นางร้ายถูกเนรทศกับระบบร้านค้าความดี

บทที่ 176

กลุ่มมือสังหาร

เสียงฝีเท้าคืบคลานภายในความมืดและความเงียบสงัด บริเวณด้านนอกมันปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวโพลน 

เสียงฝีเท้าที่ย่ำลงหิมะอย่างเบาบางร่างกายของกลุ่มคนผู้หนึ่งก้าวเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้

ตัวตนที่เต็มไปด้วยความน่าสงสัยปรากฏกายออกมา

จวนของซูฉีมีบ่าวรับใช้ที่เป็นบุรุษที่เป็นผู้คุ้มกันอยู่บ้างอย่างประปรายแต่ว่ามันเองก็ไม่มาก

พวกเขาคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆเข้ามาภายในโจรแห่งนี้โดยผ่านการป้องกันที่ละหลวมจากบริเวณด้านนอก

ในช่วงยามดึกซูฉียังคงไม่หลับนางยังคงนั่งอยู่ภายในห้องของนางกำลังศึกษาเกี่ยวกับวิชาอักขระของตน

เพราะว่าในตอนนี้หลังจากพยายามมาเป็นเวลานานผลลัพธ์ที่มันปรากฏออกมาให้เห็นมันใกล้จะสมบูรณ์แล้ว 

เพราะแบบนั้นในช่วงนี้นางจึงทำงานหนักกว่าในทุกทุกช่วง

มันผนวกเหมาะกับการเข้าหน้าหนาวในตอนนี้มาเข้าหน้าหนาวแล้วงานของนางเองก็น้อยลงเป็นเพราะว่าภายในสวนไม่สามารถเพาะปลูกได้งานของนางเลยน้อยลงไปด้วย

เพราะแบบนั้นในช่วงหน้าหนาวมันก็เลยมีเวลาที่ให้ซูฉีนั้นมาหมกมุ่นกับอคารได้อย่างเต็มที่

ในยามดึกที่ด้านนอกอากาศหนาวเน็บแสงจาก หินแสงที่ซูฉีผลิตขึ้นมาสว่างไสวไปทั่วทั้งห้อง

“ เอ๋!! ” ซูฉีสัมผัสได้ถึงบางอย่างหน้าเงยหน้าของตนเองขึ้นมองตรงไปด้านนอก

หลังจากที่นางเริ่มฝึกฝนพลังวิญญาณมากขึ้นมันอาจจะเป็นผลกระทบที่ตามมาจากการฝึกฝนพลังวิญญาณก็ได้ คือการที่นางนั้นมีประสาทสัมผัสที่เฉียบคมมากขึ้น

นางก็ไม่รู้ว่าประสาทสัมผัสของน้ำเฉียบคมขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่

แต่ว่าเมื่อรู้สึกตัวอีกทีซูฉีรู้สึกว่าตนเองมีประสาทสัมผัสที่เฉียบคมมากกว่าคนธรรมดาหลายเท่านักพักหลัง นางมักจะได้ยินรู้ว่าสามารถสัมผัสได้ถึงคนอื่นๆได้แม้จะอยู่ไกล

“ เสียงเท้าอย่างนั้นหรอด้านนอกในช่วงเวลาแบบนี้เนี่ยนะ ”

“ แถมยังเป็นบริเวณด้านหลังอีกหรือว่าจะมีคนรอบเข้ามาภายในจวน ” 

ซูฉีสัมผัสได้ถึงคนที่กำลังรอบเข้ามาภายในจวนจากบริเวณด้านหลัง

นางมีประสาทสัมผัสที่เฉียบคมจึงได้ยินเสียงฝีเท้ามาจากด้านหลังจวน

เดิมทีแล้วนางก็มีภูมิคุ้มกันที่เข้าอยู่ภายในสวนแห่งนี้แต่มันเองก็ไม่มากนักในช่วงเวลาที่แบบนี้พวกเขาเองก็ต้องผัดเวรยามกันเข้ายามเพื่อไม่ให้ตนเองนั้นเป็นนั้นล้มป่วย 

เพราะแบบนั้นยามในการเฝ้ามันเลยน้อยลง

ซูฉีว่างทุกอย่างที่ตนเองกำลังทำอยู่โรงนั่งมองตรงออกไปด้านนอกก่อนที่จะรีบเดินมุ่งตรงไปเพื่อไปดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น

เมื่อเดินทางมาถึงประตูด้านหลังซูฉีตัดสินใจผักดันประตูออกไปด้านนอกแต่เมื่อประตูถูกดันเปิดออกไป

แอ๊ด!!!! เสียงประตูถูกดันเปิดเมื่อประตูถูกเปิดออกไปจนเสร็จดวงตามองตรงไปด้านหน้า พบเห็นเพียงแค่ความว่างเปล่า

ความหนาวเย็นจากฤดูหนาวในยามราตรีพัดผ่านมากระทบร่างกายของซูฉีที่ใส่เสื้อผ้าไม่มิดชิด

นางแสดงความสงสัยมองตรงออกไปบนลานด้านหลังจวนที่ว่างเปล่า

นางขมวดคิ้วเข้าหากันตอนนี้ใบหน้าของคุณหนูตกอับผู้นี้กำลังแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยออกมา

นางมั่นใจว่านางได้ยินเสียงฝีเท้ามาจากบริเวณด้านหลังนี้จริงๆ

แต่เหตุใดเมื่อเดินทางมาถึงแล้วในตอนนี้กลับไม่พบเจอใครเลย 

“ นี่มันอะไรกันถ้ามั่นใจว่าได้ยินเสียงฝีเท้ามาจากตรงนี้เนี่ยเหตุใดจึงไม่มีใครอยู่ ”

หลังจากที่ยืนงงและสงสัยอยู่สักพัก ซูฉีก็ตัดสินใจปิดประตูแล้วเข้าไปสะสางงานของตนเองต่อ

ห่างออกมาจากจวนของซูฉีประมาณหนึ่งถนน

กลุ่มมือสังหารที่สวมใส่ชุดสีดำสนิทกำลังวิ่งหนีบางอย่าง พวกมันมีจำนวนแปดถึงเก้าคนเป็นบุรุษร่างกายกำยำในตอนนี้กำลังวิ่งหนีคมเขี้ยวแห่งความตายที่ไล่ตามมา

“ นี่มันอะไรกันทำไมไม่มีใครบอกว่าคนพวกนั้นอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้ด้วย? ” เสียงของมือสังหารดังขึ้นอย่างหวาดกลัว

“ ข้าเองก็ไม่รู้ขอรับได้รับ การว่าจ้างในครั้งนี้ไม่มีใครบอกว่ามีคนพวกนั้นเป็นคนคุ้มกัน ”

“ เวรเอ๊ยรู้อย่างนี้ไม่น่ารับงานภายในเขตของกองทัพกองทัพเกราะดำตั้งแต่แรก ”

ในขณะที่พวกมันกำลังวิ่งหนีด้วยความหวาดกลัวเสียงฝีเท้าทีไล่ตามหลังมาอยู่อยู่ก็หายไป

พวกมันที่กำลังวิ่งอยู่หยุดชะงัก “ หายไปแล้วหรือว่าตามไม่ทันแล้ว? ”

“ ไม่รู้สิขอรับถึงอย่างไรพวกเราก็รีบซ่อนตัวก่อนเถอะไม่เช่นนั้นมันอาจจะเกิดเรื่องได้ ” พวกมือสังหารตกลงกัน

แต่ในขณะที่พวกมันจะทำการเคลื่อนไหวอีกครั้งเพื่อไปซ่อนตัว เสียงฝีเท้าที่หายไปอยู่อยู่ก็ปรากฏขึ้นรอบกายของพวกมันในชั่วพริบตา

พวกเขาปรากฏกายออกมาเป็นกลุ่มคน ที่สวมใส่ชุดสีดำสนิทมีจำนวนประมาณเพียงแค่ห้าคนเท่านั้น

พวกเขาแตกต่างจากพวกมือสังหารพวกนี้พวกเขาไม่ได้ปิดบังตนเอง ทั้งหมดเปิดเผยใบหน้าแต่เพียงแค่สวมใส่ชุดสีดำสนิทเท่านั้นและมีกระบี่เล่มยาวอยู่ภายในมือ

พวกมันเมื่อเห็นคนพวกนั้นปรากฏกายออกมาพวกมือสังหารแสดงใบหน้าตื่นตระหนกตกใจ

ทั้งที่พวกมันมีจำนวนคนที่มากกว่าแต่เมื่อเห็นคนพวกนี้ปรากฏกายออกมาพวกมันกลับแสดงท่าทางที่หวาดกลัวออกมายังเห็นได้ชัด

“ หน่วยเงา… ” 

นี่คือเหตุผลที่พวกมันหวาดกลัวขนาดนี้หน่วยเงา อันเลื่องชื่อของกองทัพเกราะดำ 

พวกเขาถือว่าเป็นคนที่ลึกลับถ้ามองถึงตัวตนแล้วก็แตกต่างจากพวกคนธรรมดาทั่วไปที่อาศัยอยู่ภายในกองทัพ

เขาเป็นกลุ่มคนที่ไม่ได้เปิดเผยตนเองมักจะเข้าร่วมการทำภารกิจภายใต้คำสั่งของแม่ทัพหวง

ถ้ามองถึงตามความเป็นจริงพวกเขาเองก็เหมือนสายลับคนพวกนี้มักจะรวบรวมข้อมูลหลายหลายอย่างมาให้กับทางกองทัพ

ถ้าให้จัดตามความเป็นจริงพวกเขามีคุณสมบัติในการรวบรวมข้อมูลที่เยี่ยมยอดแต่ว่ามันเองก็ไม่ได้เพียงแค่นั้น

ฝีมือการต่อสู้ของพวกเขาก็ถือว่าไม่เป็นรองใคร มีผู้คนเล่าขานว่ากองทัพหน่วยเงาเพียง 10 คน สามารถสังหารพวกนักรบได้เป็น 100 คน 

“ จะเอาอย่างไรดีขอรับหัวหน้าพวกเราจะทำยังไงดี!! ” หนึ่งในมือสังหารพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว 

พวกมันต้องหาวิธีในการจัดการกับสถานการณ์ที่อยู่บริเวณด้านหน้าในตอนนี้

คนที่เป็นคนออกคำสั่งกับการทำภารกิจในครั้งนี้มันกัดฟันแน่นตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธ “ ช่วยไม่ได้ในตอนนี้ได้แต่เดินหน้าแล้วพวกเราโจมตี ”

คำสั่งถูกสั่งออกมาหลังจากนั้นมันเองก็มีการต่อสู้เกิดขึ้นบริเวณบนถนน

เสียงของกระบี่กระทบกันอยู่เพียงแค่ไม่กี่จังหวะก่อนที่มันจะเงียบสงัดลง

เสียงกระบี่ที่เงียบสงัดลงใน เพียงไม่กี่ลมหายใจที่เกิดการปะทะ ตัดภาพมาอีกทีนึงพวกมือสังหารพวกนั้นนอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้น

แม้ว่าพวกมันจะมีจำนวนคนประมาณเกือบ 10 คนกับอีกฝ่ายที่มีจำนวนน้อยกว่าพวกมันถึงครึ่งนึงแต่พวกมันเองก็ไม่สามารถสู้พวกคนจากกองทัพพวกนี้ได้เลย

ระดับฝีมือนั้นต่างกันเกินไปในช่วงไม่กี่ลมหายใจที่มันเกิดการประทะขึ้นคนพวกนี้ก็แทบจะจำภาพเหตุการณ์ในการปะทะนั้นไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

หน่วยเงาเดินเข้ามาหาหัวหน้ามือสังหารที่นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นด้วยสภาพที่สะบักสะบอม “ มีคนอยากพบพวกเจ้า ”

“ ว่าอย่างไรนะ? ”

“ แค่ก!!! ” หัวหน้ามือสังหารกระอักเลือดมันดูเหมือนว่าจะโดนเล่นงานไปไม่น้อยถึงอยู่ในสภาพแบบนี้

“ จับตัวพวกมันไป.. ” หน่วยเงาหันไปสั่งคนที่เหลือ

… 

เบื้องหน้าของพวกมือสังหารที่มีสภาพสะบักสะบอม ในตอนนี้คือแม่ทัพหวงนั่งอยู่ด้านหน้าของพวกนั้น 

หวงเจียวลู่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่เท้าคางแล้วก็มองตรงมาที่พวกมันที่กำลังนั่งอยู่บริเวณด้านหน้า

พวกมือสังหารพวกนี้พวกมันเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชาของแม่ทัพร่างกายของพวกมันก็แข็งทื่อ

จิตสังหารอันน่าหวาดกลัวพุ่งทะยานเข้ามาใส่พวกมันยังไม่ทันตั้งตัว “ อ๊า….เออ ”

“ ใครส่งพวกเจ้ามา ” หวงเจียวลู่ถาม 

“ คือว่า… คนที่ส่งพวกข้ามา ” ในอกของพวกมือสังหารเต้นรัวราวกับจะระเบิดออกมาเสียให้ได้

จบบท