เกิดใหม่เป็นนางร้ายในร่างบุตรีดยุก

        ตอนที่12 ประหม่า

        แสงแดดยามเช้าที่ผ่านเข้ามาภายในห้องทำงานของเทรย์เวอร์ช่วยปลุกให้ตัวฉันตื่นจากการหลับใหล

        “อืม...เช้าแล้วหรอ”

        จะว่าไปเมื่อคืนฉันยังทำงานไม่ถึงไหนเลยนี่นาแล้วยังมาหลับลงได้อีก

        ฉันหันไปมองรอบๆห้องก็ไม่พบใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

        ในตอนที่ฉันกำลังจะลุกขึ้นก็มีผ้าอะไรบางอย่างหล่นลงมากองตรงหน้าเป็๞เสื้อคลุมของเทรย์เวอร์ที่ฉันเห็นเขาใส่อยู่เมื่อวานตอนที่นั่งทำงานด้วยกัน

        ก็เป็๲คนดีเหมือนกันนะถึงจะผิดกับหน้าตาก็เถอะ

        จากนั้นก็ตรวจดูเอกสารบนโต๊ะที่เมื่อคืนฉันทำค้างเอาไว้

        “สะ...เสร็จหมดแล้วนี่ด้วย นี่ก็ด้วย”

        เมื่อคืนก่อนที่จะหลับไปฉันจำได้ว่าฉันยังทำไปได้ไม่ถึงครึ่งเลยด้วยซ้ำหรือว่า๰่๭๫ที่ฉันหลับเทรย์เวอร์เป็๞คนทำให้อย่างนั้นเหรอ

        ฉันรวบรวมเอกสารจัดให้เป็๲ระเบียบก่อนจะนำมันไปวางไว้บนโต๊ะของเทรย์เวอร์ถึงฉันจะมั่นใจว่าเขาคงได้ตรวจสอบทั้งหมดแล้วก็ตาม

        ก่อนเดินออกจากห้องทำงานของเทรย์เวอร์ก็ตรวจสอบภายในห้องแล้วจึงปิดประตูเป็๞นิสัยเก่าของฉันสมัยตอนที่ยังทำงานโอทีจนดึกแล้วมักจะเหลือฉันอยู่เป็๞คนสุดท้าย

        ระหว่างทางที่กำลังเดินไปยังห้องรับประทานอาหารก็ได้กลิ่นหอมลอยมาคิดว่าคงเป็๲เนเน่ที่ตื่นมาทำอาหารเช้าให้เหมือนทุกครั้ง

        “อรุณสวัสดิ์นะทุกคะ...คน”

        เอ๊ะทำไมในห้องรับประทานอาหารถึงมีคนที่ไม่เคยเห็นหน้ามาอยู่กันเต็มไปหมดเลยล่ะ

        “นี่คุณ”

        เทรย์เวอร์ทำสีหน้าเครียดแล้วยกมือขึ้นกุมขมับก่อนจะเดินมาหาฉัน

        “ขออภัยทุกท่านผมขอเวลาสักครู่”

        พูดจบแล้วเทรย์เวอร์ก็เข้ามาลากตัวฉันออกจากห้องรับประทานอาหารออกไป

        “คุณได้อ่านข้อความในกระดาษที่ผมเขียนไว้หรือเปล่า”

        “ข้อความ?กระดาษ?”

        อ้อคงเป็๞ตอนที่ฉันยังตื่นไม่เต็มที่แล้วจัดเอกสารเอาไปวางไว้บนโต๊ะของเทรย์เวอร์ต้องเป็๞ตอนนั้นแน่ๆ เลย

        “เอาเถอะอย่างไรก็ไปเปลี่ยนชุดก่อนเถอะ”

        “คนพวกนั้นคือ”

        “พ่อค้าของสมาพันธ์ในเขตเทราเรีย”

        “แล้วทำไมคนพวกนั้นถึง...”

        “คุณรีบไปเปลี่ยนชุดก่อนเพราะการประชุมคราวนี้เ๱ื่๵๹ของคุณคือหัวข้อหลักสำคัญ”

        “ฉันเหรอ?”

        หลังจากที่ถูกเทรย์เวอร์บอกให้ไปเปลี่ยนชุดฉันก็รีบกลับมาที่ห้องรับประทานอาหารทันทีพอเดินเข้าไปในห้องนั้นอีกครั้งก็ถูกสายตาพวกพ่อค้าของสมาพันธ์จับจ้องมาที่ตัวฉันจนเริ่มเกิดอาการประหม่าเหมือนกับตอนต้องนำเสนองาน

        ตอนนั้นฉันประหม่ามากจนเกือบจะทำให้งานต้องถูกยกเลิกไปแต่ครั้งนี้จะต้องทำให้สำเร็จอย่างราบรื่นให้ได้

        ส่วนเ๱ื่๵๹ที่เทรย์เวอร์บอกว่าฉันคือหัวข้อหลักในการประชุมครั้งนี้เป็๲ผลมาจากที่ฉันลองเขียนแผนงานเกี่ยวกับการสร้างธนาคารเพราะว่าที่นี่ยังไม่มีธนาคารฉันเลยคิดว่าถ้าหากทำได้สำเร็จก็จะสามารถช่วยประชาชนได้เป็๲จำนวนมาก

        แล้วเทรย์เวอร์เองที่ได้ลองอ่านแผนงานของฉันเองก็มีความสนใจเกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่าธนาคาร เขาจึงลองหยิบเ๹ื่๪๫นี้มาพูดก่อนที่ฉันจะเข้ามา

        ส่วนพ่อค้าของสมาพันธ์ที่มาประชุมในวันนี้มี10 คนหากรวมฉันและเทรย์เวอร์เข้าไปก็จะมีผู้เข้าร่วมการประชุมทั้งหมด 12 คนถ้าเป็๲ตอนที่ฉันยังเป็๲พนักงานบริษัทอยู่ถือได้ว่าเป็๲การประชุมใหญ่ของบริษัท

        จะประหม่าไม่ได้เด็ดขาด

        “คุณหนูแองเจล่าธนาคารมันหมายความว่ายังไงกันแน่ครับ”

        “เอ่อ...คือว่า”

        ไม่ไหวจริงๆด้วย อุตส่าห์ได้ทำประโยชน์ให้กับเทรย์เวอร์ทั้งทีแต่ฉันกลับ...

        “แค่พูดในสิ่งที่คุณเขียนก็พอเ๹ื่๪๫หลังจากนั้นอย่าพึ่งไปคิด”

        “อะ...อื้ม”

        ฉันตั้งสมาธิอีกครั้งแล้วสูดหายใจเข้าเป็๞วิธีเพิ่มกำลังใจให้กับตัวเอง

        “ธนาคารก็คือบริษัทรับฝากเงินค่ะโดยจะมีหน้าที่หลักอยู่สามอย่างก็คือ การรับฝากเงิน การถอนเงินและการให้กู้ยืมค่ะ”

        “การรับฝากเงินคืออะไรเหรอครับ”

        “การรับฝากเงินก็คือการรับจากลูกค้าเพื่อมาเก็บรักษาไว้แล้วยังสะดวกต่อการใช้จ่ายโดยไม่จำเป็๲ต้องนำเงินจำนวนมากติดตัว”

        “การถอนเงินล่ะครับ”

        “การถอนเงินก็คือการให้ลูกค้าที่นำเงินมาฝากไว้กับบริษัทสามารถนำออกไปเพื่อใช้จ่ายได้ทุกเมื่อค่ะ”

        “แล้วพวกเราจะได้ประโยชน์อะไรล่ะ”

        “คำตอบนั้นจะอยู่ที่หน้าที่ต่อไปค่ะ”

        “ถ้าอย่างนั้นขอรบกวนคุณหนูช่วยอธิบายเกี่ยวกับการให้กู้ยืมด้วยครับ”

        “การให้กู้ยืมจะเป็๲การให้ประชาชนสามารถยืมเงินจากธนาคารเพื่อไปใช้เป็๲ทุนในการสร้างกิจการของตัวเองจนพอครบกำหนดจะต้องนำเงินที่ยืมไปมาคืนพร้อมดอกเบี้ย”

        “ดอกเบี้ย?”

        “ดอกเบี้ยจะเป็๲รายได้หลักของธนาคารค่ะโดยจะคิดจากจำนวนเงินที่ยืมไปและระยะเวลาโดยทางธนาคารจะเป็๲คนกำหนดเองค่ะและคนที่นำเงินมาฝากไว้กับธนาคารก็จะได้ดอกเบี้ยนี้เหมือนกันค่ะ”

        “หมายความว่าจะนำดอกเบี้ยที่ได้จากการกู้ยืมมาเป็๞รายได้ให้กับธนาคารที่ว่านั่นและจะนำดอกเบี้ยบางส่วนมาจ่ายให้กับผู้ที่นำเงินมาฝากกับธนาคารเพื่อที่ตัวธนาคารเองจะได้มีเงินสำหรับให้กู้ยืมมากขึ้น ถูกต้องหรือเปล่าครับ”

        “ใช่แล้วค่ะคุณ...”

        “ดีโน่ครับ”

        “ตามที่คุณดีโน่พูดเลยค่ะ”

        เป็๞คนที่ฉลาดจริงๆขนาดฉันยังต้องใช้เวลาในการศึกษาอยู่ตั้งหลายวันกว่าจะเข้าใจหลักการทำงานของธนาคาร

        ทุกคนที่ดูเหมือนจะเข้าใจก็เริ่มสนทนากันเพื่อหาข้อสรุปเกี่ยวกับหัวข้อของการประชุมในวันนี้

        “พวกเราไม่เห็นด้วยกับการสร้างธนาคารครับเพราะเรายังไม่มีความมั่นใจในตัวของคุณหนูแองเจล่า”

        “ผมเองก็เหมือนกัน”

        หลังจากนั้นก็มีเสียงพูดตามๆกันมาว่าไม่เห็นด้วยบ้างล่ะ ไม่เชื่อใจบ้างล่ะ เหมือนกับในตอนนั้นเลยเพราะทุกคนมองว่าฉันเป็๞แค่มือใหม่ที่หวังจะสร้างสิ่งที่ใหญ่โตเกินตัวจนไม่มีใครคาดหวัง

        เ๱ื่๵๹แบบนี้น่ะพอกันสักทีเถอะ

        “เห็นด้วยกับความคิดของคุณหนูแองเจล่าครับ”

        “คุณดี...โน่”

        “การค้าแบบไม่เสียผลประโยชน์แถมยังได้ค่าตอบแทนแบบนี้คนที่เป็๞พ่อค้าอย่างผมไม่มีทางพลาดหรอกครับ”

        “แต่ว่า...”

        “ผมเองก็เห็นด้วยกับความคิดของแองเจล่า”

        เทรย์เวอร์ก็ด้วยหรอ

        “จริงอยู่ที่คุณหนูแองเจล่ายังไม่มีประสบการณ์ด้านการทำงานมาก่อนแต่เราก็ไม่ควรตัดสินเธอแค่ตรงนั้น”

        เทรย์เวอร์ที่ลุกขึ้นช่วยตอบแทนในส่วนของฉันคล้ายกับเขาคนนั้นมากจริงๆในครั้งนั้นเองก็ได้เขาช่วยเอาไว้จนงานของฉันผ่านไปได้ด้วยดี

        “ส่วนเ๹ื่๪๫นี้ผมจะเป็๞คนรับผิดชอบทั้งหมดเอง”

        “ถ้าคุณเทรย์เวอร์พูดแบบนั้นล่ะก็”

        คนอื่นๆที่ปฏิเสธความคิดของแองเจล่าในตอนแรกเริ่มเปลี่ยนใจกลับมาสนับสนุนแองเจล่าแทนทำให้หัวข้อของการประชุมในวันนี้ผ่านไปได้ด้วยดี

        หลังจากรับประทานอาหารเสร็จพ่อค้าของสมาพันธ์คนอื่นๆก็พากันกลับไปยังคฤหาสน์ของตัวเองทันที

        ฉันที่เห็นดีโน่กำลังจะกลับจึงรีบเข้าไปพูดขอบคุณเขา

        “คุณดีโน่ขอบคุณนะคะสำหรับเ๱ื่๵๹ในวันนี้”

        “ไม่หรอกครับผมก็แค่พ่อค้าหน้าเงินที่แค่เห็นช่องทางของการค้าก็เท่านั้น”

        “อย่างไรก็ต้องขอบคุณจริงๆนะคะ”

        “ว่าแต่คุณหนูแองเจล่าเนี่ยหาผู้ช่วยได้ดีนะครับ”

        “ผู้ช่วยเหรอคะ”

        “ครับคุณเทรย์เวอร์ถือว่าเป็๞คนที่มีความสามารถที่หาตัวจับได้ยากใครที่ได้ตัวเขาไปโชคดียิ่งกว่ามีเงินทองล้นคฤหาสน์อีกนะครับ”

        เทรย์เวอร์เป็๲คนที่เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ

        คงไม่ผิดหรอกก็ท่านพ่อให้เขามาช่วยงานนี่นา

        ฉันโบกมือลาให้กับคุณดีโน่ก่อนที่จะต้องกลับไปขอบคุณคนที่ทำให้แผนงานของฉันสำเร็จได้ด้วยดีถ้าหากว่าไม่ได้เขาช่วยพูดให้ฉันคงจะประหม่าแล้วก็คงจะต้องล้มเหลว

        ในตอนนั้นก็ได้เขาเป็๞คนช่วยฉันเอาไว้ก่อนจะถูกไฟไหม้และครั้งนี้ก็ยังได้เขาช่วยพูดออกหน้าให้อีกครั้งหนึ่งด้วย

        “ขอบคุณนะเทรย์เวอร์ที่ช่วยฉันเอาไว้ทั้งในครั้งนี้และก่อนหน้านี้ก็ด้วยขอบคุณมากเลยนะ”

        “แค่ขอบคุณเองเหรอ”

        “ถะ...ถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะทำให้ได้ก็บอกได้เลยนะทุกอย่างเลย”

        “ทุกอย่างสินะ”

        อึก

        เหมือนว่าจะเผลอพูดสิ่งที่ไม่ควรจะพูดออกไปแล้วสิตัวฉัน