ร้อยดาวตะวันเดียว [My DayLight]

        “ฉันไม่มีอะไรจะมัดจำให้คุณหรอก เอาเป็นว่าฉันจะรีบหามาคืนก็แล้วกันนะคะ”

        “ใครว่าไม่มีล่ะ นี่ไง...”

        แล้วเขาก็วาดวงแขนรวบร่างบางเข้ามากอดและหอมแก้มนุ่มไปอย่างรวดเร็ว

        “นี่คุณ!!! ปล่อยฉันนะ คนบ้า!!!”

        แม้จะดุเสียงดังแต่เจ้าของแก้มก็ไม่ได้โกรธอะไรมากมายนัก เพราะชาชินกับการถูกแกล้งขโมยหอมแล้ว

        “ก็น่าจะใช่ล่ะมั้ง ไม่งั้นจะยอมจ่ายล้านหนึ่งแลกกับหอมแก้มแค่ครั้งเดียวเหรอ และผมก็คิดว่ามันออกจะน้อยไปหน่อยอยู่นะ”

        เจ้าของเงินยิ้มน้อยๆ และไม่ยอมละวงแขนออกจากร่างบางง่ายๆ

        “จ่ายที่ไหน คุณแค่ให้ยืม ฉันมีเมื่อไหร่ก็จะเอามาใช้คืนคุณนะ ทีนี้คุณจะปล่อยฉันได้หรือยัง บอกแล้วไงว่าฉันรีบ”

        อาทิตยาส่งสายตาเขียวปัดไปหา แต่เขาก็ไม่ยอมอยู่ดี ยังคงส่งยิ้มล้อเลียนด้วยความอารมณ์ดีอย่างไม่มีสาเหตุ ทั้งๆ ที่เมื่อครู่เดินออกจากห้องประชุมด้วยความหัวเสียจากงานอยู่แท้

        “ก็ผมบอกว่าเป็นค่ามัดจำไงล่ะ ทีนี้ก็เป็นคิวที่ผมจะต้องเรียกดอกเบี้ย ณ วันจ่ายจากคุณแล้ว ด้วยการ...”

        เขาหยุดพูดแล้วจ้องมองใบหน้าขาวสวยที่แหงนขึ้นไปหาเขาด้วยความสงสัยว่าเขาคิดจะเรียกร้องอะไรอีก

        “อื้ห์มมมมม ชื่นใจจริงๆ อย่างนี้ค่อยคุ้มค่าหน่อย”

        แล้วแก้มอีกข้างก็ถูกหอมหนักๆ ลงไป นั่นจึงทำให้เจ้าของจมูกพึงพอใจขึ้นมาได้ และยอมละวงแขนปล่อยให้ร่างเล็กเป็นอิสระ

        “คนบ้า!!! คอยดูเถอะฉันจะคิดบัญชีย้อนหลังคุณให้หนักๆ เลย”

        อาทิตยาคาดโทษเอาไว้ด้วยความเจ็บใจก่อนจะรีบผละออกจากห้องไป เพราะมีจิรายุรออยู่ในรถด้วยท่าทีกระวนกระวายด้วยไม่เชื่อในฝีมือเลขาแม่นัก ว่าจะหยิบยืมเงินพี่ชายไหม

        ถ้าได้จะใช้เหตุผลอะไร แต่พอเห็นตัวเลขในเช็คและมากกว่าเท่าตัวถึงกับยิ้มร่า เพราะจะทำให้หายใจโล่งไปอีกอาทิตย์ เพื่อหาลู่ทางเอาเงินไปใช้หนี้จนครบ

        “ฉันเผื่อไว้ จะได้ไม่ต้องบากหน้ามายืมให้พี่คุณบ่นอีก และฉันก็ยังคิดไม่ออกว่าจะหาไปใช้คืนได้ยังไงเลย แต่เอาไว้ก่อนเถอะอย่างน้อยๆ คุณจิณคงจะไม่คิดดอกเบี้ยงแพงเท่าพวกมันและคงจะไม่ขู่ทำร้ายฉันเหมือนพวกมันด้วย”

        อยากจะกราบขอบคุณเลขาแม่สักร้อยครั้งในความรอบคอบและไม่หนีหายไปไหนเมื่อยามเขาเดือดเนื้อร้อนใจ

        “เราต้องรีบไปขึ้นเงินแล้วล่ะ”

        อทิตายาไปหา จิรายุก็รีบทำตามด้วยการสตาร์ททันที ไม่ถึงชั่วโมงทั้งสองก็ไปถึงที่นัดหมายแล้ว ซึ่งเป็นร้านอาหารกึ่งผับบาร์ มีโต๊ะสนุ้กกับตู้เกมอยู่เต็มไปหมด

        แต่ยังไม่ค่อยมีลูกค้าเนื่องจากเป็นช่วงกลางวัน ชายร่างผอมสูง แต่งตัวดีนั่งอยู่ในห้องทำงานเมื่อทั้งสองถูกพาเดินเข้าไป

        ทีแรกเจ้าของโต๊ะพนันไม่ยอมตกลงอะไรกับอาทิตยานอกจากจะแบมือรับเงินห้าแสนเท่านั้น แต่พอได้อีกห้าแสนที่เหลือ ใบหน้าดุดันยังกับตัวร้ายในละครหลังข่าวค่อยยิ้มออกมาได้

        “ผมไม่คิดดอกก็ได้ ถ้าคุณสัญญาว่าจะหาสิบล้านมาใช้ภายในสิ้นเดือนนี้ นี่ถือว่ากรุณาแล้วนะครับ ถือว่าเห็นแก่พี่สาวแสนสวยอย่างคุณที่ไม่ทิ้งให้น้องใช้หนี้คนเดียว แต่ถ้าคุณเงียบหายหรือผมติดต่อไปไม่รับสาย ผมจะคิดดอกย้อนหลังวันละแสนเหมือนเดิม และคุณสองพี่น้องก็เตรียมตัวเป็นคนพิการได้เลย เริ่มจากขาดนิ้ว ไปเป็นมือ และแขนขา หรืออาจจะถึงชีวิตถ้าไม่มีสิบล้านมาให้ผม”

        อาทิตยาหายใจทั่วท้องขึ้นทันทีเมื่อหลุดออกมาจากร้านอาหารได้ กระนั้นอาการกลัดกลุ้มก็เกิดขึ้นขณะนั่งรถกลับบ้าน จิรายุเองก็ดูเหมือนจะมีสภาพไม่แพ้กันนัก เพราะอีกไม่กี่วันก็จะสิ้นเดือนแล้ว หนทางจะหาเงินมานั้นมืดมิดเต็มที

        “เราต้องบอกความจริงกับใครสักคน ไม่คุณผู้ชายก็ต้องเป็นคุณจิณแล้วล่ะค่ะ พวกมันเอาจริงแน่ ประวัติการทวงหนี้ของมันก็โหดไม่แพ้พวกดอกรายวันหรอกนะ”

        อาทิตยาสรุปในที่สุด ซึ่งนั่นทำให้จิรายุต้องคิดหนักเพราะกลัวความผิด โดยเฉพาะกับผู้พ่อที่เห็นใจดีๆ แต่ถ้าได้โกรธขึ้นมาแล้วอาจจะถูกฆ่าตายได้ไม่ยากเย็นเลย

        “เอาไว้ให้ฉันลองคิดก่อนนะตะวันว่าพอจะมีใครช่วยได้บ้าง แต่ตอนนี้ขอกลับไปนอนพักสมองก่อน ปวดหัวจนจะระเบิดอยู่แล้ว”

        ลงรถได้ก็ขึ้นบ้านโดยไม่เหลียวกลับมามองเลขาแม่ที่ยืนหน้าละห้อยอยู่ เพราะกลัดกลุ้มกับเวลาอันน้อยนิดว่าจะหาทางแก้ไขยังไง

        และโชคก็มักไม่เข้าข้างคนเดินทางผิดเลย เมื่ออีกสามวันก่อนถึงกำหนดเอาเงินไปคืน จิรายุก็ถูกลูกน้องเจ้าของโต๊ะไปดักที่หน้ามหาวิทยาลัย แล้วพาตัวขึ้นรถตู้ไปได้อย่างง่ายดาย

        “อะไรนะ!!! นี่คุณจะบ้าเหรอ มันยังไม่ถึงกำหนดเลยนะ ปล่อยเขามาเดี๋ยวนี้!!!”

        อาทิตยาตกใจสุดขีดเมื่อหัวหน้าโต๊ะพนันโทรศัพท์มาแจ้งข่าวนี้ งานก็ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาว่าง อีกทั้งยังไม่รู้ว่าจะตัดสินใจไปบอกใครดีระหว่างจิณณวัตรกับจิรเดช

        “พูดเพราะๆ หน่อยสิคนสวย เดี๋ยวก็ได้ชิ้นส่วนของน้องไปใส่โหลไว้หรอก ผมแค่อยากมั่นใจว่าคุณจะไม่เบี้ยวก็เลยขอพาน้องคุณมาเที่ยวบ้านเท่านั้นไม่ต้องห่วง พรุ่งนี้ผมจะโทรมาถามว่าคุณมีสิบล้านหรือยัง”

        เสียงเรียบนุ่มแต่น่าหวาดกลัวจากปลายสายทำเอาขนลุกเกรียว และในวันต่อๆ มาอาการแบบนี้ก็เกิดขึ้นทุกครั้งหลังวางสายจากหัวหน้าโต๊ะ

        ร่างผอมบางเดินวกไปวนมาอยู่ในห้องทำงานหลายสิบรอบ ไม่รู้ว่าจะตัดสินใจยังไงดี พรุ่งนี้เที่ยงจะต้องเอาเงินไปให้มันแล้ว ในที่สุดพอเลิกงานวันนั้นเอง แทนการไปคอนโดของตัวเอง

        อาทิตยากลับยืนอยู่หน้าคอนโดจิณณวัตรแทน หลังจากโทรนัดไว้ว่ามีเรื่องด่วนเรื่องคอขาดบาดตายจะปรึกษา ไม่ถึงชั่วโมงเขาก็มายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว

        “ผมหวังว่าเรื่องด่วนของคุณคงจะสำคัญมากพอนะ”

        เขาคาดโทษไว้ด้วยท่าทีไม่จริงจังนักขณะเปิดประตูให้ แต่อาการของอีกคนกลับจริงจังและซีเรียสจนเขาสงสัยถึงได้ถามด้วยท่าทีจริงจังกว่าเมื่อครู่มาก

        “คุณจะบ้าเหรอ!!! เรื่องใหญ่ขนาดนี้ไม่ยอมบอกผม แล้วถ้ามันฆ่านายเจใครจะรับผิดชอบ”

        และคนที่ตกใจกังวลใจก็กลับกลายเป็นเขาแทน หลังจากความจริงทุกอย่างถูกเล่าให้ฟังจนหมดสิ้น และคนเล่าก็สวนกลับทันควันเพราะไม่ชอบใจในท่าทีของเขาเลยสักนิด

        “ฉันก็กำลังบอกคุณอยู่นี่ไง! คุณจะตะคอกฉันให้มันได้อะไรขึ้นมาไม่ทราบ!”

        “บอกในวันสุดท้ายนี่นะ!!! ไม่บอกชั่วโมงหรือนาทีสุดท้ายเลยล่ะยัยถั่วงอก พวกมันจะได้ส่งชิ้นส่วนน้องผมมาให้ดูแทน”

        กระนั้นเขาก็ยังอดบ่นดังๆ ไม่ได้ และอีกคนก็อดบ่นกลับไม่ได้เช่นกัน

        “อย่ามาเรียกฉันแบบนี้นะ และแทนที่เราจะมาอารมณ์เสียใส่กันอยู่แบบนี้ ทำไมเราไม่มานั่งหาทางออกกันแทนล่ะ พรุ่งนี้จะถึงเวลานัดแล้ว คุณน่าจะรีบคิดหาทางเอาเงินสิบล้านมาให้ฉัน และฉันจะได้เอาไปให้พวกมันเรื่องจะได้จบๆ”

        จิณณวัตรจ้องดวงหน้าสวยตาเขม็งในความไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรเลยกับวงการพนันโหดพวกนี้ เขารีบล้วงมือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมากดเบอร์คุ้นเคย ระหว่างรอให้อีกฝ่ายรับสายเขาก็ยังมีกระจิดกะใจส่งคำเหน็บให้ได้

        “คิดว่าให้เงินแล้วมันจะจบเรื่องเหรอ คุณน่ะยังอ่อนหัดนักกับคนพวกนี้ อยู่เฉยๆ รอให้ผมจัดการต่อดีกว่า”

        อีกคนทำหน้าบึ้งหน้างอใส่ทันที แล้วรีบเดินไปทิ้งตัวลงนั่งกับชุดรับแขก นานเกือบสิบนาทีเขาถึงหันมาบอก

        “อีกหน่อยเจ้ากรดจะมาคุยรายละเอียด ระหว่างรอคุณช่วยโทรไปสั่งอะไรมากินก่อนได้มั้ย”

        “ฉันไม่หิวค่ะ”

        “แต่ผมหิวนี่! คุณลากผมออกมาจากห้องประชุมจนไม่มีเวลาได้กินแม้แต่น้ำสักแก้ว ผมจะไปอาบน้ำนะเหนียวตัวจะแย่ ถ้าคุณอยากอาบบ้างก็เชิญอีกห้องได้ เสื้อผ้าก็หาของสาวๆ ผมมาใส่ไปพลางๆ ก่อนแล้วกัน ผมเหนื่อยจนไม่มีแรงลงไปหาซื้อใหม่มาให้คุณหรอก อีกอย่างก็คงจะได้แต่สั้นๆ เหมือนเคย”

สิ้นคำเขาก็รีบผละหนีเข้าห้องทันควัน อีกคนหมดโอกาสตอบโต้ จึงได้แต่เดินลงไปหาประตูห้องเพื่อลงไปสั่งอาหารข้างล่างแทนการโทรลงไปเพราะไม่อยากอยู่ใกล้คนกวนประสาทอย่างเขาตามลำพังนัก 

        +++++

E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ 

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

สนใจโหลดตัวอย่างอ่านก่อนซื้อได้ค่ะ

ร้อยดาวตะวันเดียว [My Daylight]กันเกราwww.mebmarket.comอ้อ!!! บีบน้ำตาด้วย บอกแล้วไงว่ากับผมไม่ต้องบิ้วมากหรอก แค่นี้น้องชายผมก็ตื่นจะแย่แล้วอยากจะเถียงหรือด่าทอกลับเต็มกำลัง

****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเรื่องจะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็นกำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในครอบครองอยู่แล้วค่ะ ******

ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

        และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง


เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้

        ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ

        

        

สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗

ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็นลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็นประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น