เมื่อเห็นเด็กๆเดินออกจากห้องไปโดยไม่มีเสียงดังเอะอะภายใต้การนำของหมี่หลันเยว่พวกพี่เลี้ยงเด็กก็ดีใจกันยกใหญ่
"หลันเยว่นี่ดีจริงๆรู้จักช่วยดูแลเด็กๆ ให้พวกเราด้วย รีบหน่อยๆ พวกเราจะได้ใช้เวลานี้เก็บกวาดห้อง"
พี่เลี้ยงอีกคนก็พูดขึ้นด้วยความรู้สึกเดียวกัน"นั่นสินับแต่หลันเยว่มา เด็กๆ ของเราก็เชื่อฟังขึ้นเยอะเหมือนจะรู้จักคิดขึ้นมาทันที พวกเราก็มีเวลามากขึ้นปกติแค่เก็บชามก็เหมือนทำา มีเด็กๆ มาป่วนตลอด"
พี่เลี้ยงในห้องแบ่งเป็สองกลุ่มสองคนเก็บชาม อีกสองคนเก็บกวาดห้อง ทำงานได้อย่างสบายใจ ไม่ต้องห่วงเด็กๆ ข้างนอกทำให้งานมีประสิทธิภาพมากขึ้น
น้าเมิ่งหาเวลา่ปูที่นอนให้เด็กๆแอบไปมองที่ประตู เห็นหมี่หลันเยว่พาเด็กๆ ยืนเรียงแถวยาวเดินเล่นอยู่ข้างแปลงดอกไม้
แถวเล็กๆ ที่เป็ระเบียบเรียบร้อยไม่มีการแตกแถว ทำให้น้าเมิ่งรู้สึกตื้นตันใจหลันเยว่มาอยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กได้ไม่นาน ก็กลายเป็หัวหน้าเด็กๆ ไปแล้วแถมยังไม่ใช่หัวหน้าที่เอาแต่ใจตัวเอง เธออ่อนโยน แต่กลับทำให้เด็กๆ เชื่อถือเธอนี่คงเป็เสน่ห์ของเธอสินะ น้าเมิ่งอดที่จะถอนหายใจไม่ได้
"หมดเวลาเดินเล่นแล้วพวกเราจะกลับไปนอนกลางวันกันแล้วนะ"
หมี่หลันเยว่กะเวลาได้พอเหมาะจึงโบกมือเล็กๆ สั่งการกองทัพน้อยของตัวเองเดินแถวเข้าไปในห้องเรียนอย่างเป็ระเบียบ ทำให้พี่เลี้ยงห้องอื่นอิจฉาตาร้อน
"ดูเด็กห้องเล็กสิไม่ต้องให้ครูมาคุมก็เป็ระเบียบได้ขนาดนี้ ห้องของพวกเรานี่เด็กโตกว่าเยอะแต่กลับไม่เชื่อฟังเท่าเด็กห้องเล็กเลย"
น้าคนหนึ่งที่ดูแลห้องเด็กโตพูดด้วยความอิจฉาเด็กๆ ในห้องของเธออายุหกเจ็ดขวบกันแล้ว
"อิจฉาไปก็เท่านั้นแหละเห็นเด็กผู้หญิงที่ใส่ชุดกระโปรงผ้าลายดอกไม้สีชมพูเข้มนั่นไหมเธอชื่อหมี่หลันเยว่ เป็ลูกสาวของครูหวังได้ยินว่าเพิ่งมาอยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กไม่นาน แต่เด็กๆพวกนั้นเชื่อฟังเธอกันทั้งนั้น ตอนนี้ดีเหลือเกิน พวกครูๆ จะได้ไม่ต้องเหนื่อยด้วย"
พี่เลี้ยงคนนี้สอนอยู่ห้องเด็กโตได้ยินหมี่หลันหยางในห้องบอกว่าเป็น้องสาวตัวเองและเธอก็เคยไปคุยกับครูห้องเด็กเล็กโดยบังเอิญปรากฏว่าครูห้องเด็กเล็กชมเด็กน้อยคนนี้ไม่หยุดปากแทบจะยกย่องว่าดีเลิศประเสริฐศรีไปหมด ไม่รู้ว่าเด็กอายุสองขวบกว่าๆไปเข้าตาครูพวกนี้ได้อย่างไร
แต่หลังจากที่ตัวเองสังเกตการณ์อยู่หลายวันก็พบว่าครูพวกนั้นไม่ได้พูดเกินจริง เด็กคนนี้เรียบร้อยเชื่อฟังเด็กห้องเล็กก็เชื่อฟังเธอจริงๆ มากกว่าเชื่อฟังครูเสียอีกช่างเป็เด็กที่ทำให้รู้สึกประหลาดใจเสียจริง
หมี่หลันเยว่ไม่รู้เลยว่าในใจของครูพวกนั้นเธอได้ก้าวขึ้นไปสู่อีกระดับแล้ว ทุกเช้าตอนที่เด็กๆดูหนังสือเล่มเล็กหรือเล่นของเล่นในห้อง เธอก็จะไปออกกำลังกายที่แปลงดอกไม้ในสวนตอนนี้สามารถเดินเร็วรอบแปลงดอกไม้ได้ห้ารอบโดยไม่เมื่อยขาแล้ว
เธอรู้ว่า่ปลายเดือนกันยายนหรือไม่ก็ต้นเดือนตุลาคมทางโรงเรียนจะจัดงานกีฬาสี ในชาติก่อน เธอยังเก็บรูปถ่ายรูปหนึ่งไว้เป็รูปเด็กสี่ห้าคนวิ่งอยู่บนลู่ เด็กผู้หญิงรูปร่างท้วมที่สูงกว่าเด็กคนอื่นๆเล็กน้อย วิ่งอยู่ในอันดับที่สอง คนแรกเตี้ยกว่าเธอเยอะมาก
ในใจของหมี่หลันเยว่นี่เป็ความอัปยศอดสูมาตลอด เป็ความอัปยศอดสูที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้เธอเป็คนตัวสูงมาั้แ่เด็ก สูงกว่าเด็กวัยเดียวกันเกือบครึ่งหัวแต่ั้แ่อยู่สถานรับเลี้ยงเด็กมา ผลการวิ่งของเธอก็ไม่เคยพัฒนาขึ้นเลยวิ่งอยู่กลางๆ ค่อนไปทางท้ายตลอด และนั่นทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดมาก
ถึงแม้ว่าพอโตขึ้นหมี่หลันเยว่จะพบว่าความอดทนของตัวเองดีขึ้น วิ่งระยะไกลได้เปรียบขึ้นเธอยังชอบเล่นฟุตบอล เล่นบาสเกตบอล ซึ่งเป็กีฬาของผู้ชายความอดทนพวกนั้นก็จะช่วยเธอได้มาก แต่การพ่ายแพ้ในการวิ่งระยะสั้นหลายครั้งก็ทำให้เธอไม่อยากยอมแพ้
หมี่หลันเยว่คิดมาตลอดว่าเป็เพราะรูปร่างที่ค่อนข้างท้วมทำให้กลายเป็จุดอ่อนของเธอ ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจว่าในชาตินี้ ตอนที่อายุยังน้อยทำอะไรไม่ได้มาก จะปรับสภาพร่างกายของตัวเองให้ดีก่อน อย่างน้อยที่สุดจะต้องไม่วิ่งตามหลังคนอื่นอีก
นี่ก็ถือเป็ความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าอย่างหนึ่งเป็ความมุ่งมั่นที่ติดตามเธอมานานกว่าสี่สิบปีดังนั้นหมี่หลันเยว่จึงตั้งใจแน่วแน่ที่จะฝึกตัวเองให้เป็ยอดนักวิ่งระยะสั้นเธอไม่อยากจะยอมแพ้จริงๆ ที่ในชาตินี้ที่ได้เกิดใหม่ เธอยังคงต้องด้อยกว่าคนอื่นเื่นี้จะต้องเปลี่ยนไป
ความมุ่งมั่นนี้ทำให้เธอมีความตั้งใจมากขึ้นในการฝึกซ้อมและยังทำให้เธอตั้งใจที่จะทำให้ความมุ่งมั่นนี้สำเร็จด้วย
"หลันเยว่ พักหน่อยเถอะทุกวันเดินไปเดินมาอยู่ใต้แดดจ้าแบบนี้ ระวังผิวเสียนะ"
น้าเมิ่งชอบหลันเยว่มากจึงคอยสังเกตเธออยู่เสมอเมื่อเห็นเธอเดินวนเวียนอยู่รอบแปลงดอกไม้ไม่หยุดหย่อนทุกวันก็รู้สึกสงสัยมากคิดไม่ออกว่าทำไมเธอถึงชอบแปลงดอกไม้นี้ขนาดนี้ในนั้นก็แค่ปลูกดอกไม้ป่าที่ขึ้นง่ายๆ ไม่ได้สวยงามอะไรมากมาย ถึงจะสวยแต่มองนานขนาดนี้ก็น่าจะเบื่อแล้ว
แต่พอสังเกตนานเข้าน้าเมิ่งก็พบว่าเด็กคนนี้น่าจะกำลังออกกำลังกายมากกว่าเพราะเธอไม่ได้มองดอกไม้พวกนั้น ถึงจะมอง ก็แค่มองผ่านๆเธอจะเดินช้ารอบแปลงดอกไม้หนึ่งรอบ หลังจากนั้นก็จะเร่งความเร็วเดินสี่ห้ารอบตรงกลางก็จะสลับกับการวิ่งเหยาะๆ หลังจากนั้นก็จะลดความเร็วเดินอีกหนึ่งรอบ
นี่เหมือนกับนักกีฬาอบอุ่นร่างกายก่อนออกกำลังกายแล้วค่อยเริ่มออกกำลังกาย สุดท้ายก็เป็การผ่อนคลายหลังออกกำลังกายทำได้อย่างมีระเบียบ
แต่เด็กเล็กขนาดนี้จะเข้าใจเื่พวกนี้ได้ยังไงน้าเมิ่งคิดว่าตัวเองคิดมากไป หมี่หลันเยว่จะเป็เด็กดีแค่ไหนก็เป็แค่เด็กอายุสองขวบกว่าๆ เท่านั้นเอง
เมื่อได้ยินน้าเมิ่งทักท้วงด้วยความเป็ห่วงหมี่หลันเยว่ก็ชะลอฝีเท้าลง
"ไม่เป็ไรค่ะ น้าเมิ่งหนูเดินอีกสองรอบก็จะกลับเข้าห้องแล้ว"
ตอนนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองมีพลังงานมากขึ้นเรื่อยๆนี่คงเกี่ยวข้องกับการฝึกซ้อมใน่นี้
เสียแต่ว่าอายุยังน้อยเกินไปไม่สามารถทำอะไรได้ตามใจตัวเอง ไม่อย่างนั้นทุกวันเธอก็คงจะไปปีนเขาหลังบ้านสักหน่อย ให้ผลของการออกกำลังกายก็จะดีกว่านี้น่าเสียดายที่ตอนนี้ตัวเล็กแค่นี้ พ่อแม่คงไม่ยอมแน่ๆ ถึงจะไม่ได้เดินเยอะนั่นก็เป็ูเาเชียวนะ ตอนนี้ตัวเองทำได้แค่แหงนมองเท่านั้นล่ะ
หลังจากผ่อนคลายตัวเองแล้วหมี่หลันเยว่ก็เดินกลับเข้าห้องหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กของตัวเองออกมาเช็ดเหงื่อบนหน้าผากและใบหน้าจากนั้นก็ไปล้างผ้าเช็ดหน้าให้สะอาดในอ่างน้ำ สะบัดผ้าแล้วพาดไว้บนเก้าอี้วางผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กลงบนขอบหน้าต่างที่โดนแสงแดด ไม่นานผ้าเช็ดหน้าก็จะแห้งเพราะแสงแดดอันอบอุ่น
"หลันเยว่นี่เป็เด็กดีจริงๆแม้แต่ผ้าเช็ดหน้าก็รู้จักซักเอง ครูหวังนี่เป็คนมีบุญจริงๆ ที่มีลูกสาวดีขนาดนี้"
พี่เลี้ยงคนหนึ่งที่เห็นการกระทำของหมี่หลันเยว่อิจฉาจนแทบทนไม่ไหว
"ใครว่าไม่จริงล่ะฉันหวังว่าตัวเองจะมีลูกแบบนี้ได้บ้าง"
พี่เลี้ยงอีกคนหนึ่งที่อายุน้อยกว่าลูบท้องของตัวเองด้วยความปรารถนา
"เธอหาแฟนให้ได้ก่อนเถอะอยู่คนเดียวแบบนี้ ความหวังของเธอคงจะอีกยาวไกลเลยล่ะ"
พี่เลี้ยงคนนั้นโดนว่าจนหน้าแดงรีบไปช่วยแบ่งผลไม้ให้เด็กๆ ข้างๆ พี่เลี้ยงที่อายุมากกว่าส่ายหัวเด็กคนนี้ก็ไม่เด็กแล้ว อายุยี่สิบสี่แล้ว แต่เป็คนหัวสูง เลือกไปเลือกมาตลอดจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีแฟนตัวจริงสักคน น่าเป็ห่วงจริงๆไม่รู้ว่าพ่อแม่ของเธอจะร้อนใจขนาดไหน
"หลันเยว่ กินลูกแพรลูกใหญ่ก่อนไหมน้าช่วยคว้านไส้ให้แล้ว"
น้าเมิ่งถือลูกแพรที่ผ่าครึ่งมาให้
"น้าเมิ่งหนูเอาแค่ครึ่งเดียวก็พอค่ะ เยอะกว่านี้หนูกินไม่ไหว แบ่งให้เพื่อนๆ เถอะค่ะ"
น้าเมิ่งยื่นลูกแพรครึ่งลูกให้หมี่หลันเยว่แล้วลูบหัวเด็กน้อย
"ดีจริงๆ เห็นของอร่อยๆก็ยังคิดถึงการแบ่งให้เพื่อนๆ"
ถ้าเป็เด็กคนอื่น ถึงจะกินไม่หมดก็จะหวงไว้ไม่ยอมปล่อย
"ถ้าไม่แบ่งให้เพื่อนก็เสียดายแย่สิคะ หนูก็กินไม่หมด"
หมี่หลันเยว่กัดเนื้อแพรคำใหญ่ กรอบ หวานฉ่ำอร่อยกว่าลูกแพรในอีกสิบกว่าปีข้างหน้ามากผลไม้สมัยนั้นถูกสารเคมีกัดกร่อนจนหมดแล้ว รสชาติแย่มาก ไม่มีอารมณ์อยากกินเลย
………………
งานกีฬาสีมาเร็วจริงๆตอนที่หมี่หลันเยว่รู้สึกว่าตัวเองยังไม่พร้อมครูประจำชั้นก็แจ้งว่าอีกสองวันจะมีการจัดงานกีฬาสีให้พ่อแม่เตรียมรองเท้าผ้าใบสีขาวให้ทุกคน
"เด็กๆ ที่วิ่งเก่งจะมีลูกอมให้ด้วยนะจ๊ะ"
สำหรับลูกอมแล้วหมี่หลันเยว่มีความทรงจำที่ชัดเจน เพราะเป็เด็กๆ จากสถานรับเลี้ยงเด็กทั้งหมดจึงจัดทำเพียงลู่วิ่งประมาณห้าสิบเมตรเท่านั้น และที่เส้นชัยของแต่ละลู่จะมีห่อลูกอมที่ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้ามีแค่เด็กที่วิ่งเก่งเท่านั้นที่จะได้อย่างที่พี่เลี้ยงบอก
หมี่หลันเยว่ตั้งตารองานกีฬาสีครั้งนี้เธอไม่ได้ตั้งตารอผ้าเช็ดหน้าที่ห่อลูกอมอย่างแน่นอนเธออยากวิ่งให้ได้ตำแหน่งที่ไม่เหมือนชาติก่อน บางทีอาจจะไม่สำเร็จแต่เธอจะพยายามอย่างเต็มที่ โอกาสมีไว้สำหรับคนที่เตรียมพร้อมตัวเองถึงจะเตรียมตัวได้ไม่สมบูรณ์แบบ แต่เวลาก็ไม่คอยใคร จะต้องสู้สักตั้ง
หวังหย่วนฉิงที่กลับมาถึงบ้านกำลังปรึกษาเื่ที่เด็กๆ จะเข้าร่วมงานกีฬาสีกับหมี่จิ้งเฉิง
"ฉันจะต้องคุมนักเรียนในห้องคงไม่สามารถไปดูแลลูกๆ ด้วยตัวเองได้ แต่ก็มีพี่เลี้ยงคอยดูแลอยู่คงไม่มีปัญหาอะไร"
หมี่จิ้งเฉิงพยักหน้า
"อืม มีพี่เลี้ยงดูแลอยู่คงไม่มีอะไรหรอก พรุ่งนี้ฉันก็มีงาน คงไม่มีทางอื่นแล้วเราก็กำชับหลันหยางให้คอยดูแลน้องสาวให้ดีๆ หน่อย"
"ผมจะดูแลน้องให้ดีครับพ่อกับแม่สบายใจได้เลย"
หมี่หลันหยางตบหน้าอกเล็กๆรับประกันกับพ่อแม่ หมี่หลันเยว่มองพี่ชายที่เงยหน้าขึ้น มองเธอด้วยความอบอุ่นใจพี่ชายคอยดูแลเธอมาั้แ่เล็ก ถึงแม้ว่าเขาจะขี้โมโหบ้างแต่ส่วนใหญ่ก็เป็พี่ชายที่ดี
"ดีๆ หลันหยางของพวกเราโตแล้วนะรู้จักดูแลน้องสาวแล้ว"
พ่อตบไหล่ลูกชายเพื่อเป็กำลังใจทำให้หลังของหมี่หลันหยางยิ่งตรงขึ้นไปอีก เด็กผู้ชายตัวเล็กๆหวังว่าตัวเองจะเติบโตเป็ผู้ใหญ่ที่พึ่งพาได้ในพริบตา
"พรุ่งนี้ฉันจะหาเวลา่พักกลางวันไปซื้อรองเท้าผ้าใบให้เด็กๆนี่อากาศก็ใกล้จะเย็นแล้ว ่ต้นฤดูใบไม้ร่วงก็ใส่ได้พอดี"
หวังหย่วนฉิงคิดถึงราคารองเท้าผ้าใบคู่เล็กๆก็ชั่งใจว่าจะประหยัดเงินส่วนนี้จากตรงไหน
"เธอจัดการก็แล้วกันจะให้ลูกขาดไม่ได้ ถ้าเด็กคนอื่นๆ มีกันหมด แต่ลูกเราไม่มี ลูกก็จะเสียใจผู้ใหญ่เราก็เหมือนกัน ถ้าเงินไม่พอ เสื้อเชิ้ตที่เล็งไว้ก็ไม่ต้องซื้อก่อนก็ได้ตัวนี้ฉันยังใส่ได้อีกหน่อย"
เมื่อได้ยินพ่อแม่พูดถึงเื่เงินหมี่หลันเยว่ก็ยิ่งร้อนใจ เธออยากจะโตไวๆอยากจะช่วยแบ่งเบาภาระของครอบครัวให้มากขึ้นงานของพ่อแม่แต่ละคนได้เงินเดือนแค่ยี่สิบสามสิบหยวนต่อเดือนแต่ที่บ้านมีลูกถึงสามคน พ่อแม่คงลำบากมาก ถ้าขาดของใครไปสักคน พวกเขาก็คงจะเสียใจ
ตอนที่หมี่หลันเยว่สวมรองเท้าผ้าใบใหม่ยืนอยู่บนเส้นออกตัวเธอกำหมัดเล็กๆ ของตัวเองแน่น นี่จะเป็ก้าวแรกของการเปลี่ยนแปลงในชีวิตของเธอ
"เตรียมตัว.... ‘ปัง!’ ...”
เสียงปืนสัญญาณดังขึ้นหมี่หลันเยว่วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่ได้มองว่ามีใครวิ่งตามมาหรือไม่
ชีวิตของเธอจะเริ่มเปลี่ยนแปลงนับแต่นี้…
2K
