ทาสรักสลักใจ

คืนงานเลี้ยงจบลงพร้อมกับเกิดข่าวแพร่สะพัดออกไปผู้คนต่างพูดถึงเ๱ื่๵๹หลางเชียนอิงพลัดตกสระบัวจนคุณชายติงเฉิงคุนยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือและอุ้มนางไปส่งถึงรถม้าคนในงานเลี้ยงที่เห็นนั้นมีจำนวนหนึ่ง แต่เ๱ื่๵๹ราวมันผิดเพี้ยนไปจากเดิมด้วยปากของคนที่หลางรั่วอิ๋งส่งไปแพร่ข่าวซุบซิบนี้

        ‘หลังจากได้รับความช่วยเหลือสตรีงามหยาดฟ้าก็อิงแอบแนบชิดบุรุษที่คุณสมบัติไม่เป็๞สองรองใครในถูหยางคาดว่าทั้งสองต่างต้องตาต้องใจกันกะทันหัน หนึ่งรูปงามสง่า หนึ่งอรชรอ้อนแอ้นน่าทะนุถนอมสองคนดั่งฟ้าประทานให้เป็๞คู่สร้าง’

        ข่าวลือเสียหายนี้สร้างความกระอักกระอ่วนใจให้ติงเฉิงคุนจนเขาร้อนใจต้องเปิดอกคุยกับมารดา

        “นางตกน้ำข้าอยู่ใกล้ที่สุด จึงยื่นมือเข้าไปช่วย นั่นเพราะเห็นแก่เฟิ่งเอ๋อร์ถึงอย่างไรนางก็เป็๞น้องสาวอนุของท่านอาเฟิ่งเอ๋อร์นะขอรับไม่มีเจตนาอื่นใดแอบแฝงจริงๆ”

        “แต่ผู้คนเขาลือว่าเ๽้ากับนางคล้ายคนมีใจให้กัน”หลังส่งคนไปสืบความดูแล้วหลางเชียนอิงไม่มีสิ่งใดเทียบเทียมบุตรชายนางได้ นอกจากมีรูปโฉมงดงาม

        “ข้ากับนางเพิ่งพบกันไม่กี่ครั้งอุบัติเหตุเพียงเท่านี้จะเป็๞ข้อครหาจนข้าต้องรับผิดชอบนางทั้งที่ข้าก็มีเฟิ่งเอ๋อร์อยู่นั้นเห็นจะไม่ได้” หากการถูกเนื้อต้องตัวกันเนื่องด้วยสาเหตุยื่นมือเข้าช่วยเหลือที่นางตกน้ำบ่าวรับใช้ของเขาที่ลงไปพานางขึ้นมาจากสระบัวจะไม่ยิ่งต้องรับผิดชอบนางมากไปกว่าเขาหรือไร

        “ข่าวลือไม่เป็๲ผลดีกับฝ่ายหญิงสักนิดเ๽้าก็เถอะ” ชื่อเสียงหนึ่งในสิบสุภาพบุรุษแห่งถูหยางจะแปดเปื้อนสักปานใดหากล่วงเกินสตรีแล้วไม่รับผิดชอบ

        “ข้าจะเข้าไปขอโทษท่านอากว่างฝูเองขอรับและจะอธิบายทุกอย่างตามจริง สายตาหลายคู่เป็๞พยานให้ข้าได้ว่าไม่มีอะไรเกินเลยมากไปกว่าน้ำใจบุรุษพึงช่วยเหลือหญิงสาวหากเป็๞ผู้อื่นอยู่ตรงนั้นก็ต้องทำแบบข้าเช่นกัน” ใครต่อใครเข้าใจผิดเขาก็ไม่กระไรมากนักหรอกที่เขาห่วงความรู้สึกที่สุดก็คือหวงเฟิ่งเหยาเพียงคนเดียวเท่านั้น...

        ข่าวลือเ๱ื่๵๹ติงเฉิงคุนกับหลางเชียนอิงสะพัดไปถึงในครัวของเหนียงเซียงด้วยเช่นกัน

        “ข่าวลือระหว่างคุณชายติงกับน้องสาวฟูเหรินรองไม่ใช่เ๹ื่๪๫เล็กน้อยเลยแม่เกรงจะกระทบกับเ๹ื่๪๫หมั้นหมายของคุณหนู” ข่าว ‘คาว’ แพร่ไปเร็วจนคนที่ได้ยินยัง๻๷ใ๯

        “คุณหนูดูหงอยๆด้วยนะท่านป้าสือ” ซู่หงที่ได้ยินสองแม่ลูกคุยกันสอดเข้ามานางนั่งลงใกล้กับสืออวิ๋น

        “แล้วเ๯้ารู้อะไรมาบ้าง”เหนียงเซียงถาม ซู่หงคือสาวใช้ทำงานทั่วๆ ไป นางไม่ได้อยู่แต่ในครัวจึงสามารถออกไปรับรู้ข่าวลือต่างๆ ในตลาดจนกระทั่งซอกแซกจนรู้ความคิดการกระทำหลายๆ อย่างของนายในบ้าน

        “นายหญิงรองร่ำร่ำกับนายท่านว่าอยากจะให้คุณชายรับผิดชอบความเสียหายที่เกิดขึ้น”หญิงสาวพูด ขณะที่สายตาก็ยังจ้องมองสืออวิ๋น อย่างเคลิบเคลิ้ม เวลาชายหนุ่มว่างมักไม่ตรงกับเวลาที่นางหลีกงานมาส่องที่โรงครัวเพราะเห็นเขาอยู่กับมารดาจึงได้ปรี่เข้ามาหาทางพูดคุยด้วย

        “นั่นไม่ยุติธรรมกับคุณหนู”เหนียงเซียงเปรยเสียงเบา หันไปสบตาลูกชาย

        ในใจสืออวิ๋นก็อดเป็๲กังวลด้วยไม่ได้เขาเห็นทั้งสองคนผูกพันด้วยสัญญาหมั้นหมายมาหลายปีหากจะต้องแคล้วคลาดกันเพราะเ๱ื่๵๹คุณชายติงช่วยหลางเชียนอิงตกน้ำก็กระไรอยู่

        “แต่มันก็ไม่ยุติธรรมกับคุณหนูเชียนอิงเหมือนกันนะท่านป้าสือ”

        ตอนนี้สถานะในบ้านของหลางเชียนอิงก็คือคุณหนูที่บ่าวไพร่ต้องให้ความยำเกรงซึ่งนางเคยคิดจะไม่ญาติดีมาหนแล้ว ตอนที่บังเอิญได้เห็นสืออวิ๋นอุ้มน้องสาวอนุภรรยาของนายท่านไปส่งถึงห้องกระทั่งเกิดเ๱ื่๵๹ที่หลางเชียนอิงเข้าไปพัวพันกับคุณชายติงนางจึงค่อยเบาใจได้บ้างว่าผู้หญิงคนนั้นคงไม่คิดมาเป็๲ศัตรูความรักของนาง

        “หากเป็๞เช่นนั้นต่อไปนี้มีคนตกน้ำ ก็ไม่ต้องมีคนลงไปช่วยกันพอดี เกรงจะต้องรับผิดชอบชีวิตคนอื่น”สตรีอายุมากแล้ว โพล่งออกมาราวกับจะทวงความยุติธรรมให้คุณหนูของตน

        “ถ้าสาวงามตกน้ำก็คงมีคนยื่นมือช่วยอยู่หรอก แต่ถ้าเป็๲คนอัปลักษณ์ขี้ริ้วเกรงจะถูกเมินสิ้นชีวิตไปอย่างน่าเวทนานี่สิ” ซู่หงคล้ายรำพึงรำพันกับตนเองพร้อมกับคิดถึงภาพบาดตาบาดใจที่สืออวิ๋นโอบอุ้มหลางเชียนอิงสตรีรูปโฉมงามอย่างไรก็ต้องได้รับไมตรีจากบุรุษไม่ว่าเขาผู้นั้นฐานะจะยากดีมีจนหรือไม่

        “คนตกน้ำทั้งคนย่อมต้องมีคนไม่นิ่งดูดายเพราะเ๹ื่๪๫เกรงคำครหาไร้สาระพวกนั้น” เขาก็เป็๞อีกคนที่จะไม่เอาเ๹ื่๪๫บ้าบอเช่นนั้นมาตัดสินใจว่าสมควรจะช่วยชีวิตใครหรือไม่

        “ถ้าอย่างนั้นข้าตกน้ำพี่ก็จะลงไปช่วยข้าแน่อยู่แล้วใช่ไหม” สาวใช้รุ่นน้องถามสายตาวิบวาวมีความหวังหลังจากลอบน้อยใจอยู่คนเดียว

        “ข้าไม่อยากเห็นคนตายไปต่อหน้าอย่างไรก็ต้องช่วย”

        ช่วยชีวิตแล้วข้าก็อยากให้ท่านรับผิดชอบดูแลชีวิตข้าด้วย...หญิงสาวคิด แต่ไม่กล้าพูดออกมานางอมยิ้มฝันหวานเพราะแอบมีใจให้สืออวิ๋นนานแล้ว

        เหนียงเซียงยังคงคิดกังวลว่าหวงกว่างฝูจะจัดการกับคำครหานี้อย่างไรในขณะที่สืออวิ๋นกำลังคิดถึงความรู้สึกของหวงเฟิ่งเหยา

        ถ้าหากคุณหนูถูกหลางเชียนอิงแย่งคุณชายติงเหมือนอย่างที่นายหญิงถูกหลางรั่วอิ๋งแย่งนายท่านคุณหนูของเขาจะเกิดปฏิกิริยาเช่นไรบ้าง นางจะอาละวาดดุดันแค่ไหน

        หากนางได้แต่งงานกับคุณชายติงภาระความเป็๞ห่วงของมารดาที่มีต่อนางก็จะได้จบสิ้นลงแต่ถ้านางไม่ได้แต่งงานกับติงเฉิงคุน มารดาเขาก็คงจะคิดเป็๞กังวลกับนางสารพัดเ๹ื่๪๫เมื่อมารดาคิดกลัดกลุ้ม เขาย่อมเกิดความรู้สึกเดียวกัน

        ชีวิตภายภาคหน้าของเขากับมารดาจะเป็๲เช่นไรจะเดินหน้าไปทางไหน นางเป็๲ส่วนประกอบสำคัญที่คอยขีดเส้นทางเดินนั้น

เพราะ๻้๵๹๠า๱หยุดคำซุบซิบที่ไม่มีมูลความจริงติงเฉิงคุนจึงรีบรุดมายังบ้านสกุลหวงหลางเชียนอิงพอรู้การมาถึงของชายหนุ่มก็มาเฝ้าวนเวียนอยู่ใกล้กับห้องโถงใหญ่ในใจคิดฝันไปไกลว่าเขามาตกปากรับคำเ๱ื่๵๹จะรับนางเป็๲ภรรยา แต่ความจริงแล้วคุณชายสกุลติงมาเพื่อขอขมาหวงกว่างฝูกับหลางรั่วอิ๋งสำหรับเ๱ื่๵๹ความเข้าใจผิดทั้งหมดที่เกิดขึ้นฝันหวานของหลางเชียนอิงจึงเรียกได้ว่าพังทลายในพริบตา

        หวงกว่างฝูอย่างไรเสียความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลย่อมสำคัญกว่าน้องสาวของอนุภรรยาเขายังคงยึดมั่นกับคำสัญญาเดิมที่ให้ไว้กับบิดาเ๹ื่๪๫จะยกหลานสาวให้แต่งกับติงเฉิงคุนเ๯้าบ้านหวงขอบคุณชายหนุ่มด้วยซ้ำที่ช่วยชีวิตของหลางเชียนอิงไว้เพื่อรักษาความสัมพันธ์ระหว่างสองบ้านเขารับปากจะช่วยติงเฉิงคุนจัดการกับข่าวลือให้หมดสิ้นไปในเร็ววัน

        ออกจากห้องโถงใหญ่ติงเฉิงคุนก็มุ่งตรงไปหาหวงเฟิ่งเหยาเด็กสาวที่เรียนรู้การใช้จริตมารยาเพื่อรักษาสมบัติของตนเริ่มทำตามแผนการในใจเมื่อรับรู้การมาถึงของเขา

        ใช่แล้ว...นางคิดว่าติงเฉิงคุนคือสมบัติล้ำค่าที่ท่านปู่ทิ้งไว้ให้

        เด็กสาวทำทีไม่สนใจว่าเขามาพบด้วยเ๱ื่๵๹สำคัญนางทำทีหลุดปากกับเสี่ยวกุ่ยว่ารู้สึกไม่สบายใจจึงออกไปไหว้พระขอพรที่วัด

        เมื่อติงเฉิงคุนพบกับบ่าวตัวน้อยนางก็พูดออกมาหมดว่า คุณหนูเฟิ่งเหยาเพิ่งลอบออกไปทางประตูหลัง รู้ดังนั้นแล้วชายหนุ่มจึงรีบรุดติดตามไปเขาพบนางระหว่างทางจึงสั่งให้คนหามเกี้ยวไปดักหน้านางไว้

        “เ๽้าก็รู้ว่าข้าไปหาที่บ้านทำไมไม่อยู่รอข้า” ชายหนุ่มลงจากเกี้ยวเพื่อพูดคุยกับหญิงสาวที่เดินอยู่คนเดียวไร้บ่าวติดตาม“ข้านำของขวัญวันเกิดมามอบให้เ๽้า”

        “ของขวัญชิ้นนี้มิใช่นำมาเพื่อปลอบขวัญหลางเชียนอิงหรอกหรือเ๯้าคะ”นางพูดอย่างน้อยใจ ใส่จริตแง่งอน ไม่รับของที่ชายหนุ่มยื่นมา

        ติงเฉิงคุนดึงข้อมือสาวน้อยแสนงอนไว้นางตั้งท่าจะดึงออก เขาจึงรีบกล่าวให้คำมั่น

        “นอกจากเ๯้าแล้วข้าจะไม่รับหญิงอื่นเป็๞ภรรยา ได้โปรดรับมันไว้เป็๞ของแทนใจข้าด้วยเถอะ”

        คำยืนยันจากปากเขาทำให้หัวใจหวงเฟิ่งเหยาเต้นแรงเพราะนางยังไม่เสียเขาไป นางยินดีรับของจากมือเขาแล้วเปิดออกข้างในกล่องไม้หอมคือปิ่นหยกซึ่งสั่งทำขึ้นพิเศษชิ้นหนึ่งสลักชื่อของนางไว้ที่ด้าม

        “แต่ข่าวลือเ๹ื่๪๫ท่านกับหลางเชียนอิง”

        บนใบหน้าสวยหวานยังมีแววโศกเสียใจความรู้สึกผิดพุ่งเข้าทิ่มแทงหัวใจติงเฉิงคุนจนอยากซัดหมัดทำร้ายตนเองที่ทำให้นวลหน้าสดใสเบิกบานมีความหมองเศร้ามากล้ำกราย

        “เดี๋ยวมันก็จบลงข้ายืนยันกับท่านแม่ท่านพ่อแล้ว รอเพียงเ๯้าอายุสิบเจ็ดพวกเราจะแต่งงานกันเชื่อคำข้าได้หรือไม่”

        สาวน้อยสบตาเขาแล้วพยักหน้าติงเฉิงคุนดีใจจนแทบลืมตัวจะดึงนางเข้ามากอด นางจึงแสร้งเบี่ยงตัวหลบนางไม่ใช่สตรีไร้ยางอายอย่างหลางเชียนอิงจะไม่ยอมถึงเนื้อถึงตัวกับชายหนุ่มง่ายเกินไป

        “ได้โปรดอย่าทำรุ่มร่ามในที่สาธารณะข้าไม่อยากเป็๞แบบเชียนอิงที่ถูกคำคนครหาจนกลายเป็๞การบีบบังคับท่าน”

        “สำหรับเ๽้าไม่ใช่การบีบบังคับใดๆทั้งนั้น” ชายหนุ่มบอกน้ำเสียงจริงจังราวตะปูถูกตอกลงบนแผ่นไม้

        ริมฝีปากอิ่มเรื่อดั่งกลีบดอกเหมยแย้มยิ้มเอียงอายนับว่านางเดินตามแผนสำเร็จไปอีกขั้น เขาให้สัญญาเป็๞ครั้งที่สองแล้ว

        “เ๽้าจะไปไหว้พระใช่หรือไม่ขึ้นเกี้ยวเถอะ ข้าจะไปเป็๲เพื่อน” ชายหนุ่มสละเกี้ยวนั่งให้เด็กสาวขณะจูงมือนุ่มนิ่มดั่งปุยนุ่นของนางขึ้นเกี้ยว

        จังหวะนั้นเองสืออวิ๋นเดินเข้าตรอกหลังบ้านสกุลหวงเพื่อกลับมากินข้าวกับมารดาจึงเห็นมือของติงเฉิงคุนจับจูงมือคุณหนูเฟิ่งเหยา เด็กสาวเชิดหน้าเมินใส่เขาแล้วม่านหน้าเกี้ยวก็ปิดลง

        ติงเฉิงคุนไม่ชอบหน้าสืออวิ๋นเป็๲ทุนเดิมจึงใช้สายตาข่มๆ มองกลับไป พอเกี้ยวถูกยกขึ้น ชายหนุ่มก็เดินอยู่ด้านข้างเกี้ยวเพื่อพูดคุยกับหวงเฟิ่งเหยาสืออวิ๋นได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กสาวกังวานออกมานอกม่านด้านข้าง

        จริตมารยานางไม่ได้ด้อยไปกว่าหลางเชียนอิงสักนิดเสียแรงที่เขากับมารดาเป็๲กังวลว่านางจะถูกคนอื่นรังแก