ตอนที่สี่ Experiment
ผมเป็คนที่หากว่าหากอยู่ในเื่ราวแนว
การผจญภัยต่างโลกของเด็กห้าคน
ผมคงออกมาประมาณซึเนะโอะหรือเดคิสึงิ
ที่ไม่ใช่คนที่มีกำลังที่แข็งแรงคอยปกป้องทุกคนอย่างไจแอนท์หรือมีความสามารถในด้านการทูตปานโนบิตะที่สามารถคุยเจรจารู้เื่ได้กับทุกคน
ผมคงพยายามจะทำทุกอย่างในกลุ่มเพื่อเอาตัวรอดแต่คงมีพลังใจเทียบไม่ได้กับพวกคนอื่นๆในกลุ่ม
ดังนั้นเมื่อผมพบว่าตนเองมีข้อด้อยในด้านจิตใจ
ผมจึงพยายามใช้สติปัญยาชดเชยโดยการคิดให้มากกว่าคนอื่นๆ
ต้องใช้เวลานานนับสิบปีอยุ่เหมือนกันจนผมสามารถทำความเข้าใจได้ว่ามนุษย์ทั่วไปคิดไม่เหมือนผม
และคนเราไม่ได้ฉลาดขนาดนั้นแต่ใช้ชีวิตไปตามกระแสคลื่นของสังคม
ไม่ได้ตระหนักถึงตนเองหรือเป้าหมายของตนเองแต่ประการใด
ดังนั้นเมื่อได้พลังนี้มา
ผมจึงวาดแผนผังการทำการทดลองนี้
บ้านในป่าที่มีเตียงนอนสามเตียง
เตียงหนึ่งใหญ่เกินไปเตียงหนึ่งกำลังดี เตียงหนึ่งเล็กเกินไป
ผมเทซุบที่ร้อนเกินไปและเย็นเกินไปใส่หลอดแก้วเอาไว้พร้อมกับดูนาฬิกาที่จับเวลา
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงหมีสามตัวที่เปิดประตูบ้านกลับเข้ามา
“พวกแกเป็ใครน่ะเข้ามาทำไมในบ้านชั้น!!!”
หมีตัวเล็กร้องขึ้นมา
“ขอโทษนะผมทำการทดลองทางวิทยาศาสตร์น่ะ”
ผมกล่าวก่อนจะเปิดหนังสือและใช้กุญแจเดินทางข้ามมิติหายตัวไปจากบ้านหมีสามตัว
ท่ามกลางสายตาที่ใของทุกคน
ติ๊ก ต๊อก
ติ๊ก ต๊อก
ผมกดหยุดเวลาของนาฬิกาที่อยู่บนโต๊ะ
เทียบกับนาฬิกาที่จับเวลาเอาไว้ตอนที่ผมอยู่ในบ้านของหมีสามตัว
01:00
15:30
เวลาต่างกันอย่างเห็นได้ชัดที่ทำให้ผมหัวเราะขึ้นมา
เซะ เฮะ เฮะ เฮะเฮะ
ดังกึกก้องอย่างดีใจควบคุมไม่อยู่
