“อ้าว เลจะกลับแล้วเหรอ” พิมพ์ รุ่นพี่สาวแว่นทัก เมื่อเห็นทะเลเก็บของใส่กระเป๋า
“ครับ” ทะเลตอบ “วันนี้วันศุกร์ ลูกค้าเยอะ พี่เพชรเลยขอให้ไปช่วยน่ะครับ”
พิมพ์ทำท่าครุ่นคิด “งั้นพี่ไปด้วย ไม่ได้กินก๋วยเตี๋ยวนานแล้ว อยากกิน”
“ครับ” ทะเลว่า ก่อนจะหยิบมือถือพิมพ์บอกนิลว่าเขาจะไปทำงานที่ร้าน นิลจะได้ไม่ต้องมาที่ชมรมให้เสียเวลา
พิมพ์กับทะเลเดินกันไปเรื่อยๆ ทะเลสังเกตว่าพิมพ์ทุลักทุเลกับการแบกกระเป๋าใบใหญ่จึงอาสาถือให้ แต่พิมพ์ปฏิเสธ
“ขอบใจมาก แต่พี่ถือเองได้”
“ผมเป็ผู้ชาย ให้ผมถือเถอะครับ” ทะเลว่า
พิมพ์หัวเราะ “พี่เป็ผู้หญิงก็ถือได้เหมือนกัน อีกอย่างก็ใกล้ถึงแล้วด้วย” เธอไม่ค่อยชอบพวกเรียกร้องสิทธิสตรีที่ทำเกินเลย ใช้ความเป็ผู้หญิงมาเป็ข้ออ้าง ของนี้เป็ของของเธอ เธอถือเองได้
จริงอย่างที่พิมพ์ว่าเพราะไม่นานร้านก๋วยเตี๋ยวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ทะเลยกมือไหว้เพชร ก่อนจะใส่ผ้ากันเปื้อนและลงมือทำงาน ส่วนพิมพ์ก็ไปนั่งที่โต๊ะ เตรียมสั่งก๋วยเตี๋ยว
ฝ่ายนิลเมื่อได้รับข้อความจากทะเลก็ผิดหวังนิดหน่อย เพราะวันนี้เป็วันศุกร์ เขาอยากจะชวนทะเลไปเลือกหนังสือด้วยกันที่ห้าง แต่ทะเลกลับต้องไปทำงาน นิลผิดหวังนิดหน่อย แต่ก็ตัดสินใจไปร้านก๋วยเตี๋ยวแทน ถึงจะไม่ได้ไปห้างด้วยกันก็ไม่เป็ไร ขอแค่ได้ใช้เวลาอยู่กับทะเลก็พอแล้ว
ตอนเย็นวันศุกร์คนเยอะไม่ใช่เล่น นิลยืนแกร่วอยู่หน้าร้านเพราะไม่มีโต๊ะ เด็กเสิร์ฟทุกคนทำงานมือเป็ระวิง ทันใดนั้นเองทะเลผู้ซึ่งถือถาดใส่ถ้วยน้ำก็สะดุด โชคดีที่ไม่ใช่น้ำร้อนและถ้วยไม่ใช่แบบที่แตกได้ ความเสียหายจึงไม่มากนัก
เพชรผู้ซึ่งกำลังนั่งชิวกับพิมพ์ แฟนสาวที่ไม่ได้เจอกันนานเพราะต่างคนต่างยุ่งกับเื่ของตัวเองลุกขึ้น ตั้งใจจะไปจัดการ แต่พิมพ์ดึงชายเสื้อให้เขานั่งลง พลางบุ้ยใบ้ให้ดู
นิลปรี่เข้าไปหาทะเลทันที เขาช่วยทะเลเก็บถ้วยทั้งหมดมาวางเรียงเหมือนเดิม ใช้ผ้าเช็ดหน้าของตัวเองเช็ดน้ำให้
“เป็ไงบ้าง” นิลถาม
“ไม่เป็ไรครับ” ทะเลตอบ ก่อนจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน “โอ๊ย” เขาร้อง รู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อเท้า
“อย่าเพิ่งขยับ” นิลดุ ก่อนจะก้มลงมองพิจารณาข้อเท้า
“เหมาะสมกันจริงๆ” พิมพ์เพ้อ “รักในร้านก๋วยเตี๋ยว”.
“อ้าวๆ” เพชรแซว “พี่ไม่ดีพอสำหรับน้องเลแล้วเหรอ” พิมพ์เป็สาววาย คู่แรกที่เธอจิ้นก็คือเพชรเล มาเฟียสายโหด เปิดโหมดโอ่นยอนกับน้องเลคนเดียว
พิมพ์ทำแก้มป่อง “ไม่แล้ว นิลดีกว่าเยอะ”
เพชรหัวเราะ “ยังไม่เลิกเป็สาววายอีกเหรอ”
“ความวายคือชีวิต แต่พิมพ์ก็ไม่เคยระรานคนที่เขาไม่ชอบนะ ไม่เคยถ่ายรูป ถ่ายคลิปคนที่เขาไม่เต็มใจด้วย”
เพชรขยี้หัวแฟน “พี่รู้ เพราะงี้แหละ พี่ถึงรักเธอ”
ความสัมพันธ์ของเขากับพิมพ์เริ่มต้นแบบแปลกๆสักหน่อย เพชรสังเกตเห็นว่ามีเด็กสาวคนหนึ่งมาร้านก๋วยเตี๋ยวทุกวัน มีคนมาเป็ลูกค้าประจำก็ดีอยู่หรอก แต่ก็อดรู้สึกแปลกๆไม่ได้ คนอะไรจะชอบกินก๋วยเตี๋ยวได้ขนาดนั้น ขนาดเขาเป็เ้าของร้านยังไม่กินทุกวันเลย
แล้ววันหนึ่ง ความลับก็เปิดเผย พิมพ์สะดุดล้ม ข้าวของกระจัดกระจาย เพชรแสดงความเป็สุภาพบุรุษด้วยการช่วยเก็บ แล้วทำให้เพชรรู้ว่าพิมพ์เป็สาววาย จิ้นเพชรกับทะเล
ตอนแรกเพชรรู้สึกแปลกๆนิดหน่อยที่โดนจับจิ้นกับผู้ชายด้วยกัน แต่พิมพ์ไม่ได้ทำให้เขาอึดอัด เธอไม่เคยถ่ายรูปหรือถ่ายคลิป ไม่เคยตั้งคำถามอะไรที่ทำให้เขากับเลอึดอัด เธอพอใจที่จะนั่งอยู่เงียบๆ ดื่มด่ำกับมิตรภาพลูกผู้ชายตามที่เธอเรียก ความสัมพันธ์ของพวกเขาเริ่มงอกงามจากตรงนั้นเอง
“พี่ว่า พี่ต้องเข้าไปดูหน่อยแล้วล่ะ” เพชรว่า ดึงตัวเองและพิมพ์ออกมาจากภวังค์
เพชรเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มรุ่นน้องทั้งสอง ดูเหมือนทั้งคู่จะเถียงกันอยู่
“ไม่ต้องทำงานแล้ว” นิลดุ “ไปประคบน้ำแข็งแล้วพักเลย”
“ผมต้องทำงาน” ทะเลเถียง “รับปากเขาไว้แล้ว”
“พี่อนุญาตให้เลกลับไปพักได้” เพชรพูดแทรก
“แต่..” ทะเลตั้งท่าจะเถียง
เพชรยกนิ้วจุปาก เขาคุกเข่าลงข้างๆ “ไหนให้พี่ดูหน่อยสิ” เขาพิจารณาอยู่สักพัก “ข้อเท้าคงแพลง เดี๋ยวพี่จะเอาน้ำแข็งประคบให้” เขากวักมือเรียกพนักงาน สั่งให้เอาถุงน้ำแข็งมาให้ ไม่นานก็ได้ตามที่ขอ
เพชรกำลังเอาถุงน้ำแข็งประคบให้ทะเล แต่นิลดึงออกไปจากมือ เรียกว่าดึงคงไม่ถูก กระชากคงเหมาะกว่า
“ขอโทษครับ” นิลว่า “เดี๋ยวผมจัดการเองดีกว่าครับ ยังไงเลก็เพื่อนผม”
เพชรเลิกคิ้ว เขาคงอยู่กับพิมพ์มากเกินไปจนติดเชื้อวายแล้วมั้ง ถึงคิดว่าสองคนนี้มีอะไรในกอไผ่ชอบกล สายตาที่เด็กหนุ่มผิวเข้มมองทะเลไม่ใช่สายตาของเพื่อนธรรมดา
“ก็ดี” เพชรว่า “ฝากด้วยล่ะ”
นิลพยักหน้า ก่อนจะช่วยประคองทะเลมานั่งตรงที่ที่ไม่มีคน พออาการทะเลดีขึ้นพอจะเดินได้จึงค่อยพยุงเขากลับคอนโด
ระหว่างที่นิลพาทะเลเดินกลับคอนโด ทะเลก็บ่นไปตลอดทาง
“วันศุกร์คนเยอะด้วย พี่เพชรจะจัดการได้ไหมเนี่ย ไม่น่ามาเจ็บตัวเลย”
“ฉันไปทำงานแทนนายให้ เอาไหมล่ะ” นิลเสนอ
“ไม่ต้องหรอกครับ” ทะเลรีบปฏิเสธ ั้แ่เกิดเื่กับนานี่ เขาก็กลัวการรับความช่วยเหลือจากคนอื่นมากขึ้น ตอนแรกพวกเขาอาจจะช่วยด้วยไมตรี แต่พอทะเลาะกันก็เอาเื่นี้มาทวงบุญคุณ
“น่า ให้ฉันทำเถอะ” นิลคะยั้นคะยอ “เผื่อมีเื่ไปลงพอร์ตไง” เขารู้ว่าทะเลเป็คนขี้เกรงใจคน เขาจะยอมรับความช่วยเหลือก็ต่อเมื่อเขารู้ว่าคนที่ช่วยเหลือเขาจะได้ประโยชน์จากเื่นั้นด้วย อย่างตอนที่เขายอมรับทุนของพ่อนิลเพราะนิลให้เหตุผลว่าสามารถเอาไปลดหย่อนภาษีได้
“ครับ” ทะเลตอบ “ขอบคุณมากครับ” ถ้านิลได้ประโยชน์จากเื่นี้ เขาคงไม่เอาเื่นี้มาทวงบุญคุณกับทะเลหรือถ้าเขาทำ ทะเลก็สามารถเอาเื่นี้มาแย้งได้
พวกเขาเดินมาถึงคอนโด เมื่อจ๋อมเห็นลูกชายเดินขากระเผลกมาก็ถามด้วยความเป็ห่วง
“ไปโดนอะไรมาน่ะลูก”
“ทะเลหกล้มครับ” นิลตอบแทน “คุณป้ามีน้ำแข็งไหมครับ”
“อยู่ในตู้เย็นบนห้องน่ะจ้ะ” จ๋อมว่า “ขอบใจมากเลยนะจ๊ะ อุตส่าห์พามาส่ง”
“ไม่เป็ไรครับ”
นิลกับทะเลขึ้นลิฟต์มาถึงห้องของทะเล
“ขอกุญแจหน่อยสิ” นิลว่า
ทะเลล้วงกระเป๋ากางเกงและหยิบกุญแจออกมายื่นให้นิล
นิลไขกุญแจแล้วเปิดห้องเข้าไป เขาประคองทะเลไปนั่งบนเตียงและรีบจัดการเอาถุงน้ำแข็งมาประคบให้ทะเลต่อ
“ฉันไปแล้วนะ” นิลว่า “แล้วพยายามอยู่นิ่งๆล่ะ ถ้าพรุ่งนี้ไม่ดีขึ้นจะพาไปหาหมอ”
ทะเลหน้าเบ้ “ผมไม่ใช่เด็กๆนะครับ ผมรู้น่าว่าต้องทำยังไง”
“ไม่ใช่เด็กเหรอ ฉันว่าใช่นะ” นิลพูดล้อๆ พลางขยี้หัวเพื่อน “เด็กดื้อซะด้วย เจ็บขนาดนี้ยังจะทำงานอีก”
“พอได้แล้วครับ” ทะเลว่า พลางเอามือนิลออกจากหัวตัวเอง “ผมไม่ใช่หมานะ ขยี้หัวอยู่ได้”
นิลหัวเราะ ถ้าเป็เมื่อเดือนก่อน ทะเลคงไม่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาแบบนี้หรอก แต่แทนที่นิลจะอารมณ์เสีย เขากลับพอใจมาก การที่ทะเลกล้าต่อปากต่อคำกับเขาหมายความว่าพวกเขาสนิทกันมากขึ้นแล้ว
“ไปแล้วนะ” นิลว่า “หมาน้อย”
“ผมไม่ใช่หมาสักหน่อย” ทะเละโไล่หลัง
นิลได้แต่หัวเราะเป็คำตอบ ทะเลเหมือนหมาจริงๆ แล้วนิลก็เป็คนชอบหมาเสียด้วย
นิลกลับมาที่ร้านก๋วยเตี๋ยวอีกรอบ ขณะที่พนักงานกำลังจะพาไปที่โต๊ะ เขาก็ยกมือห้าม
“ผมไม่ได้จะมากินครับ” นิลพูดอย่างสุภาพ “ผมมาทำงานแทนทะเล”
พนักงานรุ่นพี่ขมวดคิ้ว “เดี๋ยวผมต้องรายงานคุณเพชรก่อนนะครับ ไม่แน่ใจว่าเขาจะยอมหรือเปล่า”
“ครับ” นิลตอบ
พนักงานคนนั้นเข้าไปคุยอะไรกับเ้าของร้านอยู่สักพัก หลังจากนั้นเพชรก็เดินมาหานิล
“จะมาทำงานแทนน้องเลเหรอ” เพชรถาม
“ครับ” นิลตอบเสียงเรียบ ปกติเขาเป็คนควบคุมตัวเองได้ดีเสมอ แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงเกลียดชายตรงหน้าชอบกล ทั้งๆที่เพชรก็ไม่เคยทำอะไรให้สักหน่อย แต่เขาไม่ชอบให้เพชรเรียกทะเลว่าน้องเลด้วยน้ำเสียงสนิทสนมอย่างนั้นเลย
“จะทำไหวหรอ” เพชรถาม
“ผมจะพยายามเต็มที่ครับ” นิลตอบแบ่งรับแบ่งสู้ เขาอยากจะตอบว่าทำได้อยู่แล้ว แต่ถ้าเขาพูดไปแล้ว ทำไม่ได้ก็เสียหน้าเปล่าๆ
เพชรมองสำรวจนิลอยู่สักพักก่อนจะพยักหน้า “งั้นก็ลองดูแล้วกัน”
งานร้านก๋วยเตี๋ยววุ่นวายกว่าที่นิลคิด แต่เขาก็ผ่านมาได้ หลังปิดร้าน เพชรเรียกเขาไปรับค่าจ้าง
“หกร้อยเหรอครับ” นิลถาม “ไม่ใช่สามร้อยหรอกเหรอ”
เพชรยิ้มอย่างมีเลศนัย “สามร้อยพี่ฝากให้น้องเล น้องรักของพี่ อีกสามร้อยเป็ค่าแรงนาย”
“ปกติพี่ให้ค่าแรงกับลูกจ้างที่ไม่ได้มาทำงานด้วยเหรอครับ” นิลถาม คิดว่าถ้าเพชรทำอย่างนั้นจริง เขาคงรวยมาก ร้านอาหารนี้ก็คงเปิดเล่นๆ แก้เบื่อ
“เปล่าหรอก” เพชรลดเสียงลงไปเสียงกระซิบ “อย่าไปบอกใครนะ แต่พี่ทำอย่างนี้แค่กับทะเลเท่านั้นแหละ”
อะไรบางอย่างในน้ำเสียงของเพชรทำให้นิลไม่พอใจ
“ทำไมล่ะครับ” นิลถามเสียงกระด้าง
“ก็..” เพชรลากเสียงอย่างจงใจกวนประสาท “น้องเลเป็คนพิเศษของพี่น่ะสิ”
นิลกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว เขารีบกล่าวขอบคุณเพชร ก่อนจะเดินออกจากร้าน เขาไม่อาจทนเห็นหน้ากวนๆของเพชรได้อีกแม้แต่วินาทีเดียว
ทันทีที่เขาคล้อยหลังออกจากร้านไป พิมพ์ก็โผล่มายืนข้างๆเพชร
“เป็ไง” เธอรีบถามอย่างกระตือรือร้น เธอเป็คนวางแผนให้เพชรพูดยั่วนิลเพื่อดูปฏิกิริยาของนิล
“ดูเหมือนจะได้ผล” เพชรตอบ
พิมพ์ยิ้ม “ดีมาก”
“ถามจริงๆเถอะ” เพชรพูด “เธอรู้ได้ไงว่าสองคนนั้นมีอะไรกัน”.
“ไม่บอก” พิมพ์ว่า “ความลับ”
นิลเดินกลับคอนโดมาอย่างหงุดหงิด เขาเปิดประตูและกระแทกปิดอย่างแรง ทำเอานิ่มที่กำลังดูข่าวอยู่สะดุ้ง
“อารมณ์เสียอะไรมาคะเนี่ย” นิ่มถาม
“ขอโทษครับ” นิลตอบ “ผมแค่..” เขาสั่นหัว พยายามไล่ความรู้สึกหงุดหงิดออกไป แต่ก็ไม่ได้ผล
“ผมไปอาบน้ำก่อนนะครับ” นิลตัดบท
น้ำเย็นๆช่วยให้อารมณ์ร้อนของนิลเย็นลงเล็กน้อย แต่ก็แค่นิดเดียวเท่านั้น
“กินลูกอมหน่อยไหมคะ” นิ่มว่า พลางยื่นให้ “ของหวานๆช่วยให้อารมณ์ดี”
นิลรับมาแล้วเคี้ยวกร้วมๆ เขาไม่ได้รู้สึกดีขึ้นสักนิด คำพูดของเพชรยังวนเวียนอยู่ในหัว แล้วไหนจะความรู้สึกแปลกๆที่อธิบายไม่ได้ว่าคืออะไรอีก
“ป้าครับ” นิลเริ่ม “ป้าเคยหวงเพื่อนบ้างไหมครับ”
“หวงแบบไหนคะ” นิ่มถาม ละสายตาจากจอโทรทัศน์มาที่นิล
“แบบไม่อยากให้เขาไปสนิทกับคนอื่นน่ะครับ” นิลอธิบาย
“ก็มีบ้างนะคะ” นิ่มว่า “ยิ่งถ้าเขามีเพื่อนใหม่แล้วไม่สนใจเรา เห็นเราเป็คนนอก ป้าก็มีหงุดหงิดบ้าง”
สิ่งที่นิ่มพูดไม่ได้ช่วยให้นิลสบายใจขึ้นเลย ทะเลไม่ได้ทำกับเขาเหมือนเป็คนนอก เขายังเป็เพื่อนรักของทะเลเหมือนเดิม แต่เขาไม่ชอบที่เขาไม่ได้เป็คนสำคัญเพียงคนเดียวของทะเล
“แล้วถ้าเขายังสนิทกับเราเหมือนเดิม แต่เขาก็สนิทกับอีกคนด้วยล่ะครับ ป้าจะทำยังไง” นิลถามหยั่งเชิง
“ป้าก็จะเอาเพื่อนอีกคนมารวมแก๊งซะเลย” นิ่มตอบพลางหัวเราะ “แก๊งเราจะได้ใหญ่ขึ้น มีเพื่อนเยอะน่ะดีออก”
“แล้วถ้าเราไม่ชอบอีกคนล่ะครับ” นิลถาม
นิ่มหรี่ตา “มันก็แล้วแต่เหตุผลว่าทำไมเราถึงไม่ขอบเขา”
“เรารู้สึกเหมือนเขามาแย่งเพื่อนเราไป” นิลตอบ ขยับตัวไปมาอย่างอึดอัดภายใต้สายตาของนิ่ม สายตาของเธอเหมือนอ่านใจเขาได้ยังไงยังงั้น
“ฟังป้านะคะ” นิ่มพูดอย่างจริงจัง “เพื่อนเราไม่ใช่สิ่งของที่จะโดนแย่งได้ เขามีชีวิตจิตใจเป็ของตัวเอง แล้วอีกอย่างทำไมเราต้องคอยหวงเพื่อนด้วยล่ะคะ เพื่อนนะไม่ใช่แฟน เราจะมีเพื่อนกี่คนก็ได้ แต่แฟนมีได้คนเดียว”
คำพูดของนิ่มเหมือนเปิดสวิตช์ไฟในหัวของนิล เขารู้แล้วว่าทำไมเขาถึงหงุดหงิดที่เพชรสนิทกับทะเล รู้แล้วว่าทำไมตัวเองถึงกลัวว่าตัวเองจะสำคัญน้อยลงในใจของทะเล เขาชอบทะเล ไม่ได้ชอบแบบเพื่อน เขาไม่รู้จะทำยังไงกับความรู้สึกนี้ดี จะจริงจังกับความรู้สึกของตัวเองและเดินหน้าจีบทะเลหรือจะทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ กดความรู้สึกนี้และเป็เพื่อนที่ดีของทะเลต่อไป.
“คิดอะไรอยู่คะ” นิ่มถาม ปลุกนิลออกจากภวังค์
“เปล่าครับ” นิลว่า คืนนี้เขามีเื่ให้คิดมากอีกแล้ว
3K
![System ระบบสร้างผู้กล้า [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683576705_48321724.webp)
![คู่บุพเพสะท้านฟ้า อยากเห็นนักว่าใครจะกล้ากับชายาผู้บ้าบิ่น [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1759893412_24922332.webp)
