กับดักสีขาว: คุณหมอหน้าใส... ร้ายลึกสุดขั้ว

"ปัณณ์... เดินห่างๆ พี่หน่อยก็ได้ คนมองทั้งโรงพยาบาลแล้วนะ"

เฌอลีนกระซิบเสียงลอดไรฟัน ขณะเดินกะเผลกเข้ามาในแผนกศัลยกรรมกระดูกและข้อ โดยมี หมอปัณณ์ ในชุดกาวน์เต็มยศคอยประคองเอวไม่ห่าง แถมมืออีกข้างยังถือกระเป๋าถือใบหรูของเธอไว้อย่างไม่เคอะเขิน

ภาพลักษณ์ของคุณหมอหนุ่มสุดฮอตประจำโรงพยาบาลที่กำลังดูแลหญิงสาวสวยจัดอย่างใกล้ชิด เรียกสายตาอยากรู้อยากเห็นจากทั้งคนไข้และบุคลากรทางการแพทย์ได้เป็๲อย่างดี

"มองก็ดีสิครับ... จะได้รู้ว่าคนนี้ 'คนของหมอปัณณ์' ห้ามจีบ" เขาตอบหน้าตาเฉย พร้อมส่งยิ้มหวานละลายใจให้พยาบาลหน้าเคาน์เตอร์ที่มองมาตาค้าง

"เดี๋ยวพี่เฌอนั่งรอตรงนี้แป๊บนะครับ ผมขอเข้าไปดูฟิล์มเอกซเรย์กับอาจารย์หมอแป๊บเดียว เดี๋ยวรีบออกมา"

หมอปัณณ์พาเธอมานั่งรอที่หน้าห้องตรวจ จัดแจงท่านั่งให้เสร็จสรรพ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องแพทย์

ลับหลังร่างสูง เฌอลีนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กงาน แต่แล้วเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็มาหยุดอยู่ตรงหน้า

"คนนี้น่ะเหรอ... ที่หมอปัณณ์ไปรับไปส่ง?"

เฌอลีนเงยหน้าขึ้น พบกับพยาบาลสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ป้ายชื่อติดว่า 'พยาบาลขิม' ยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาประเมิน๻ั้๹แ๻่หัวจรดเท้า แววตาเต็มไปด้วยความไม่เป็๲มิตร

"คะ? หมายถึงดิฉันเหรอคะ?" เฌอลีนถามกลับนิ่งๆ

"ก็ใช่น่ะสิ" พยาบาลขิมยิ้มเยาะ "แค่อยากจะมาเตือนด้วยความหวังดีน่ะค่ะ... เห็นคุณอายุมากกว่าหมอปัณณ์ตั้งหลายปี เลยไม่อยากให้เข้าใจผิด"

"เข้าใจผิด?" เฌอลีนเลิกคิ้ว

"ค่ะ... หมอปัณณ์น่ะเขาเป็๲คนใจดีแบบนี้กับทุกคนแหละค่ะ โดยเฉพาะกับคนไข้... เอ้อ คนไข้ที่ดู 'สูงวัย' หน่อย เขายิ่งขี้เกรงใจ เทคแคร์ดีเป็๲พิเศษ อย่าเผลอคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาจะมีใจให้นะคะ หมอเขาอนาคตไกล... คงไม่มาหยุดอยู่ที่ใครซะง่ายๆ หรอก"

คำพูดเน้นเสียงคำว่า 'สูงวัย' ทำเอาเส้นเ๧ื๪๨ข้างขมับของเฌอลีนกระตุก... เธอเพิ่งยี่สิบเจ็ด! ไม่ใช่ป้าวัยทอง!

"ขอบคุณที่หวังดีนะคะน้องพยาบาล" เฌอลีนยิ้มเย็น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแม้จะเจ็บขา "แต่พี่ว่าเอาเวลาไปดูแลคนไข้คนอื่นดีกว่าไหมคะ? มายืนวิจารณ์เ๱ื่๵๹ส่วนตัวของหมอกับคนไข้แบบนี้... ดูไม่ค่อยมี 'จรรยาบรรณ' เท่าไหร่เลย"

"นี่เธอ!" พยาบาลขิมหน้าแดงจัดด้วยความโกรธ "ฉันแค่อธิบายความจริง! คิดว่าสวยแล้วจะจับหมอปัณณ์ได้เหรอ..."

"มีเ๱ื่๵๹อะไรกันครับ?"

เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดังขึ้นขัดจังหวะ หมอปัณณ์เดินออกมาจากห้องตรวจ ใบหน้าที่เคยเปื้อนยิ้มเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตานิ่งสงบที่ดูน่ากลัวยิ่งกว่าพายุ

"หมอปัณณ์คะ! คือผู้หญิงคนนี้เขา..." พยาบาลขิมรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็๲น่าสงสาร เตรียมจะฟ้อง

"ผมได้ยินหมดแล้วครับ"

หมอปัณณ์พูดแทรกขึ้นเรียบๆ เขาเดินผ่านหน้าพยาบาลสาวไปยืนโอบไหล่เฌอลีนไว้อย่างปกป้อง ก่อนจะหันมามองเพื่อนร่วมงานด้วยสายตาที่ทำให้คนถูกมองขนลุกซู่

"คุณขิมครับ... ผมจำได้ว่าผมไม่เคยขอให้คุณมาทำหน้าที่ 'คัดกรอง' ผู้หญิงของผมนะ"

"หมอคะ... ขิมแค่ไม่อยากให้หมอโดนหลอก..."

"ผู้หญิงคนนี้... พี่เฌอ เขาไม่ได้เป็๞แค่คนไข้"

หมอปัณณ์ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย น้ำเสียงกดต่ำลงจนน่าเกรงขาม

"แต่เขาเป็๞ 'แฟน' ผม... และกำลังจะเป็๞ 'ภรรยา' ผมในอนาคตถ้าเขายอมใจอ่อน... เพราะฉะนั้น การที่คุณพูดจาดูถูกเขา ก็เหมือนคุณดูถูกรสนิยมของผมด้วย"

บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ พยาบาลขิมหน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษ ไม่คิดว่าหมอหนุ่มแสนสุภาพจะพูดจาหักหน้ากันตรงๆ แบบนี้

"ขอโทษแฟนผมเดี๋ยวนี้ครับ" คำสั่งเด็ดขาดหลุดออกจากปาก

"ข...ขอโทษค่ะ" พยาบาลสาวรีบยกมือไหว้ลวกๆ แล้วรีบเดินหนีหายเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ทันทีด้วยความอับอาย

เมื่อลับร่างพยาบาลคู่กรณี หมอปัณณ์ก็หันกลับมาหาเฌอลีน สีหน้าดุดันเมื่อครู่หายวับไป เปลี่ยนเป็๞หน้าตายุ่งๆ เหมือนเด็กขี้อ้อนทันที

"พี่เฌอโอเคไหมครับ? ยัยนั่นพูดจาไม่ดีใส่พี่ตรงไหนอีกหรือเปล่า? เดี๋ยวผมสั่งย้ายแผนกเลยดีไหม?"

เฌอลีนที่ยังอึ้งกับการปกป้องแบบ 'ฟาดนิ่มๆ' ของเขา หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ"เวอร์ไปแล้วคุณหมอ... พี่ไม่เป็๞ไรหรอก แค่เด็กขี้อิจฉาน่ะ"

"ไม่ได้ครับ..." หมอปัณณ์กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ก้มลงกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน

"ใครก็ห้ามว่าพี่แก่... เพราะพี่น่ะ 'เด็ด' กว่าเด็กพวกนั้นตั้งเยอะ... จริงไหมครับ?"

เฌอลีนหน้าร้อนวาบ ฟาดต้นแขนเขาไปทีหนึ่งแก้เขิน"ไอ้หมอบ้า! ในโรงพยาบาลก็ไม่เว้นนะ!"

หมอปัณณ์หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี พาเธอเดินไปรับยาอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้คนทั้งแผนกมองตามด้วยความอิจฉาตาร้อน...

ชัดเจนแล้วว่า 'เขตหวงห้าม' นี้... เสือร้ายเขาจองแล้ว ใครก็ห้ามแตะ!

(จบตอนที่ 7)