วันเกิดครบรอบหกสิบปีของฮูหยินผู้เฒ่าหยางถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ถึงแม้สกุลหยางจะไม่ใช่ตระกูลขุนนาง แต่ก็เป็ตระกูลคหบดีที่ร่ำรวยเป็อับดับต้นๆ ของเมืองหลวง หยางมู่เป็บุรุษรูปงามมากความสามารถผู้หนึ่ง เขาสามารถทำการค้าจนประสบความสำเร็จั้แ่อายุยังน้อย อีกทั้งฮูหยินเอกของเขาก็เป็ถึงบุตรีจวนแม่ทัพ ดังนั้นแขกที่มาร่วมงานเลี้ยงในวันนี้จึงเป็บุคคลที่มีชื่อเสียงและตำแหน่งหน้าที่การงานใหญ่โต หนึ่งในนั้นก็คือคนจากจวนสกุลไป๋
สกุลไป๋นับว่าเป็ตระกูลขุนนางที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองหลวง ‘ไป๋ซู’ นายท่านใหญ่สกุลไป๋มีตำแหน่งเป็ถึงหมอหลวงประจำกายของฮ่องเต้ นอกจากนี้ลูกหลานสกุลไป๋ยังเก่งกาจด้านวิชาการแพทย์ โดยเฉพาะไป๋อิง คุณหนูรองสกุลไป๋
หญิงสาวผู้นี้นอกจากมีทักษะทางการแพทย์ที่เก่งกาจ นางยังเป็สตรีที่มีรูปโฉมโดดเด่น ความงามของนางสามารถพิชิตใจหยางชุน คุณชายใหญ่สกุลหยางได้ไม่ยาก ทว่าความงามของนางก็สามารถมัดใจหยางเฉิง คุณชายสามสกุลหยางได้เช่นเดียวกัน
สกุลไป๋เปิดโรงหมอขนาดใหญ่ในเมืองหลวง ดังนั้นบรรดาสมุนไพรหรืออุปกรณ์ทางการแพทย์ต่างๆ จึงถูกสั่งซื้อจากร้านค้าของจวนสกุลหยาง สมุนไพรที่สกุลหยางนำเข้ามีแต่สมุนไพรคุณภาพดี ดังนั้นตลอดระยะเวลาสิบกว่าปีมานี้ ทั้งสองตระกูลจึงติดต่อค้าขายกันอยู่สม่ำเสมอ
“รีบเร่งมือเข้า งานเลี้ยงใกล้จะเริ่มแล้ว” เสียงหัวหน้าสาวใช้เอ่ยสั่งการเสียงดัง ในขณะที่สาวใช้ในจวนสกุลหยางทุกนางต่างเร่งมือจัดการงานที่ได้รับมอบหมาย
อวี้เจินได้รับมอบหมายให้จัดเตรียมอาหารอยู่ในโรงครัว ถึงแม้นางจะไม่อยากทำ แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ตราบใดที่นางยังเป็เพียงแค่สาวใช้ของจวนสกุลหยาง โชคดีที่วันนี้หยางฮูหยินไม่ได้ออกหน้าจัดเตรียมงานเลี้ยงด้วยตนเอง เพราะใครๆ ต่างก็รู้ดีว่าฮูหยินผู้เฒ่าหยางไม่ค่อยโปรดปราณลูกสะใภ้คนนี้เท่าใดนัก และหยางฮูหยินก็ไม่ค่อยชอบขี้หน้าแม่สามีเช่นเดียวกัน ดังนั้นอวี้เจินจึงไม่ต้องหวาดระแวงว่านางจะพบเจอกับสตรีโหดร้ายเช่นนั้นอีก ทว่าโชคชะตามักจะเล่นตลก นางกลับต้องพบเจอสตรีอีกนางที่ไม่้าพบเช่นเดียวกัน
“เ้าคือสาวใช้เมื่อวันก่อนมิใช่หรือ?” อนุจางที่เข้ามาดูความเรียบร้อยภายในโรงครัวเห็นสตรีคุ้นหน้านางหนึ่งจึงเดินเข้ามาทัก นางยังจดจำใบหน้าสาวใช้อุ่นเตียงของหยางเฉิงได้ดี เพราะในจวนแห่งนี้จะมีสาวใช้นางใดบ้างที่มีใบหน้างดงามโดดเด่นเช่นนั้นอีก ทว่าอนุจางก็มีบางอย่างที่ยังคงสงสัย สาวใช้ผู้นี้เป็ต้นเหตุทำให้หยางเฉิงต้องถูกลงโทษ แล้วเหตุใดนางถึงรอดพ้นเงื้อมมือของหยางฮูหยินไปได้
อวี้เจินชะงักมือที่กำลังจัดตกแต่งจานอาหาร ก่อนจะย่อกายคำนับพอเป็พิธี “อนุจาง”
ถึงแม้อนุจางผู้นี้จะเป็มารดาของพระเอกอย่างหยางชุน ทว่านางกลับมิใช่สตรีที่มีจิตใจดีมากนัก ยิ่งต้องต่อสู้ฟาดฟันกับสตรีที่มีนิสัยร้ายกาจอย่างหยางฮูหยิน นางยิ่งซ่อนเล่ห์เหลี่ยมเอาไว้มากมาย หากแต่เล่ห์เหลี่ยมเ่าั้อวี้เจินก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอนุจางจะงัดออกมาใช้ตอนไหน ดังนั้นสตรีที่ควรเลี่ยงเป็อันดับสองรองจากหยางฮูหยินก็คืออนุจางนี่แหละ
ทว่าตอนนี้อวี้เจินคงเลี่ยงไม่ทันเสียแล้ว...
“ข้านึกว่าเ้าจะถูกขายออกไปแล้วเสียอีก คาดไม่ถึงจริงๆ ว่าฮูหยินใหญ่จะยังเก็บเ้าเอาไว้” จางหลินเอ่ยความคิดของตนออกมาอย่างปิดไม่มิด ยามนี้ไม่มีนายท่านหยางอยู่ข้างกาย ดังนั้นนางจึงไม่จำเป็ต้องแสดงท่าทีอ่อนโยนอีกต่อไป
อวี้เจินพยายามไม่สนใจคำพูดของอีกฝ่าย นางทำเพียงก้มหน้าและทำตัวเป็ผู้ฟังที่ดีเท่านั้น นางรู้ดีว่าอนุจางกับหยางฮูหยินเป็ศัตรูกัน ดังนั้นอนุจางย่อมไม่ชอบขี้หน้านางที่เป็สาวใช้อุ่นเตียงของหยางเฉิงอยู่แล้ว และหากนางตอบโต้กลับไป นางคงถูกอนุจางหมายหัวอีกคนเป็แน่
“นายหญิง เกิดเื่แล้วเ้าค่ะ!”
ก่อนที่อนุจางจะได้เอ่ยวาจาถากถางอวี้เจินไปมากกว่านี้ สาวใช้นางหนึ่งก็วิ่งกระวีกระวาดเข้ามารายงานบางอย่าง ยามที่สาวใช้นางนั้นเอ่ยกระซิบอยู่ข้างหู อนุจางก็นิ่วหน้าด้วยความไม่พอใจ
“คุณชายสามจะออกเรือนก่อนคุณชายใหญ่ได้อย่างไร!”
หลังจากที่สาวใช้นางนั้นเอ่ยจบ อนุจางก็แผดเสียงดังลั่นออกมาโดยหาได้เกรงกลัวว่าจะมีคนอื่นได้ยินเื่ที่นางเอ่ยหรือไม่ ใบหน้างดงามของสตรีวัยสี่สิบต้นๆ เริ่มมีริ้วรอยของความไม่พอใจปรากฏอย่างชัดเจน ยิ่งได้ยินว่าสตรีที่หยางเฉิงจะแต่งงานด้วยคือคุณหนูรองแห่งจวนเ้ากรมสกุลเฟิง ใบหน้าของอนุจางก็ยิ่งบิดเบี้ยวมากกว่าเดิม นางจะไม่ยอมให้บุตรชายของเซี่ยซินหลีได้ดีไปกว่าบุตรชายของตนเด็ดขาด
อวี้เจินได้ยินอนุจางเอ่ยออกมาเช่นนั้น นางก็รับรู้ได้ทันทีว่ายามนี้ความวุ่นวายใกล้จะมาเยือนจวนสกุลหยางแล้ว ทว่านางก็หาได้ใส่ใจมากนัก จวนสกุลหยางจะเกิดเื่อันใดขึ้น หลังจากนี้ก็คงไม่เกี่ยวข้องกับนาง เพราะอีกครึ่งชั่วยามหลี่ถงจะพานางหลบหนีแล้ว ฉะนั้นเวลานี้นางควรอยู่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว รอเวลาหนีทีเดียวจะดีกว่า
หากแต่ความสงบก็อยู่กับอวี้เจินได้เพียงไม่นาน เมื่ออนุจางมีแผนการร้ายในใจ นางหันไปเอ่ยกับอวี้เจินว่า “เ้าอยากเห็นหน้าว่าที่ภรรยาของคุณชายสามหรือไม่”
อวี้เจินกำลังจะส่ายหน้าปฏิเสธว่านางไม่้าพบกับเฟิงเหยาผู้นั้น หากแต่อนุจางกลับลากตัวนางออกจากโรงครัว ก่อนจะตรงไปยังเรือนหลักซึ่งเป็สถานที่สำหรับจัดงานเลี้ยงวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าหยาง
781
