"เหอะ ชิงอ้าวแกคิดว่าฝีมือของฉันจะย่ำอยู่ที่เดิมเหมือนแกงั้นหรอ?"เซียงกงยิ้มออกมาอย่างได้ใจและจ้องไปที่ชิงอ้าวอย่างโเี้และดูถูก
ชิงอ้างช่างมีความคิดที่ตื้นเขินเกนไป!
"โอ้ว?..แคิดอย่างงั้นหรอ?ฉันยังคงยืนยันคำเดิม คนอย่างแกไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันหรอก!"กล่าวจบชิงอ้าวก็ได้ปลดปล่อยออร่าพลังปราณภายในตัวออกมาอย่างไม่ปิดบัง!
ฟูม!!!
ออร่าพลังปราณสีเขียวลอยปกคลุมร่างของชิงอ้าว บรรยากาศที่อยู่รอบๆตัวของเขาเริ่มที่จะบิดเบี้ยว ลมกรรโชกขนาดย่อมเริ่มก่อตัวขึ้นมาอย่างเนืองๆ
"กะ..แก!..ไม่คิดเลยว่าแกใกล้ที่จะทะลวงระดับแล้ว!!"เซียงกงกล่าวออกมาพร้อมกับมองไปที่ชิงอ้าวอย่างตื่นตระหนก ออร่าพลังปราณที่ชิงอ้าวปลดปล่อยออกมาในตอนนี้ทำให้ตัวเขารู้สึกกดดันเป็อย่างมาก!
เขาไม่คิดเลยว่าชิงอ้าวจะใกล้ที่จะทะลวงระดับแล้ว! พวกเขานั้นเป็รุ่นเดียวกันและเเข่งขันกันมาอย่างเนิ่นนาน เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าชิงอ้าวจะนำเขาอยู่หนึ่งก้าว!
"เหอะ ใไปเลยละซิ? ฉันน่ะอีกแค่นิดเดียวก็จะสามารถทะลวงเข้าสู่ระดับ์ได้แล้ว คนอย่างแกไม่สามารถที่จะมาเทียบกับฉันได้!"ชิงอ้าวกล่าวออกมาพร้อมกับใบหน้าที่เผยความเย่อกยิ่งอย่างปิดบังไม่มิด
"ฉันว่าแกถอยออกไปดีกว่า ฝีมือของแกน่ะสู้ฉันไม่ไหวหรอก ถ้าฝืนต่อสู้มีหวังฉันอาจเผลอตัวฆ่าแกไปก็ได้!" ชิงอ้าวยืดออกและกล่าวอย่างหยิ่งผยองเพื่อให้เซียงกงรู้สึกต้อยต่ำ
"แก!! แกอย่าได้ใจไปหน่อยเลย! แกคิดว่าคนอย่างฉันสู้แกไม่ได้งั้นหรอ?!!" เซียงกงถอยหลังไปสองก้าวเพื่อตั้งหลัก จากนั้นเขาก็ได้ปลดปล่อยออร่าพลังปราณของตัวเองออกมาเพื่อต้านทานชิงอ้าว
ออร่าพลังปราณสีฟ้าถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างของเซียงกง อากาศที่อยู่โดยรอบเริ่มที่จะสั่นไหว เกิดลมกรรโชกรอบๆเซียงกง บรรยากาศนี้ถึงแม้ว่าจะน่ากลัวมากแต่ก็ตกเป็รองชิงอ้าวอยู่หนึ่งส่วน
ออร่าของเซียงฟังดูอาจดแข็งแกร่งแต่ว่ามันอ่อนแอกว่าชิงอ้าวเป็อย่างมาก!
"เหอะ! เซียงกงแค่นี้ก็รู้ได้เลยว่าใครจะเป็ผู้ชนะ" ชิงอ้าวมองดูออร่าของเซียงและกล่าวออกมาอย่างดูถูก
"มันก็ไม่แน่หรอก!!"เซียงกงเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นเขาก็เอ่ยปากพึมพำด้วยเสียงเบา
'กำหนดชะตา'
น้ำเสียงที่เซียงกงกบ่าวออกมานั้นถึงแม้จะเบาเป็อย่างมาก แต่ขิงอ้าวที่เป็ถึงผู้บามเพาะแน่นอนว่าเขาย่อมได้ยิน!
บึ้ม!!
ในวินาทีที่เขากล่าวจบพลังปราณของเซียงกงก็ได้เพิ่มพลังความแข็งแกร่งมากขึ้นอย่างมหาศาล!
ออร่าของเขาตอนนี้ทำให้อากาศโดยรอบบิดเบี้ยวและเกิดลมกรรโชกแรงขึ้น! พลังปราณของเขาในตอนนี้พูดได้เลยว่าแข็งแกร่งไม่ตัวชิงอ้าวเลย
"วิชากำหนดชะตา!! แกฝึกมันสำเร็จแล้วอย่างงั้นหรอ?!!"หลังจากตั้งสติได้ชิงอ้าวก็ได้อุทานออกมาด้วยความตกตะบึงและไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็นตรงหน้า
วิชากำหนดชะตาเป็วิชาที่บรรพบุรุษรุษผู้ก่อตั้งตระกูลเซียงเป็ผู้คิดค้นขึ้นมา พลังความสามารถของมันนั้นคือสามารถเพิ่มพลังของผู้ใช้งานวิชานี้ได้โดยตรงและพลังที่เพิ่มขึ้นมานั้นก็ขึ้นอยู่กับตัวของผู้ใช้ ถ้าผู้ใช้งานวิชานี้มีความเข้าใจต่อวิชาในระสูงพลังที่เพิ่มนั้นก็จะมีมากถึงขนาดข้ามระดับขั้นได้เลย กล่าวได้ว่าวิชากำหนดชะตานี้ของตระกูลเซียงช่างน่ากลัวอย่างแท้จริง!
แต่แน่นอนว่าโลกใบนี้ไม่มีสิ่งใดที่เรียบง่ายเมื่อได้สิ่งหนึ่งก็จะต้องแลกกับอีกสิ่งหนึ่ง โดยวิชากำหนดชะตาของตระกูงเซียงนั้นมีข้อเสียอย่างนหนึ่งก็คือมันต้องใช้พร์และทรัพยากรณ์เป็อย่างมากในการฝึกฝน
ในตอนนี้เซียงสามารถััได้ถึงขอบนอกของวิชากำหนดชะตาเท่านั้น แต่ถึงจะเป็เช่นนั้นกว่าจะสามารถสำเร็จมาถึงตรงนี้ได้ไม่รู้ว่าเขาต้องเสียทรัพยากรของตระกูลไปมากมายขนาดไหน เกรงว่าทรัพยากรที่เขาเสียไปนั้นคงจะสามารถสร้างยอมฝีมือระดับปฐีได้หลายสิบคน!
'ไม่คิดเลยว่าเ้านี่จะฝึกวิชานี้สำเร็จ ดูท่าฉันคงจะประมาทมันเกินไปจริงๆ'ชิงอ้าวกล่าวภายในใจ และปรากฏความตึงเครียดบนใบหน้าของเขา'เื่ยากแล้วสิ'
ชิงอ้าวพยายามสงบสติของตัวเองเพื่อไม่ให้ตื่นตระหนกตนเกินไป จากนั้นเขาก็ได้กล่าวออกมาเพื่อเรียกความมั่นใจกับตัวเอ"หึ ถึงอย่างนั้นนายก็ไม่สามารถชนะฉันได้หรอก!"
ฟูม!!!
ชิงอ้าวง้างหมัดและใช้พลังปราณที่แข็งแกร่งของตัวเองโจมตีไปที่เซียงกงโดยไม่ให้เขาได้ทันตั้งตัว!
เซียงกงเมื่อเห็นชิงอ้าวโจมตีเข้ามา เขาก็ยกดาบของตัวเองขึ้นมาจากนั้นก็ใช้ออกมาด้วยเพลงดาบที่บึกล้ำ!
ดาบถล่มปฐี
ปัง!!!
ทั้งคู่เข้าปะทะกัน เกิดเสียงดังสนั่นและเกิดเป็มลกรรโชกกระจายไปทุ่วบริเวณโดยรอบ!
หลังจากเกิดการปะทะ ชิงอ้าวและเซียงกงทั้งคู่ต่างก็ถอยหลังออกมาสามก้าว! ในเวลานี้ทั้งสองคนเสื้อผ้ากระเซอะกระเซิงแตก็ไม่มีใครได้รับาเ็
"ไม่เท่าไหร่หนิ"เซียงกงกล่าวออกมา อย่างดูถูกแต่ถึงอย่างนั้นใบหน้าของเขายังคงเผยเเววจริงจัง
"ฉันยังไม่ได้เอาจริงแค่นั้นแหละ รับมือ!!" ชิงอ้าวไม่สนใจคำดูถูกเขาได้ทำการโจมตีไปที่เซียงกงอีกครั้งอย่างไม่ลดละ!
........
"พวกเราไปเร็ว!!ตรงที่เหล่าผู้นำของมหาอำนาจต่างก็สู้กันแล้ว พวกเราเข้าไปแย่งชิงหญ้าเจ็ดสีกัน!"
"ไปเร็ว!!นี่มันเป็โอกาศของพวกเราแล้ว!"
เหล่าฝูงชนเริ่มเห็นโอกาศที่จะได้หญ้าเจ็ดสีอีกครั้งหลังจากที่เห็นเหล่าผู้นำของมหาอำนาจเริ่มต่อสู้กัน พวกเขาพากันพุ่งทะยานไปที่ที่หญ้าเจ็ดสีอยู่อย่างพร้แมเพรียง!
"หึ! เ้าพวกลูกกระจ๊อกทั้งหลาย ภวกแกอย่าคิดฝันที่จะได้หญ้าเจ็ดสีไปครอง!!"
เหล่าศิษย์สาวกเมื่อเช่นนั้นพวกเขาก็กล่าวออกมาด้วยความดูถูก พวกเขาเริ่มที่จะไปแย่งชิงหญ้าเจ็ดสีหญ้าบ้าคลั่ง
บรรยากาศตอนนี้เริ่มที่จะเข้าสู่่ชุลมุน ต่างฝ่ายต่างก็้าแย่งชิงหญ้าเจ็ดสี!
.......
ในเวลานี้บรท้องฟ้าทั้งสองคนมองเหตุการณ์ด้านล่างราวกับกำลังมองโทรทัศน์ก็มิปาน
"นายน้อยจะเอายังใงดีขอรับ?"หนิงเหยียนกล่าวถามหลินเทียนที่อยู่ข้างๆ จากนั้นก็กล่าวต่อ"จะให้ผมเอาหญ้าเจ็ดสีมาให้นายน้อยไหมขอรับ?"
"นายคิดว่าฉัน้ามันไหมล่ะ"หลินเทียนหันมามองหนิงและกล่าวคำถามด้วยรอยยิ้ม แค่เพียงต้นหญ้าต้นหนึ่งตัวเขาที่เป็ถึงเทพไม่นับมันอยู่ในสายตา
"เอ่อ...ข้าน้อยคิดว่าคนอย่างนายน้อยคงไม่้ามัน"หนิงกล่าวเบาๆอย่างละเอียดพร้อมกับบ่นพึมพำในใจว่า'คนระดับท่านเทพจะ้าสมุนไพรวิเศษระดับนี้ไปทำไม? เห้อ...ข้านี่ช่างไม่รู้จักคิดเลยจริงๆ'
หนิงเหยียนตั้งสติเล็กน้อยก่อนจะสนใจเบื้อล่างอีกครั้ง"นายน้อยคิดว่าใครจะได้สมุไพรวิเศษไปขอรับ"
"ไม่มีใคร"หลินเทียนกล่าวตอบเรียบๆแต่ว่าก็เต็มไปด้วยความมั่นใจ
"หื้ม?!...ทำไมนายน้อยคิดเช่นนั้นละขอรับ"หนิงเหนียนกล่าวถามด้วยความสงสัยและไม่รู้ว่าทำไมหลินเทียนถึงคิดแบบนนั้น
"เ้าลองมองไปที่ตรงนั้นสิ"หลินเทียนยกมือชี้ไปที่ทิศทางหนึ่งให้กับหนิงเหยี่ยน
"นี่!..มันยังไม่ตาย? "หนิงเหยี่ยนจ้องมองไปที่ๆหลินเทียนชี้ ตรงที่หลินเทียนชี้ก็คือที่ๆเจียวอยู่นั้นเอง!
ในเวลานี้หนิงเหยียนััได้ถึงพลังขีวิตอ่อนๆจาก'ศพ'ของเจียว พลังชีวิตที่อ่อนเเรงขนาดนั้นคนอื่นไปที่อยู่ระดับต่ำกว่า์ลงไปคงจะไม่สามารถสังเกตเห็นได้แน่!
ใช่แล้วตอนนี้เจียวยังไม่ตาย! อีกทั้งมันกำลังรักษาตัวเองจนเกือบที่จะหายแล้วอีกด้วย!
"เฮ้อ คนพวกนี้ช่างน่าสงสาร มัวแต่สนใจการแย่งชิงจนไม่ลืมหูลืมตา ช่างประมาทเกินไป"หนิงเหยี่ยนจ้องไปยังคนด้านล่างอย่างสงสาร
......
"ไปเลยพวกเรา ไปแย่งชิงหญ้าเจ็ดสีให้ได้!"
'หมัดกระแทก''
"อ้ากกก!!"
"บ้าจริง! คนพวกนี้เกะกะจริงๆ"
เหล่าฝูงชนต่างก็พยายามที่จะบุกไปแย่งชิงหญ้าเจ็ดสี แต่ก็ไม่มีใครสามารถทำมันสำเร็จเพราะถูกขัดขวางโดยลูกศิษย์ของมหาอำนาจ
"เอ๋...นั้นอะไร!! เห้ยย..มันขยับ"
ในข่วงเวลาชลมุนนั้น จู่ๆทันใดนั้นเองท่ามกลางเสียงต่อสู้ก็ได้มีเสียงคนผู้หนึ่งดังขึ้นมาอย่างกระทันหัน
"นายมีอะไรวะ!"
"น..น.นั้น เ้าตัวนั้นมันขยับได้"คนผู้นั้ชี้ไปที่ที่เจียวอยู่
"อะไรน่ะ!!!"
416
