บทที่ 17 กระบี่เหรียญทองแดงของแท้
หลังจากดื่มกันไปได้สามรอบ ลูกค้าคนอื่น ๆ ในร้านก็เริ่มทยอยกันกลับจนเกือบหมดเห็นได้ชัดว่าเหล่าหลี่มีความสนิทสนมกับเถ้าแก่พอสมควร เขาจึงกวักมือเรียกเถ้าแก่ให้มานั่งคุยด้วยกัน
เถ้าแก่เดินยิ้มเข้ามา “เหล่าหลี่ มีอะไรหรือเปล่า? ทำท่าทางลับลมคมในเชียว"
เหล่าหลี่พาดแขนลงบนไหล่เถ้าแก่ “เถ้าแก่ผมมีเื่อยากจะถามหน่อย"
ตอนนี้เหล่าหวังเองก็ขยับตัวเข้ามาใกล้เพื่อฟังด้วย
เถ้าแก่มองหน้าเขา “ว่ามาสิ อะไรที่ผมรู้ ผมจะบอกให้หมดเลย"
จากนั้นเหล่าหลี่ก็ส่งสัญญาณให้เหล่าหวังเป็คนพูดเอง เหล่าหวังไม่รอช้า เล่าเหตุการณ์ที่เขาเจอมาทั้งหมดออกมาในรวดเดียว
ทันทีที่เถ้าแก่ฟังจบสีหน้าของเขาก็ถอดสีทันที ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด ราวกับเพิ่งได้ยินเื่ราวที่เหลือเชื่อที่สุดในชีวิต
เหล่าหลี่สังเกตเห็นความผิดปกติทันที จึงรุกถามต่อ “เถ้าแก่ พี่รู้เบื้องลึกเื้ัของร้านอาหารนั่นจริง ๆ ใช่ไหม?”
เถ้าแก่ถอนหายใจยาว “เฮ้อ... เมื่อสิบปีก่อน ตรงนั้นเคยมีร้านอาหารอยู่จริง ๆ ชื่อว่า 'ร้านเสี่ยวเฟิ่ง' "
พอได้ยินชื่อ เหล่าหวังก็รีบสำลักคำพูดออกมาทันที “ใช่ ๆ ๆ! นั่นแหละ! ผมจำได้ลาง ๆ ว่าชื่อร้านเสี่ยวเฟิ่ง! ใช่เลยเถ้าแก่! แล้วยังไงต่อ?"
เถ้าแก่ค่อย ๆ เปิดปากเล่า “เมื่อสิบปีก่อน ทางหลวงเส้นนี้ยังไม่เจริญเหมือนตอนนี้หรอก มันเป็แค่ถนนปูนที่สภาพดีกว่าทางขึ้นเขาแค่นิดเดียว เสี่ยวเฟิ่งเป็ผู้หญิงที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล เธอตัดสินใจเปิดร้านอาหารที่ริมทางนั้นทันที
ต้องยอมรับเลยว่าตอนนั้นธุรกิจดีมาก คนขับรถที่ผ่านไปมาแทบทุกคนต้องจอดแวะกินข้าวที่ร้านเธอ ต่อให้หิวแค่ไหนพวกเขาก็จะอั้นไว้เพื่อมากินที่ร้านเสี่ยวเฟิ่งให้ได้ แต่แล้ว... ในคืนที่ฝนตกหนักคืนหนึ่ง"
พูดถึงตรงนี้ เถ้าแก่ก็หยุดชะงักไป เขาเงียบไปอึดอัดถึงสองนาที ก่อนจะเล่าต่อด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย “คนในร้านเสี่ยวเฟิ่ง ทั้งหมดหกชีวิต... ถูกฆ่ายกครัว! แถมร้านยังถูกไฟเผาวอดวายจนไม่เหลือซาก จนถึงทุกวันนี้ ฆาตกรยังคงลอยนวลและหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ั้แ่นั้นมา ทุกปีจะมีคนขับรถที่ผ่านทางเห็นร้านเสี่ยวเฟิ่งปรากฏขึ้นมาเสมอ แต่แปลกตรงที่... ถ้าคืนไหนฝนตก ร้านเสี่ยวเฟิ่งจะหายไปทันที"
เขาทิ้งท้ายด้วยเสียงถอนหายใจ “น่าเสียดาย... น่าเสียดายจริง ๆ!"
เมื่อฟังจบ หัวใจของเหล่าหวังก็เต้นรัว ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนเกือบจะยืนไม่อยู่ ครั้งนี้เขาขวัญเสียของจริง
โชคดีเหลือเกินที่ิญญาเสี่ยวเฟิ่งไม่ได้คิดจะทำร้ายเขา ไม่อย่างนั้น ชีวิตของเขาคงจบสิ้นไปนานแล้ว!
เสื้อด้านหลังของเหล่าหวังชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น ๆ โดยที่เขาไม่รู้ตัว คืนนั้นหลังจากลงของเสร็จ พอรุ่งเช้า เหล่าหวังก็ตัดสินใจขับรถขึ้นทางด่วนทันที
นับั้แ่วันนั้นเป็ต้นมา ไม่ว่างานจะด่วนแค่ไหน เขาก็สาบานกับตัวเองว่าจะไม่เฉียดเข้าไปใกล้เส้นทางนั้นอีกเลย...
"เื่นี้อาจจะสั้นกว่าเื่แรกเล็กน้อย แต่ความเข้มข้นผมว่าไม่แพ้กันเลยครับ วันนี้เป็วันแรกที่ผมสตรีมในห้องนี้ ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณทุกแรงสนับสนุนนะครับ หลังจากนี้ผมจะพยายามจัดสรรเวลาให้ดี เพื่อให้ทุกคนได้รับฟังเื่ราวสนุก ๆ ต่อไป เอาล่ะ... ไว้เจอกันใหม่พรุ่งนี้นะครับ"
พูดจบหลินเซียวก็ปิดสตรีมทันทีโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น และทันทีที่เขากดปิดสตรีม โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น
เป็เบอร์แปลก...
หลินเซียวรับสายทันที
"สวัสดีค่ะ คุณหลินเซียวใช่ไหมคะ? ฉันนเป็เ้าหน้าที่จากแพลตฟอร์มโต่วซา รับหน้าที่ดูแลการดำเนินงานของคุณ เรียกฉันว่าเสี่ยวหลิวก็ได้ค่ะ"
เสี่ยวหลิวแนะนำตัวอย่างรวดเร็ว
หลินเซียวชะงักเล็กน้อย "สวัสดีครับ"
"สวัสดีค่ะ!! ฉันโทรมาเพื่อคุยเื่การเซ็นสัญญาค่ะ ไม่ทราบว่าคุณพอจะสนใจไหมคะ?" เสี่ยวหลิวรีบเข้าประเด็น
หลินเซียวรู้จุดประสงค์ั้แ่ฝ่ายนั้นแนะนำตัวแล้ว
"สนใจน่ะสนใจอยู่ครับ แต่ผมเป็คนที่มีข้อเรียกร้องในสัญญาค่อนข้างสูง ไม่รู้ว่าทางพวกคุณจะรับได้ไหม" หลินเซียวตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
เมื่อได้ยินดังนั้น เสี่ยวหลิวก็รีบบอกทันที "ทางเราสามารถเสนอ 'สัญญามหาเทพ' ให้คุณได้เลยค่ะ! เพราะศักยภาพของคุณนั้นสูงมากจริง ๆ!"
"สัญญามหาเทพ?" หลินเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย
"ขอโทษด้วยนะครับ ถ้าเป็สัญญาแบบนั้น... ผมไม่สนใจครับ"
"หือ?" เสี่ยวหลิวถึงกับอึ้งไปเลย
สัญญามหาเทพเนี่ยนะ? คุณบอกว่าไม่สนใจ!
นี่มันเกินจริงไปหน่อยไหม? สัญญานี้คือความฝันของสตรีมเมอร์นับไม่ถ้วนเลยนะแต่สำหรับหลินเซียว เขากลับปฏิเสธเพียงประโยคสั้น ๆ ว่า 'ไม่สนใจ'!
เสี่ยวหลิวรีบพูดแก้ "เอ่อ... คุณหลินเซียวคะ คุณอาจจะยังไม่เข้าใจรายละเอียดของสัญญามหาเทพของเราดีพอ ให้ฉันอธิบายให้ฟังก่อนดีไหมคะ?"
"ไม่จำเป็ครับ"
หลินเซียวปฏิเสธอย่างชัดเจน "ถ้าพวกคุณยินดีให้ 'สัญญาแพลตตินัม' ผมถึงจะเซ็นด้วย"
เขาเป็คนตรงไปตรงมาและเด็ดขาดแบบนี้แหละ ไม่มีสัญญาแพลตตินัม แต่อยากจะได้ตัวเขาไป? ฝันไปเถอะ
"ตกลงค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว เอาอย่างนี้ เดี๋ยวฉันขอไปปรึกษาหัวหน้าก่อน แล้วจะรีบโทรกลับมาแจ้งผล คุณคิดว่ายังไงคะ?"
ความเก๋าเกมของหลินเซียวอยู่เหนือจินตนาการของเสี่ยวหลิวไปมาก
"ได้ครับ" หลินเซียวตอบตกลง
หลังจากวางสาย เสี่ยวหลิวก็รีบตรงไปที่ห้องทำงานของหลี่เฟิงทันที และแจ้งข้อเรียกร้องของหลินเซียวให้ทราบ
หลี่เฟิงขมวดคิ้วมุ่น พูดตามตรง การที่เพิ่งสตรีมวันแรกแล้วให้สัญญามหาเทพก็นับว่าแหกกฎมากพอแล้ว แต่นี่หลินเซียวกลับเรียกร้องสัญญาแพลตตินัมโดยตรง ซึ่งในประวัติศาสตร์ของโต่วซาไม่เคยมีเื่แบบนี้เกิดขึ้นมาก่อน
แม้เขาจะเป็ผู้อำนวยการ แต่แรงกดดันนี้ก็มหาศาลเหลือเกิน
"สรุปข้อมูลสถิติของคืนนี้ออกมาหรือยัง?" หลี่เฟิงถาม
เสี่ยวหลิวส่ายหน้า "ยังค่ะ"
"รออีกนิด! ข้อมูลน่าจะออกเร็ว ๆ นี้ มาดูสถานการณ์กันก่อนค่อยว่ากัน" หลี่เฟิงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ข้อมูลสรุปสถิติถูกส่งมาถึงแล้ว...
อันดับความนิยม อันดับสามของเว็บไซต์ จำนวนข้อความคอมเมนต์อันดับหนึ่งของเว็บไซต์ ยอดเงินของขวัญอันดับสองของเว็บไซต์
นี่คือผลงานของหลินเซียวในคืนเดียวบนแพลตฟอร์มโต่วซา
"ให้สัญญาแพลตตินัมกับเขาซะ!"
หลี่เฟิงกัดฟันตัดสินใจอย่างเด็ดขาด
เสี่ยวหลิวดีใจมาก "รับทราบค่ะท่านผู้อำนวยการ! ฉันจะจัดการเดี๋ยวนี้!"
เมื่อเสี่ยวหลิวแจ้งข่าวนี้ให้หลินเซียวทราบ หลินเซียวก็ไม่ลังเลและตอบตกลงทันที
"หลินเซียว ฉันขอสรุปรายละเอียดสัญญาแพลตตินัมของเรานะคะ เงินเดือนพื้นฐานประกันรายปีที่ยี่สิบล้านหยวน ส่วนแบ่งของขวัญเป็แบบเจ็ดสิบสามสิบ สัญญาปีต่อปี ถ้าภายในหนึ่งปีข้อมูลของคุณยังยอดเยี่ยมแบบนี้ เงินเดือนพื้นฐานก็สามารถปรับขึ้นได้อีกค่ะ"
เสี่ยวหลิวสรุปใจความสำคัญ
หลินเซียว "ตกลงครับ ผมไม่มีข้อสงสัยอื่น"
"ถ้าอย่างนั้น ฉันจะรีบร่างสัญญาตัวจริงเลยนะคะ! หลินเซียว ยินดีต้อนรับเข้าสู่ครอบครัวโต่วซาของเราค่ะ!" เสี่ยวหลิวพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
...
[โฮสต์ ปัจจุบันค่าความกลัวของคุณสะสมครบ 100,000 แต้มแล้ว สามารถแลกเปลี่ยนเป็โอกาสสุ่มรางวัลได้ 1 ครั้ง ไม่ทราบว่า้าแลกเปลี่ยนทันทีเลยไหม?]
เมื่อได้ยินเสียงระบบ หลินเซียวก็ตอบทันที "แลกเลย แลกเดี๋ยวนี้!"
[ระบบทำการแลกสิทธิ์สุ่มรางวัลให้โฮสต์แล้ว...]
[กำลังดำเนินการสุ่มรางวัล...]
[ยินดีด้วย! โฮสต์ได้รับรางวัลเงินสด 5,000,000 หยวน!]
หลินเซียว "???"
อะไรวะ ได้แค่นี้เองเหรอ? ขี้งกเกินไปแล้วมั้ง! ขาดทุนย่อยยับเลยนะเนี่ย
[ยินดีด้วย! โฮสต์ได้รับ 'กระบี่เหรียญทองแดง (ของแท้)!']
เสียงของระบบเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดังขึ้นอีกครั้ง...