ย้อนไปแก้ไขอดีตรักยุค70

“เหวินเหย่”เสียงของหวงเต๋อจงพูดขึ้นก่อนจะวิ่งเข้าไปพลักหยินจินซีจนถลาล้มลงไปกองที่พื้น

“จินซีลูกแม่”จินหยงรีบลงไปพยุงลูกสาวขึ้นมาก่อนจะจ้องหน้าของหวงเต๋อจงด้วยความโมโห

“เต๋อจงนี่เธอทำบ้าอะไร”

“คุณน้าต้องถามจินซีว่าเป็๞บ้าอะไรถึงได้ตบเหวินเหย่”เขาพูดพร้อมกอดหญิงสาวที่แสร้งร้องไห้สะอึกสะอื้นนั้นไว้แนบอก

จินหยงแสยะยิ้มอย่างเ๾็๲๰า

“อ่อน้าเข้าใจที่จินซีพูดแล้วความจริงเธอทั้งคู่แอบหักหลังจินซีมาตลอดใช่มั๊ย สารเลวที่สุด”

“ใช่ครับ ผมกับเหวินเหย่เรารักกันคุณน้าจะมาว่าผมหักหลังจินซีก็ไม่ถูกเพราะการหมั้นของเราไม่ได้เกิดจากความรักหากแต่เป็๲ความ๻้๵๹๠า๱ของผู้ใหญ่”

“แล้วที่ผ่านมาเธอไม่ได้รักจินซีงั้นเหรอ”จินหยงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

“ครับผมยอมรับว่าผมเคยรักจินซีมากแต่ผมก็ไม่แน่ใจว่ามันใช่ความรักหรือเป็๲เพียงความผูกพันธ์และเมื่อผมได้มาพบกับเหวินเหย่ผมถึงได้รู้ว่าความจริงแล้วคนที่ผมรักคือเธอไม่ใช่จินซี”

หยินจินซีแสยะยิ้มอย่างเ๶็๞๰าก่อนจะเดินไปหยิบล็อกเก็ตนาฬิกาที่เธอปาลงไปบนพื้นขึ้นมาพร้อมกับจ้องมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความเกลียดชัง

“หึ แล้วคุณคิดว่าตอนนี้ฉันรักคุณงั้นเหรอ อันที่จริงฉันหมดใจจากคุณนานแล้วคุณมันก็เป็๲ได้แค่ของที่ฉันไม่๻้๵๹๠า๱”เธอพูดพร้อมกับเหลือบไปมองหน้าของลั่วเหวินเหย่

“เหวินเหย่เธอยังจำที่ฉันเคยบอกเธอได้ใช่มั๊ยว่าฉันไม่มีทางแบ่งของให้กับเธอรวมทั้งคนรักแต่วันนี้ฉันยกผู้ชายคนนี้ให้เพราะฉันไม่๻้๪๫๷า๹เค้าแล้ว คนอย่างเธอมันคู่ควรกับของเหลือจากฉันเท่านั้นเหมือนกับเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่อยู่ตอนนี้”

ดวงหน้างามเงยขึ้นมองผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“สำหรับคุณหวงเต๋อจง คุณเป็๞ผู้ชายที่น่าสะอิดสะเอือนที่สุดที่ฉันเคยพบ คำสัญญาที่คุณให้ไว้กับฉันฉันไม่เคยเชื่อถือมันเลยด้วยซ้ำแต่ฉันขอให้คำสาบานที่คุณเคยพูดกับฉันมันเป็๞จริง”เธอเหลือบมองดูล็อกเก็ตนาฬิกาที่เขาเคยให้

“นาฬิกาแห่งคำสัญญางั้นเหรอ คำสัญญาจากลมปากพร่อยของคนเลวๆฉันไม่๻้๵๹๠า๱”เธอเขวี้ยงมันไปใส่คนทั้งคู่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างเต็มแรง

สาวใช้รีบนำข้าวของของลั่วเหวินเหย่ออกมากองไว้ที่ตรงหน้าของคนทั้งคู่อย่างรู้งานก่อนจะพากันเหยียดมุมปากด้วยความเกลียดชัง

“รีบใสหัวออกจากบ้านของฉันไปซะบ้านของตระกูลหยินไม่๻้๵๹๠า๱คนชั่วและเนรคุณ”จินหยงพูดขึ้นด้วยความโมโหอย่างถึงที่สุด

ลั่วเหวินเหย่ปาดเช็ดน้ำตาก่อนจะก้อมลงหยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นขึ้น

“เดี๋ยว”เสียงของจินซีสั่งขึ้น

ลั่วเหวินเหย่มองหน้าของหยินจินซีอย่างไม่พอใจ

“เธอ๻้๵๹๠า๱อะไรจากฉันอีกจินซี”

“ฉันจำได้ว่าก่อนเธอจะเข้ามาอยู่ในบ้านของฉันเธอมีเพียงเสื้อผ้าและรองเท้าเก่าๆเพียง2คู่ไม่ใช่หรอกเหรอ เด็กๆช่วยเอาเสื้อผ้าที่เธอถืออยู่นั่นคืนมาให้หมด”เธอสั่งสาวใช้

“ค่ะคุณหนู”เหล่าสาวใช้ต่างพากันเดินไปแย่งเสื้อผ้าทั้งหมดคืนจากเธอในทันทีเหลือไว้เพียงเสื้อผ้าและรองเท้าของเธอที่เก่าและเริ่มขาดรุ่ยราวกับผ้าขี้ริ้ว

“เสื้อผ้าพวกนี้เดิมทีฉันไม่๻้๪๫๷า๹แล้วแต่ฉันคิดว่ามันก็ไม่ควรอยู่กับคนเลวอย่างเธอเช่นกัน เดี๋ยวฉันจะเอาไปแจกจ่ายให้คนที่คู่ควรกับมันได้ใช้จะดีกว่า ส่วนนั่นเสื้อผ้าที่เหลือของเธอช่วยเก็บมันออกจากบ้านของฉันด้วยครั้นจะเอามาทำเป็๞เศษผ้าขี้ริ้วก็รังแต่จะนำความอัปยศมาให้”

“จินซี นี่มันจะมากไปแล้วนะ”หวงเต๋อจงพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ

“จุ๊ จุ๊ จุ๊ เต๋อจงนี่ฉันยังใจดีมากแล้วนะหากฉันใจร้ายมากกว่านี้แม้แต่เสื้อผ้าที่หล่อนสวมใส่อยู่ฉันก็จะให้สาวใช้ฉีกทิ้งซะแต่นี่ฉันยังมีความใจดีและเห็นใจอยู่บ้างจึงได้ยอมให้ชุดนั้นกับหล่อนไป เอาล่ะไสหัวออกจากบ้านของฉันไปได้แล้ว เด็กๆถ้าทั้งสองคนออกไปช่วยเอาน้ำมาสาดล้างทำความสะอาดให้ที อ่อเหวินเหย่เธอถามหาหลักฐานงั้นเหรอเดี๋ยวฉันส่งให้ทีหลังนะจ๊ะ”เธอแสยะยิ้มอย่างสะใจก่อนจะแม่ของเธอเดินออกจากห้องนั้นในทันที

หวงเต๋อจงและลั่วเหวินเหย่รู้สึกโกรธจนตัวสั่นแต่ทำอะไรไม่ได้ได้แต่เดินออกจากบ้านของหยินจินซีไปด้วยความโมโห