เขาพาเธอกลับขึ้นดอยอินทนนท์มาถึง่สายๆ และพาเธอไปเดินเส้นทางศึกษาธรรมชาติที่อ่างกา ซึ่งชื่อเต็มๆ ของที่นี่คือ เส้นทางศึกษาธรรมชาติอ่างกา
ที่นี่มีทางเดินที่ทำด้วยไม้บาง่มีลักษณะคล้ายสะพานไม้และมีราวจับ เขาพาเธอเดินเข้าไปเรื่อยๆ ตามทางไม้นั้นตอนแรกเป็ทางไม้บนพื้น ต่อมาพื้นถูกยกให้มีลักษณะคล้ายสะพานยิ่งเดินลึกเข้าไปมุกจันทร์ยิ่งรู้สึกได้ถึงความชื้นในอากาศ เหมือนบริเวณรอบๆเต็มไปด้วยไอน้ำที่มองไม่เห็น
“คุณเดินช้าๆนะ ค่อยๆ เดิน บนเขาอากาศเบาบาง ออกซิเจนน้อย ถ้าเร่งรีบเดินจะหอบเอา”เขาบอกเธอเพราะกลัวว่าเธอจะเดินเร็วจนทำให้ร่างกายเกิดผลกระทบ ยิ่งเธอเป็ภูมิแพ้ด้วยไม่รู้ว่าร่างกายจะรองรับสภาวะที่เปลี่ยนไปได้สักแค่ไหน
มุกจันทร์พยักหน้าน้อยๆเป็การรับทราบ เธอเคยอ่านมาเหมือนกันว่าบนูเาออกซิเจนจะเบาบางลง คนที่ไม่ชินกับระดับออกซิเจนทำให้ร่างกายเหนื่อยง่าย
เธอเดินตามเขาไปเรื่อยๆในนี้มีต้นไม้สูง แถมยังมีกิ่งก้านระโยงระยางตามต้นไม้กิ่งไม้แม้กระทั่งตามทางเดินมีมอสสีเขียวสดปกคลุมอยู่ทั่วไป มอสต้นจิ๋วๆพวกนี้ เวลาขึ้นรวมกันเป็แผ่นใหญ่ๆ ดูสวยงามมองแล้วทำให้สดชื่น มุกจันทร์ยกกล้องขึ้นเก็บภาพเธอเพิ่งเคยเห็นมอสเยอะๆ ตามธรรมชาติแบบนี้ปกติเวลาเห็นจะเป็มอสที่เอามาเลี้ยงตามร้านตามคาเฟ่หรือรีสอร์ตต่างๆซึ่งก็ไม่ได้ดูเยอะแบบที่นี่ ที่นี่มีมอสกระจายไปทั่วน่าจะเพราะมีอากาศเย็นและมีความชื้นในอากาศด้วยเลยทำให้ต้นมอสเติบโตได้ดี
“คุณอย่าลืมเปิดโหมดมาโครนะจะได้เห็นชัดๆ” เขากล่าวกำชับ กลัวว่าเธอจะไม่เคยถ่ายภาพแบบนี้ อาจจะใช้ผิดโหมด
มุกจันทร์ลองเปลี่ยนโหมดตามที่เขาแนะนำก่อนหน้าเธอมัวแต่ดีใจจนถ่ายแต่โหมดออโต้ พอเปลี่ยนโหมดกล้องแล้วก็เริ่มถ่ายมาโครโดยยื่นกล้องไปใกล้ๆมอสจิ๋วพวกนี้ ภาพที่ได้ทำให้เธอก็รู้สึกตื่นเต้นอีกครั้ง ภาพคมชัดแบบที่มนุษย์มองเห็นไม่เห็นด้วยตาเปล่าเห็นต้นมอสใกล้ๆ ชัดๆ แถมบางรูปยังถ่ายติดแมลงมาอีกด้วย ยังมีแมลงบางตัวด้านหลังเป็ลายคล้ายรูปหน้าคนเธอคิดว่าแปลกดีเพราะเธอไม่เคยเห็นมาก่อน
“นี่คือมวนหน้าคนครับ”เขาเห็นว่าเธอสนใจเ้าแมลงตัวนี้ พูดชื่อของมันขึ้นมา
“ชื่อแมลงอะไรนะคะ”มุกจันทร์ที่ได้ยินเขาพูดปุบปับเลยฟังไม่ทัน
“มวน-หน้า-คน“เขาบอกเธออีกทีช้าๆ ชัดๆ
เธอพยักหน้าเป็เชิงว่าเข้าใจจากนั้นเธอเดินไปและหยุดถ่ายรูปไปอย่างตื่นตาตื่นใจ แล้วก็สะดุดตากับสิ่งหนึ่ง
“มันตายแล้วเหรอคะ”มุกจันทร์เอ่ยขึ้นมาเมื่อเห็นบางสิ่งตรงหน้า สิ่งโปร่งใสสีออกน้ำตาลส้มที่ดูไปแล้วคล้ายกับว่ามันจะเคยเป็แมลงที่มีชีวิตมาก่อนเธอเข้าใจว่ามันคือซากของแมลงที่ตายแล้ว
“ไม่รู้สิครับมันอาจจะยังไม่ตายก็ได้”
มุกจันทร์ได้ยินสิ่งที่เขาตอบก็แอบมองค้อนเขาแวบหนึ่ง เหลือแต่ซากขนาดนี้จะยังไม่ตายได้ไงกัน “เหรอคะแต่ดูแล้วมันไม่น่าจะมีชีวิตแล้วนะคะ มีแต่ซากแบบนี้”
“อันนี้ไม่ใช่ซากครับมันคือคราบของจักจั่น จักจั่นพอโตไปได้สักระยะหนึ่ง มันจะลอกคราบครับนี่คือคราบที่มันทิ้งไว้ ก็เหมือนกับงูลอกคราบนั่นแหละ”
“อ๋อมุกนึกว่ามันมาเกาะต้นไม้แล้วก็ตายอยู่ตรงนี้ซะอีก” พูดจบเธอก็ถ่ายรูปอีกหลายรูปดูแล้วคงสนใจคราบจักจั่นนี่จริงๆ
“ที่บ้านก็มีครับลองเดินหาดู”
“บ้านคุณน่ะเหรอคะ”
“ใช่ครับจักจั่นลอกคราบได้ทุกที่ เด็กๆ แถวนี้เห็นกันจนชินแต่คุณเป็คนเมืองน่าจะยังไม่เคยเห็น”
“ไม่เคยเห็นจริงๆด้วยค่ะ”
“เด็กในเมืองเดินห้างเล่นเกม ไปสนามเด็กเล่น แต่เด็กที่นี่เดินเล่นในสวนในป่า ไล่จับแมลง ดูต้นไม้ใบหญ้าแล้วเก็บมาเล่น”
“เก็บของในป่ามาเล่นไม่กลัวมีพิษเหรอคะ”
“เด็กแถวนี้เดินตามพ่อแม่เข้าป่าพ่อแม่ก็สอนลูกว่าอะไรเล่นได้จับได้ อะไรมีพิษ เป็การเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตตามวิถีคนบนดอยครับ”
มุกจันทร์พยักหน้าหงึกหงักไม่คิดว่ามากับเขาวันนี้จะได้เกร็ดความรู้กลับไปเยอะเลย ในสายตาของเธอเขาก็เริ่มดูดีขึ้นมานิดหน่อย
หลังจากเดินสำรวจเส้นทางศึกษาธรรมชาติเสร็จเขาก็พาเธอไปหามื้อเที่ยงกิน แล้วจากนั้นก็พากลับบ้านตามที่ได้บอกเธอไว้ั้แ่เช้า
อาจจะเพราะว่าตื่นมาั้แ่ตีสองแล้วระหว่างทางกลับบ้านในตอนบ่ายมุกจันทร์จึงนั่งหลับ เขาเห็นว่าเธอหลับจึงหาที่หยุดรถข้างทางพอหยุดรถแล้ว เขาก็ขยับเข้าไปใกล้เธอ เอื้อมมือไปเพื่อปรับเบาะรถเอนลง ให้เธอนอนได้สบายขึ้น
ระหว่างที่เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้เพื่อปรับเบาะอยู่ๆ มุกจันทร์ก็ลืมตาขึ้นมา
“คุณจะทำอะไรน่ะ”เธอใที่เห็นเขาเข้ามาประชิดตัว ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากใบหน้าของเธอแค่คืบ
พอเขาได้ยินเสียงของเธอก็หันมามองโดยอัตโนมัติหน้าที่ใกล้กันอยู่ก่อนแล้วพอเขาหันมามองยิ่งทำให้รู้สึกว่าหน้าของเขาและเธอแทบจะติดกันแล้วถึงตอนนี้ตาสองคู่ก็ประสานเข้าด้วยกัน
แววตาของมุกจันทร์มีความใอยู่ในนั้นแต่แววตาของเขากลับนิ่งสงบ
“เห็นคุณหลับผมเลยจะปรับเบาะให้”
มุกจันทร์กระเถิบไปอีกทางเพื่อเว้นระยะกับเขาให้มากขึ้น
“ขอบคุณค่ะมุกไม่ได้ตั้งใจจะนอน แค่เผลอหลับไป”
“คุณนอนเถอะตื่นมาั้แ่เมื่อคืนแล้ว จะง่วงก็ไม่แปลก เดี๋ยวถึงแล้วผมปลุก”
“ไม่ดีกว่าค่ะมุกตื่นแล้ว” เธอจะมานอนบนรถต่อหน้าผู้ชายแบบนี้ได้ยังไงกัน เสียภาพพจน์หมด แถมเขากำลังขับรถอยู่แต่เธอหลับ จะไม่เป็การเอาเปรียบเขาไปหน่อยเหรอเขาเองก็ตื่นมาั้แ่เช้ามืดพร้อมกับเธอ หากจะบอกว่าเธอเหนื่อยเขาที่เป็คนขับรถน่าจะต้องเหนื่อยมากกว่าเธออีก
“ตามใจ”
เขาไม่ค้านอะไรเพราะดูท่าทางเธอคงระแวงกลัวเขาอยู่ไม่น้อย ยิ่งพูดมากไปเขาจะยิ่งดูไม่ดี “ก่อนกลับบ้านคุณจะแวะที่ไหนอีกไหม”
“แถวนี้มีร้านกาแฟไหมคะมุกอยากได้กาแฟเย็นๆ สักแก้ว”
“งั้นเดี๋ยวแวะที่ร้านแล้วกัน”
“แวะที่ร้านคุณเหรอคะ”
“อืม”
“ไม่เอาค่ะ”
“ทำไมสองคนที่ร้านทำให้คุณไม่พอใจเหรอ”
“เปล่าค่ะ”
สองคนที่ร้านไม่ได้ทำให้เธอไม่พอใจแต่เธอกลัวว่าถ้าเธอไปที่ร้านพร้อมกับเขาแล้วบังเอิญเจอเพียงดาวขึ้นมาจะเกิดปัญหาการเข้าใจผิด ผู้หญิงบางคนพอได้หึงขึ้นมา จากนางฟ้าก็กลายร่างเป็นางร้ายได้เพียงดาวเองก็ท่าทางจะเป็ผู้หญิงแบบนั้นซะด้วย เธอมาแค่ไม่กี่วันก็จะกลับแล้ว ไม่อยากเจอปัญหาอีรุงตุงนังใดๆทั้งนั้น เพราะงั้นเลี่ยงได้ก็เลี่ยงดีกว่า
“งั้นมุกไม่กินแล้วก็ได้ค่ะกลับบ้านเลยก็ได้ค่ะ”
“แน่ใจ?”
“ค่ะ”
เขาไม่ได้คะยั้นคะยออะไรอีกแต่ในใจกลับนึกสงสัยว่าเด็กที่ร้านไปทำอะไรเธอไว้กันแน่เธอจึงรังเกียจที่จะไปที่ร้านอีก
พอบ่ายแก่ๆสองคนก็กลับถึงบ้าน ตอนแรกมุกจันทร์คิดว่าแม่ของเธอคงจะอยู่ที่บ้านพักหรืออย่างน้อยก็อยู่ที่บ้านใหญ่ของน้าเอื้องฟ้า แต่พอกลับมาถึงจริงๆแม่ของเธอกลับไม่อยู่ พอถามคนงานที่บ้านก็ได้ความว่าแม่ของเธอกับน้าเอื้องฟ้ายังพากันไปเที่ยวอย่างสนุกสนานไม่ได้เป็ห่วงหรือกังวลที่เธอไปกับไตรภพเลยสักนิด
เธอรออยู่จนค่ำก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าแม่ของเธอจะกลับมา
“แม่คะอยู่ไหนแล้ว” มุกจันทร์ส่งเสียงเข้าไปในโทรศัพท์แม่ของเธอทำเหมือนเด็กวัยรุ่นที่ได้ออกเที่ยวแล้วไม่ยอมกลับบ้าน ต้องให้คนที่บ้านโทรตาม
“แม่แวะกินข้าวที่ร้านน่ะลูกเมื่อวานก็กินที่นี่ บรรยากาศดี วันนี้เลยแวะมาอีก หนูถึงบ้านแล้วเหรอ”
“ถึงั้แ่บ่ายๆแล้วค่ะ รอแม่กินข้าวอยู่เนี่ย”
“กินก่อนเลยลูกน้าเอื้องบอกคนที่บ้านไว้แล้วว่าให้ทำมื้อเย็นให้หนู เดี๋ยวแม่กินเสร็จแล้วจะรีบกลับนะลูก”
หลังจากคุยกับมณีจันทร์เสร็จก็ใกล้เวลามื้อค่ำแล้วมุกจันทร์กำลังเตรียมตัวจะออกไป ก็ได้ยินเสียงข้อความเข้า
‘คุณมุก อยู่ไหนครับว่างไหม อยากมากินมื้อค่ำด้วยกันไหมครับ’ เป็ข้อความจากนนท์หรือหมอนนท์นั่นเอง
เธอไม่ได้ติดต่อกับเขามาสักพักแล้วเพราะคิดว่าเขาเป็หมอเวลาพักผ่อนน้อย เธอจึงไม่อยากส่งข้อความไปรบกวนเขาถ้าเขาไม่ส่งข้อความมา เธอก็ไม่เคยส่งไปก่อนเอง
‘มุกอยู่เชียงใหม่ค่ะตอนนี้เดี๋ยวกลับไปเมื่อไรกินข้าวด้วยกันนะคะ’
‘โอเคครับเที่ยวเผื่อด้วยนะครับ’
‘โอเคค่ะ’
หลังตอบข้อความเสร็จเธอก็เดินไปที่บ้านหลักเพื่อกินมื้อเย็นเมื่อไปถึงก็เห็นว่าไตรภพนั่งรออยู่ก่อนแล้ว
66K
