“ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ”
“อืม!!......”
วิภวาสั่งอาหารเสร็จเรียบร้อย ก็เอ่ยปากบอกรมย์ชลี ก่อนจะลุกเดินออกจากโต๊ะ ที่ซึ่งหญิงสาวทั้งสองได้พากันเดินดูร้านอาหารต่างๆ และท้ายที่สุดก็ตัดสินใจเลือกที่จะทานอาหารญี่ปุ่นกัน
วิภวาเดินออกจากร้านอาหารญี่ปุ่น ดวงตากลมโตราวตากวาง มองหาป้ายห้องน้ำ พอเห็นว่าป้ายบอกทางไปยังห้องน้ำ เธอก็เดินตามป้ายนั้นไป จนกระทั่งถึงทางเดินแคบๆ เธอเดินเข้าไปตามทางเดินดังกล่าว
วิภวาเห็นผู้ชายสูงโปร่ง สวมหน้ากากอนามัย สวมหมวกเดินสวนออกจากห้องน้ำชาย ในมือก็กดโทรศัพท์มือถือไปด้วย และกำลังจะเดินเลยผ่านเธอไป เธอเลี่ยงเดินหลบเพื่อให้เขาเดินผ่าน และกำลังจะผ่านอยู่แล้ว แต่จังหวะนั่นเอง เธอก็ถูกกระแทกเข้าอย่างจัง
“อุ้ย!!!!!!......”
วิภวาส่งเสียงอุทานออกมาอย่างตกอกใ และยิ่งตกอกใมากขึ้น เมื่อร่างบางของเธอเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง เธอยกมือขึ้นยันหน้าอกแกร่งในทันที พร้อมกันนั้นก็พยายามขืนตัวให้หลุดพ้นไปด้วย
“นี่คุณ มองทางหน่อยสิ ไม่ใช่เอาแต่ดูโทรศัพท์มือถือ”
วิภวาหลุดพ้นออกจากอ้อมแขนแกร่งมาได้ ก็ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วกล่าวต่อว่าชายหนุ่มตัวโตผู้นั้น ด้วยความเหลืออด ที่ว่าทางเดินก็แคบอยู่แล้ว หากเขามองทางสักนิด ไม่เอาแต่ดูโทรศัพท์มือถือ เขาคงไม่ชนเธออย่างนี้ เธอเกือบจะล้มแล้วไหมล่ะ
“ขอโทษครับ”
ชายหนุ่มตัวโตมองสบตา กับดวงตากลมโตราวกับตากวาง ก่อนจะกล่าวขอโทษด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม และเขาก็ใช่แค่มองสบตากันเฉยๆ ยังถือวิสาสะกวาดตามองสำรวจใบหน้าสวยหวาน และดร่างบางด้วย ทำให้วิภวาไม่ชอบใจกับสายตาคู่นั้นเอามากๆ
แต่ใจความไม่ชอบใจ กลับมีความรู้สึกหวั่นไหวแปลกๆ อยู่ภายในส่วนลึก ซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ทำไมเกิดความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมา ซึ่งสายตาคู่นี้เธอก็ให้รู้สึกคุ้นๆ เหมือนพึ่งได้สบตากันมายังไงยังงั้น แต่เธอก็พยายามสลัดความรู้สึกทั้งหลายทั้งมวลออกไป
“มองอะไร หลีกทางสิคุณ!!!!!!......”
วิภวากล่าวด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น ไม่พอใจอยู่ในที ที่ถูกมองสำรวจอย่างนี้ และไม่พอใจที่ชายหนุ่มตัวโตยืนขวางทางไปห้องน้ำ
“อ้อ!!!!!!......”
ชายหนุ่มตัวโตส่งเสียงร้องออกมา ก่อนจะหลบเลี่ยงกายแกร่งให้พ้นจากเส้นทาง โดยมือใหญ่ก็ผายมือ เหมือนเป็การเชื้อเชิญให้วิภวาเดินผ่านเข้าไป
วิภวามองสบตากับดวงตาของชายหนุ่มตัวโตอีกครั้ง แล้วเดินเลยผ่านไป โดยไม่คิดจะต่อความยาวสาวความยืดอะไรให้มากความ เพราะขืนหากเธอยังยื่นต่อปากต่อคำกับเขา เธอคงไม่ได้เข้าห้องน้ำกันพอดี และเผลอๆ เธออาจจะถูกทำร้ายเอาได้ หากว่าเขาเกิดอารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นมา
“.........”
เตชัสมองตามแผ่นหลังบอบบางไป จนกระทั่งเดินหายเข้าไปในห้องน้ำหญิง ปากของเขายกยิ้มอย่างรู้สึกพึงพอใจ ก็ผู้หญิงคนนี้นี่ไงที่ตอนเขาอยู่บนเวที เขาสะดุดสายตาเข้าอย่างจัง จนแทบจะละสายตาจากดวงตาคู่นั้นไปไม่ได้
กริ๊งงงง...... กริ๊งงงง...... กริ๊งงงง......
เสียงโทรศัพท์มือดังขัดจังหวะความคิด เตชัสล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู เห็นชื่อและหมายเลขโทรศัพท์ ของผู้จัดการส่วนตัวแสดงอยู่หน้าจอโทรศัพท์มือถือ
“กำลังไปแล้ว”
เตชัสแตะเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาทาบที่หู แล้วพูดโดยไม่สนใจว่าฝั่งทางโน้นจะถามอะไรมา พอพูดจบก็กดวางสายในทันที โดยไม่สนใจอีกเช่นเคย
เตชัสหันไปมองดูหน้าห้องน้ำอีกครั้ง ก่อนจะยักไหล่ แล้วเดินด้วยท่าทีมั่นคงออกจากตรงนั้น แต่ขณะที่ก้าวย่างเดินไป ภายในใจก็ครุ่นคิดถึงแต่ใบหน้าสวยๆ ของหญิงสาวร่างบอบบาง ที่พึ่งชนกันเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา
๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘
อ้ายยย... อ้ายยย... บังเอิญเจอกันบ่อยจริงๆ มาลุ้นกันนะคะว่าเื่ราวจะเป็ยังไงต่อไป...... ่นี้โควิด รักษาสุขภาพ สวมหน้ากากอนามัยหรือหน้ากากผ้า และมั่นล้างมือกันบ่อยๆ นะคะ ด้วยรักและห่วงใจจากใจไรท์ค่าาาาา!!!!!!................... ^_^
1K
![สุขสันต์วันเกิด! เจ้ามังกรน้อย! [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1578725089_22329400.webp)
