“เ้าแน่ใจนะว่าคน”
“อื้อ”
เ้าหนูน้อยผงกหัวอย่างแรง
หนิงเยี่ยนจึงต้องกลับไปอย่างจำใจ เธอมองหาบริเวณที่เธอเพิ่งเหยียบคนจนเจอ มองตามไปยังกองเืสด ๆ และรอยเื หนิงเยี่ยนก็เจอคนคนหนึ่งสลบอยู่
.....เป็ผู้ชาย
“ไปหลบหลังต้นไม้”
“อื้อ!”
เ้าหนูน้อยกระพริบตาผงกหัวเล็ก ๆ ของตน แล้วรีบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่
เมื่อกี้เขารู้ได้จากพฤติกรรมแม่ว่าแม่ไม่อยากช่วยคนคนนี้ ถ้าเมื่อกี้เขาไม่พูดอะไรออกมา ตอนนี้คงโดนแม่แบกวิ่งไปไกลแล้ว
แต่.....เ้าหนูหนิงโหย่วหยูเอามือกุมไว้ที่หัวใจของตนเอง ไม่รู้ว่าทำไม เขาถึงรู้สึกว่าถ้าหากไม่ช่วยคนคนนี้เขาจะต้องเสียใจภายหลัง
นี่คงจะเป็สิ่งที่แม่มักจะพูดบ่อย ๆ ว่าคือ ััที่ 7 ของผู้ชาย ดังนั้นเขาจึงทำตามหัวใจเรียกร้อง
หนิงเยี่ยนเดินไปหยุดตรงหน้าของชายคนนั้น ผู้ชายคนนั้นหลับตาอยู่ ทั้งหน้าเต็มไปด้วยรอยเื หนวดเคราโกนสั้น เสื้อคลุมยับยู่ยี่
โดนเธอเหยียบยังคลานมาอยู่ตรงนี้ได้ นี่ก็พิสูจน์ได้ว่าคนคนนี้มีจิตใจที่เข้มแข็ง ไม่หวาดหวั่นกับความเ็ป เขาเป็ลูกผู้ชาย
หนิงเยี่ยนสะกิดที่บ่าของคนนั้นแล้วถามขึ้น
“ยังไม่ตายใช่มั้ย?”
ชายคนนั้นเปิดเปลือกตาขึ้น ส่งสายตาเคร่งขรึมดุดันให้กับหนิงเยี่ยนแล้วตอบว่า
“เ้าว่าไงล่ะ?”
“ตายแล้วล่ะ ไม่มียารักษาได้หรอก”
หนิงเยี่ยนว่าแล้วก็หมุนตัวจะเดินจากไป เธออุตส่าห์มาช่วย แต่ผู้ชายคนนี้ดันมาทำท่าทางอวดดีใส่เธอ
หนิงเยี่ยนก้าวเท้าออกมา อยากจะหนีไป แต่....
หนิงเยี่ยนก้มหน้า ผู้ชายคนนี้คว้าข้อเท้าของเธอไว้ เสียงเกือกม้าดังมาแต่ไกล หนิงเยี่ยนจึงถามขึ้น
“คนพวกนั้นตามมาฆ่าท่านหรือ?”
ผู้ชายคนนั้นไม่ตอบ แล้วมองหนิงเยี่ยนอย่างคุกคาม เสียงเกือกม้าดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แต่มือของชายคนนี้เหมือนกับกรงเล็บนกอินทรีย์ สลัดไม่หลุด ขนาดาเ็ยังแรงเยอะขนาดนี้ หนิงเยี่ยนล่ะนับถือจริง ๆ เธอนึกว่าเธอก็แรงเยอะแล้วนะ ใครจะไปรู้ว่ามีคนแรงเยอะกว่า
ข้อเท้าก็ถูกผู้ชายคนนี้จับไว้ แถมยังส่งสายตาแบบว่า ‘ถ้าตาย ก็ตายด้วยกัน’ ออกมา ทำเอาหนิงเยี่ยนกระตุกริมฝีปาก เธอไม่กล้าโอ้เอ้อีกต่อไปแล้ว.... ที่ตามมาข้างหลังคือ หน่วยทหารม้า
ร่างกายของหนิงเยี่ยนตอนนี้ไม่ได้มีความสามารถเท่าภพก่อน ยิ่งไปกว่านั้น เธอมีคนเจ็บ 1 คน เด็กอีก 1 คน ถ้าจะให้สู้ตอนนี้ สู้ไม่ได้แน่ ๆ
เธอก้มลงหยิบเอาผงโสมซานซีออกมา แล้วโรยมันลงไปบนาแของชายคนนั้น ใช้ผ้าพันแผลที่พกติดตัวมาด้วยพันาแไว้ แล้วแบกเขาขึ้นหลังพาไปหลบหลังต้นไม้
พอเห็นเ้าหนูน้อยหนิงโหย่วหยูหลบอยู่หลังต้นไม้ หนิงเยี่ยนก็ถามขึ้น
“ยังวิ่งไหวไหม?”
“ไหว!”
เ้าหนูน้อยรีบพยักหน้า เขาพักไปหน่อยหนึ่งแล้ว วิ่งได้แน่นอน
ทั้งสองวิ่งลงจากเขา หลังจากนั้นก็มีลมพัดมาระลอกหนึ่ง หลังจากลมพัดผ่านไป เมฆครึ้มเข้าปกคลุมอย่างหนาแน่น อากาศเดือนมิถุนายนช่างแปรปรวน
จากนั้นฝนก็เริ่มลงเม็ด
ในที่สุดหนิงเยี่ยนจึงคลายความกังวลลง ฝนตกหนักแบบนี้สัก 15 นาที รอยเืบนพื้นก็จะหายไปหมด หน่วยทหารม้าคงหาที่นี่เจอได้ยากขึ้น
ฝนเริ่มตกหนักขึ้น มองเ้าหนูน้อยที่พยายามเอาเท้าออกจากโคลนด้วยความลำบาก หนิงเยี่ยนคิ้วขมวด เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าฝนมันตกลงมาทันหรือไม่ทันเวลากันแน่
“มา แม่อุ้มเ้า”
หนิงเยี่ยนไม่รอให้เ้าหนูน้อยตอบก็อุ้มเขาขึ้นมา บนหลังแบกผู้ชาย ด้านหน้ากระเตงลูกน้อย เื่แบบนี้คงจะมีแค่หนิงเยี่ยนคนเดียวที่ทำได้ เดินไปได้สักพัก ฝนไม่ได้มีแนวโน้มว่าจะเบาลง หนิงเยี่ยนเองก็ไม่กล้าวิ่งฝ่าฝนออกไปแบบสุ่มสี่สุ่มห้า ทำได้แต่เพียงตามหาถ้ำแห่งหนึ่งตามความทรงจำของเธอ
ถ้ำแห่งนั้นภายในแห้งมาก แล้วยังมีหญ้าแห้งอยู่ 1 กอง เธอนำผู้ชายที่หมดสติคนนั้นนอนลงไปบนกองหญ้า หนิงเยี่ยนโค้งตัวลงแล้วบิดเอาน้ำที่ซึมเข้าไปออกจากชายเสื้อ มองไปยังเ้าหนูน้อยที่ตัวเปียกเหมือนลูกไก่ เธอจึงพูดกับเขาว่า
“ถอดเสื้อผ้าที่เปียกออก!”
“…..”
เ้าหนูน้อยหน้าแดง
“เร็วสิ นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาเขินอายนะ ใส่เสื้อเปียก ๆ เดี๋ยวป่วยเอา”
พอได้ยินว่าจะป่วยเ้าหนูก็ลืมอายไปเลย รีบถอดเสื้อผ้าออก หนิงเยี่ยนเองอาศัยจังหวะที่เ้าหนูกำลังถอดเสื้อผ้าเดินออกไปนอกถ้ำ เก็บเอาไม้ที่เปียกฝนเข้ามา
โชคดีที่ในถ้ำยังพอมีฟืน ตอนหนิงเยี่ยนจุดไฟจึงไม่ได้ลำบากขนาดนั้น
พอไฟจุดติด หนิงเยี่ยนถอดเสื้อตัวนอกของเธอออก กองไว้ข้างกองไฟ คงจะอยู่ในถ้ำนี้อีกได้ไม่นาน พักสักหน่อยค่อยไปต่อ
พอเห็นหน้าแดง ๆ ของเ้าหนูน้อย ก็กลัวว่าจะหนาวจนเป็ไข้ขึ้นมา หนิงเยี่ยนจึงเอาขิงที่เก็บมาด้วยออกมา แล้วฝานมันเป็ชิ้นให้หนิงโหย่วหยูอมเอาไว้
สถานการณ์ตอนนี้ไม่มีเวลามาต้มซุปขิง ทำได้เพียงให้อมขิงสดไว้
เหลียวไปดูคนาเ็ที่นอนอยู่บนกองฟาง หนิงเยี่ยนไม่ได้อยากทิ้งให้เขานอนอยู่อย่างนั้น ในเมื่อช่วยมาแล้ว จะมาทำแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ ไม่ได้ ต้องช่วยให้สุด
หนิงเยี่ยนถอดเสื้อของชายคนนั้นออก
“ตุ๊บ”
เสียงของหล่นดังขึ้น
เครื่องหยกก้อนหนึ่งหล่นออกมาจากเสื้อผ้าของชายคนนั้น เครื่องหยกนั้นถ้าเอามาไว้ในมือจะรู้สึกได้ถึงความอุ่น แล้วถ้ามองดี ๆ จะเห็นความแวววาวและโปร่งแสงของมัน แม้แต่ยาจกแบบหนิงเยี่ยนยังรู้ว่ามันเป็ของดี หนิงเยี่ยนจึงเอามันมาถือเล่นในมือสักรอบ เหลือบมองชายที่นอนบนพื้นแล้วเอ่ยขึ้นว่า
“เป็คนรวยนี่? หายดีแล้วอย่าลืมจ่ายค่าหมอด้วยล่ะ”
หนิงเยี่ยนพูดขึ้น ไม่ว่าชายคนนี้จะได้ยินหรือไม่ได้ยิน หนิงเยี่ยนก็เอาเครื่องหยกใส่คืนในเสื้อของชายคนนั้น
เพราะลูกชายนั้นดูอยู่ข้าง ๆ เธอจะมาทำเื่เ้าเล่ห์เพทุบาย ฉกชิงฉวยทรัพย์ไม่ได้
หนิงเยี่ยนเอาเสื้อของชายคนนั้นออกแล้วสูดหายใจ ตอนสวมเสื้อผ้าชายคนนั้นดูผอมกะหร่อง แต่พอถอดเสื้อออก ทั้งกล้ามเนื้อหน้าท้องสุดเซ็กซี่ บ่ากว้าง หลังแน่นที่ผู้ชายหลายคนใฝ่ฝันจะมีก็ปรากฏต่อสายตา .....คนคนนี้ช่างสมบูรณ์แบบ!
ถ้าลูกชายไม่อยู่ข้าง ๆ เธออาจจะเขมือบผู้ชายคนนี้เข้าไปแล้ว...
จะว่าไปชาติที่แล้วจนตายก็ยังไม่เสียความบริสุทธิ์ พูดขึ้นมาก็ขายหน้า...
เสื้อของผู้ชายคนนี้ก็ชุ่มน้ำ เธอจึงออกแรงบิดจนมันไม่มีน้ำออกมา จากนั้นเอาเสื้อไปผึ่งข้างกองไฟ แล้วเริ่มรักษาาแให้เขา
าแอยู่บริเวณท้องส่วนล่าง บนหน้าอกและด้านหลัง พอถอดผ้าพันแผลออกแล้วตั้งใจมองดี ๆ ก็พบว่าผู้ชายคนนี้บนตัวมีทั้งแผลใหม่และแผลเก่าเต็มไปหมด ฐานะของชายคนนี้ดูเหมือนจะซับซ้อน
พอจับไปที่มือก็พบว่าชายคนนี้มือสากมาก หนังบริเวณนิ้วหนาปูดขึ้นมา คงเป็เพราะผ่านการฟันดาบ ใช้กระบี่มา เธอไม่รู้เลยว่าการช่วยคนในครั้งนี้มันถูกหรือผิด ได้แต่หวังว่าจะไม่เอาความลำบากมาให้
หนิงเยี่ยนเอาผ้าพันแผลที่สะอาดเช็ดาแ โรยผงยาลงไปแล้วพันแผลให้ใหม่ หลังจากจัดการเสร็จแล้ว หนิงเยี่ยนมองไปยังกางเกงที่เปียกชุ่มของชายคนนี้ ส่งสายตาไปหาเ้าหนูน้อยแล้วกระดิกนิ้วเรียก
“หือ?”
“มาถอดกางเกงผู้ขายคนนี้ออก จะได้เช็ดตัว”
“อื้อ”
ถึงแม้ว่าเ้าหนูจะ 4 ขวบแต่ก็รู้ว่าผู้หญิงจะมองร่างกายของผู้ชายแบบตามใจชอบไม่ได้
เ้าหนูน้อยทำตามคำสั่งแม่ ถอดกางเกงของผู้ชายคนนั้นออก ในกางเกงยังเหลือกางเกงในตัวหลวมอีกตัวที่เปียกเหมือนกัน คิดไปคิดมาเ้าหนูจึงถอดกางเกงในออกด้วย
เมื่อเห็นความแตกต่างระหว่างตัวเองกับผู้ชายคนนั้น เ้าหนูน้อยเบิกตากว้างแล้วหันไปเรียกแม่
“แม่!”
หนิงเยี่ยนคิดว่าเกิดอะไรขึ้นจึงรีบหันกลับมาดู แล้วถามขึ้น
“มีอะไร!?”
ขณะเดียวกันภาพอันแสนวาบหวิวก็พุ่งตรงเข้าสู่สายตาของเธอ
“เขากับข้าไม่เหมือนกัน”
เ้าหนูน้อยว่าอย่างอาย ๆ แล้วก้มหัวลง ขนาดพูดเบา ๆ ยังทำเอาหนิงเยี่ยนใเหมือนได้ยินเสียงฟ้าผ่า
จ้องมองชายล่อนจ้อนตรงหน้า ทำเอาเส้นเืเขียว ๆ บนหน้าผากของหนิงเยี่ยนปูดโปน เธอให้เ้าลูกชายเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ชายผู้นี้เพราะกลัวจะเห็นอะไรวาบหวิว แต่ตอนนี้........
เ้าหนูไม่รู้ว่าแม่กำลังคิดอะไร เขาก้มมองดูก้นเนียน ๆ ของตัวเอง แล้วส่งสายตาอยากรู้อยากเห็นให้แม่
“แม่ ทำไมเขามีขน?”
.................
1K
