื้อหุ้นเอาแบ่งกับคนอื่นแล้วก็หักค่านายหน้าไว้เสียเองต่อมาไม่นานเฟนเนลลิก็เลื่อนให้เขาขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งหัวหน้าสาย

        “สำหรับคนอื่นๆที่อยู่ในสายงานเดียวกันแล้ว แฟรง เคน ก็คือคนแปลกหน้าคนหนึ่ง ที่มีแต่เฟนเนลลิเท่านั้นที่รู้ว่าเขาเป็นใครและมีประวัติวามเป็นมาอย่างไรเพียงแต่ปิดปากไว้สนิทเท่านั้นแถมยังทำให้เขาได้นั่งทางขวาเวลาที่มีการประชุมระหว่างหัวหน้าแกงค์อีกด้วย”

        อย่างเช่นครั้งนี้ซึ่งเป็นการประชุมระดับหัวหน้าผู้ที่เข้าร่วมประชุมได้แก่มาร์ดิกันกับมอสโควิทซ์

        จากบรองซ์,ลุยจิโรจากเซ้าธ์ บรูคลิน, “แฟท” คราวน์จากบราวน์สวิลล์,” บิ๊ก แล๊ก” คาร์เวลล์จากฮาเล็ม,ซูทซ์ จาก ยอร์ก วิลล์, เทย์เลอร์จากริชมอนด์,เจนเสนจากควีนส์, ริโอดาน จาก สตาเตนไอร์แลนด์,อังตวน จาก กรีนวิช วิลเลจและเคลลี่จากไฮท์

        การประชุมจัดขึ้นที่ห้องประชุมขนาดใหญ่ของโรงแรมแห่งหนึ่งซึ่งเมื่อมองดูเผินๆ ก็คล้ายกับการประชุมฝ่ายบริหารของบริษัทใหญ่อย่างไรอย่างนั้นมีปึกกระดาษดินสอ วางไว้เบื้องหน้าของผู้เข้าประชุมเป็นชุดเครื่องบำรุงทางอารมณ์ต่างๆ ก็จัดเตรียมไว้พร้อม เมื่อทุกคนเข้าที่ประชุมพร้อมแล้วเฟนเนลลิก็ยืนขึ้นและเริ่มต้นพูด

        “ทุกคนก็คงรู้กันแล้วว่าทำไมผมจึงได้เชิญให้มาร่วมประชุมกันในวันนี้เนื่องแต่ว่าเราได้รับรายงานยืนยันมาว่า อธิบดีกรมตำรวจคนใหม่ได้สั่งการให้ทำการกวาดล้างทำความสะอาดบ้านเมืองกันเสียทีดังนั้นถ้าจะมีผู้ใดแปลกปลอมเข้ามาในวงการของเรา...เราก็พัง...เพราะฉะนั้นเราจึงจำเป็นที่จะต้องทำความสะอาดบ้านเรือนของเราเสียก่อน”เสียงทุ้มๆ ของเขาน่าฟังยิ่งนัก ลักษณะท่าทางเวลาพูดก็คล้ายๆประธานกลุ่มธุรกิจที่กำลังให้หลักประกันแก่สมาชิกในชมรมของตนเช่นนั้น

        “...แผนการของเรามีอยู่ว่าเราจำเป็นต้องดำเนินธุรกิจของเราอย่างชนิดที่...ต้องไม่ให้ตำรวจเข้ามากวนได้ทั้งนี้ด้วยการจัดหาตัวกลางที่จะทำหน้าที่เป็นผู้รับซื้อและขายแทนตัวเราขึ้นทุกคนก็คงทราบดีแล้วว่า...ธุรกิจของเรานั้นทำเงินได้มากขนาดไหน...มันเกินพอเสียอีกถ้าเราจะทำงานกันอย่างฉลาด...

        “แต่ถึงแม้ว่าเราจะฉลาดกันอยู่แล้วแต่ทางพลาดมันก็มีเพราะธุรกิจของเรานั้นใหญ่มาก อาจจะกล่าวได้ว่าใหญ่ที่สุดในประเทศเสียด้วยซ้ำดังนั้น ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับธุรกิจของเราแล้ว ตำรวจจะรวบเราได้ตั้งแต่หัวตลอดหางเลยเพราะฉะนั้น เราจึงจำเป็นต้องหาทางป้องกันการลงทุนของเราไว้เสียแต่เนิ่นๆ”

        “ครับ มันก็ฟังเข้าท่าอยู่ปัญหามันมีอยู่ว่าใครจะเป็นคนติดต่อในการซื้อขายหุ้นและจะต้องมีอำนาจมากพอที่จะขีดวงให้หัวหน้าเขตแต่ละแห่ง ซื้อขายกันอยู่แต่ในที่ทางของตัวไม่รุกล้ำเข้าไปในอาณาเขตของคนอื่น และคนนั้นควรจะเป็นใครกัน?” มาดิกันถาม

        “ก็นายหน้าน่ะสิ” เฟนเนลลิตอบ

        “โดยวิธีไหนหรือ?”

        “ก็ให้เขาเป็นตัวกลางติดต่อกับลูกค้าทุกฝ่ายแทนตัวเรายังไงล่ะ”

        “แล้วถ้ามันไม่ได้ผลล่ะ?”

        “ก็ถล่มทิ้งเสียสิ” เฟนเนลลิตอบง่ายๆ ซึ่งมาดิกันก็ชูมือขึ้นทันที

        “ถ้าทำอย่างนั้นก็เท่ากับว่าเราย้อนกลับไปสู่จุดเริ่มต้นกันใหม่ตลอดเวลาจริงไหม...? ทำไมเราไม่หาตัวบุคคลคนนั้นที่จะทำงานให้เราได้ตลอดไปล่ะ?”

        เฟนเนลลิทำท่าครุ่นคิดเขาไม่เคยนึกถึงข้อเท็จจริงอย่างที่มาดิกันว่ามาก่อน และแฟรงก็ฉวยโอกาสนั้นไว้ได้เขาลุกขึ้นยืนทันที

        “เรื่องถล่มทิ้งอย่างที่ว่านั่นก็เป็นที่รู้ๆ กันอยู่แล้วนะครับ ว่าเป็นสิ่งที่พวกเราพยายามหลีกเลี่ยงอย่างที่สุด”เขากล่าว “และการที่เราจะหลีกเลี่ยงได้ก็ด้วยการให้คนที่จะเป็นนายหน้าได้ทำสัญญาผูกพันไว้กับเราถ้าทุกท่านสนใจในวิธีการเช่นนี้หรือเห็นด้วยเราก็จะได้พิจารณาดูความเหมาะสมกันต่อไป ว่าบุคคลผู้นั้นควรจะเป็นใคร”

        “สำหรับความคิดเห็นของผมก็คือ...”แฟรงเคนกำลังคิดว่า...นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจำเป็นจะต้องฉกฉวยเอาเครดิตของเฟนเนลลิมาเป็นของตัวเองแล้วซึ่งจะกระทำกันต่อหน้าต่อตาด้วย