“ไหนๆ หลานอาม่า ไหนๆ ตาเทิด! นี่ใช่ไหม หลานฉัน”
ประโยคต้อนรับมู่น้อย ดังขึ้นแทบจะคล้ายประโยคเดียวกับเทิด เหมยที่มีแต่คนบอกเขาว่านางป่วย ตอนนี้เดินแกมวิ่งลงมาจากบ้านชั้นสอง เพื่อตรงมาหาหลานสาวคนใหม่ ที่ลูกสาวคนเล็กบอกหลังจากที่บ่นพี่ชายตนเองเหยียดยาวจบลงแล้วว่าน่ารักมาก แต่ลืมถ่ายรูปเพราะมัวแต่โกรธไทกับเมีย ที่อุบอิบมีลูกกันไม่ยอมบอกครอบครัวให้รู้
“ใช่ นี่ล่ะ อีหนูมู่น้อย น่ารักไหมล่ะ หลานปู่”
“มาๆ มาอุ้มทีตะ โอย...ไหนๆ ยิ้มให้อาม่าด้วย ยิ้มด้วย ยิ้มแล้ว อ้าว...หาวแล้ว”
จู่ๆ คนที่กำลังยิ้มแป้นแล้นส่งให้กับเหมย ก็หาวหวอดโชว์ ชลันดาสะกิดไท ที่กำลังยืนมองแม่กับพ่อของเขาชื่นชมลูกสาวเขาด้วยสายตาปลื้มๆ
“ลูกหิวนมแล้วหรือเปล่านายไท ได้เวลาแล้ว”
“เฮียไท” เขาเอ่ยกระซิบตอบเธอ
“เรียกให้ถูกด้วยนุ้ยดา”
ชลันดาเลยค้อนให้เขา ไทกระแอมเหมือนจะเรียกร้องความสนใจจากทั้งพ่อและแม่ของตน ที่เห่อหลานกันแบบอาการหนัก จนลืมสนใจลูกชายไปล่ะ
“ป๊ะครับ ม้าครับ...สงสัยมู่น้อยจะหิวนมแล้ว ขอลูกน้องคืนให้แม่เขาแป๊บนะครับ ที่รัก...” คำขานว่าที่รัก ฟังแล้วทั้งชวนจั๊กจี้และชวนเขิน ชลันดาแก้มแดงน้อยๆ อย่างอดไม่ได้
“เอาลูกไปกินนม พักนอนก่อน ในห้องของเฮียน่ะ”
เขารับเด็กน้อยคืนมาจากมารดา ที่ส่งให้เขาอย่างไม่เต็มใจ ตาของท่านมองกราดไปยัง ‘เมีย’ ของลูกชาย แล้วมองกวาดั้แ่หัวจรดเท้าอย่างเก็บรายละเอียดทันที
สะสวย...ดูผู้ดี...มีการศึกษา ผิวพรรณ การแต่งกาย...ก็ดูน่ารักเรียบร้อยดีแหะ
นี่คือสิ่งที่เหมยประเมินผลให้กับสะใภ้คนใหม่ของครอบครัวเธอ นึกโล่งใจล่ะ ที่ข้อมูลที่สามีส่งไลน์มาบอกก่อนเข้าบ้าน ว่าตรงกัน นางกลัวเหลือเกินล่ะ ว่าบุตรชายจะคว้าเอาเมียแบบไหนเข้าบ้าน เพราะรู้ว่าลูกชายทำอาชีพอะไรอยู่ สังคมสีเทาๆ แบบนั้น นางไม่อยากให้เขาไปทำสักเท่าไหร่ แต่ไทรับปากเองว่า ขอทำอีกห้าปีเพื่อเก็บเงิน แล้วจะเลิก มาทำมาหากินที่บ้าน มาอยู่กับเหมยกับเทิด นั่นแหละ นางจึงยอมให้เขาทำต่อ เพราะลูกสาวทั้งสองออกเรือนไป ก็ไปอยู่บ้านของสามีคนหนึ่ง อีกคนก็แยกไปอยู่กับสามีสร้างครอบครัวของตน มีแต่ไทนี่แหละที่บอกว่าจะกลับมาดูแลนางกับสามี จึงยินยอมให้ลูกทำต่อ
ใจสั่นคิดระแวงบ่อยๆ กลัวไทจะไปคว้าเอาบรรดาลูกค้ามาทำเมีย จากการที่แอบไปเยี่ยมลูกแบบไม่บอกมาหนหนึ่ง มันทำให้เหมยถึงกับเครียดจนป่วยไปสามสี่วัน เมื่อเห็นพ่อเ้าประคุณเมากลับมาแถมยัง ‘หิ้ว’ สาวที่ไม่ต้องบอกว่าทำอาชีพอะไรแค่มองก็พอจะรู้ แถมแม่นั่นยังมาเรียกนางเรียกสามีว่าพ่อจ๋าแม่จ๋าอีก เล่นเอาเหมยถึงกับออกคำสั่งให้สามีพากลับบ้านด่วนๆ จนลูกชายต้องขึ้นมาง้องอนและชี้แจง พอทำใจได้ในระดับหนึ่งแล้ว ก็เริ่มปฏิบัติการหาเมียให้ลูก กำลังทาบทามสาวที่เข้าตาไว้ให้ จะหลอกล่อพ่อเ้าประคุณกลับมาเพื่อให้ได้พบปะคุยกับคนที่นางหมายตาไว้ แต่จู่ๆ พ่อตัวแสบดันมีลูกเสียแล้ว มีเมียเสียแล้ว ไม่บอกไม่กล่าว ไม่พามาไหว้พ่อกับแม่ มันก็ทำให้นางเครียดจนป่วยหนสอง ผอมลงไปสี่ห้ากิโลเพราะตรอมใจน้อยใจลูกชาย นั่นแหละ ลูกสาวคนเล็กเลยออกหน้า ไปลากพาคนทั้งคู่มาเจอนาง
เห็นหน้าตาแล้ว เห็นท่าทางแล้ว ก็ชักจะงงๆ ว่าทำไมพ่อตัวดีนี่ ถึงไม่ยักกะพามาไหว้หล่อนกับสามี ให้ตีความไปไกล คิดไปใหญ่อยู่ได้
รอดูจนลูกชายพาเมียและลูกไปที่ห้องส่วนตัวของเขา ที่เทิดปัดกวาดไว้เรียบร้อยเพื่อเตรียมรับลูกชายแทนเมีย เนื่องจากเหมยงอนจนไม่อยากทำอะไรให้ แต่ก็อดไม่ได้สั่งสามีให้ซื้อของมาเพื่อทำของโปรดให้ลูกชาย เมื่อเขากลับมาอีกที นางก็สะบัดหน้าใส่ลูก แล้วเอ่ยกับสามีเสียงเย็นๆ
“ไหนล่ะของ จะเอาไปแกง”
“ไทเอาไปเก็บไว้ในห้องครัวหลาว” เทิดตอบ แล้วหันมาพูดกับบุตรชายเสียงอ่อนโยน “นุ้ยเขากินได้ไหมนะ ของกินทางเรา แม่เอ็งจะทำน้ำพริกไตปลา”
“กินได้กินไม่ได้ก็ต้องกินตะ”
นางว่า แล้วหันมาค้อนให้ทั้งผัวทั้งลูกสิหนนี้ เล่นเอาสองพ่อลูกลอบมองตากัน ก่อนจะกลั้นยิ้ม
“ไม่มีอะไรหรอก ม้าเอ็งน่ะ งอนไปงั้นล่ะเดี๋ยวก็มีของจืดๆ มาไว้เผื่อให้สะใภ้นั่นแหละน่า ว่าตะลูกโตป่านนี้แล้ว ไอ้บ่าวก็ทำไม่ถูกหลาว ไม่พามาไหว้ป๊ะกะม้า ม้าถึงได้หวิบขนาดนั้น”
บิดาเอ่ยเสียงเรียบๆ ไทเพียงแค่ยิ้มแหยส่งให้ท่าน แล้วเอ่ยตอบเสียงอ่อย
“น้องต้องขอโทษป๊ะกับม้าอย่างแรงนิ ทุกอย่างมันฉุกละหุกไปหมดเลย พอรู้ว่าเมียน้องท้อง งานก็ยุ่งหลาว มันพรือโฉ้วุ่นวายไปหมดป๊ะ”
เขาพยายามอธิบาย เหงื่อเริ่มแตก ตามประสาคนไม่ค่อยโกหกพ่อแม่ เทิดถอนใจก่อนจะพยักหน้า แล้วตบบ่าลูกชายเบาๆ
“เออๆ พ่อก็ไม่ได้ว่าไร แต่ว่าทางบ้านนุ้ยดาน่ะ เค้าไม่ว่าอะไรหรือยังไงกัน จะยังไงเราก็ต้องให้เกียรติเขานะ ไอ้บ่าว หรือจะกลัวเื่เงินทอง ป๊ะกับม้าพอมีตะ เค้าเรียกสินสอดแพงรึ”
“ไม่ๆ ป๊ะ นุ้ยดาไม่มีพ่อแม่แล้ว แล้วก็ไม่มีใคร นุ้ยดามีแต่น้องนี่แหละ น้องไม่ได้ไปพรากไปฉุดมา”
“ดีแล้วๆ แต่ยังไงก็ต้องยกน้ำชาทำให้เรียบร้อย”
พ่อของเขาว่า แม่ของเขาเป็สาวจีนแท้ ส่วนพ่อเป็หนุ่มหาดใหญ่แท้ มาพบรักกันแม้ตอนนั้นจะไม่ค่อยจะมีเงินนัก เขาเป็เพียงครูจนๆ คนหนึ่ง แต่เทิดก็ขวนขวายอุตสาหะเก็บเงินจนไปขอเหมยมาเป็ภรรยาจนได้ ด้วยการทำทั้งงานราชการ และขายขนมไปด้วยที่ตนพอจะมีฝีมือทางการครัว
ทั้งที่บ้านของหล่อนไม่ชอบผู้ชายไทยเลยด้วยว่าคนจีนมักจะเห็นว่าผู้ชายไทยี้เี และขี้เหล้า ไม่ขยันขันแข็ง เทิดเอาชนะใจป๊ากับม๊าของเหมยจนสำเร็จ ฝ่าทุกกฎที่ทางบ้านของนางตั้งไว้ จนได้นางมาเป็ภรรยา เขาเป็คนยึดมั่นในประเพณีและให้เกียรติฝ่ายหญิงจึงมองว่าสิ่งที่บุตรชายทำไม่ถูกไม่ต้อง ถ้าเกิดว่าไปพาลูกสาวเขาหนีมาอย่างที่เขาและภรรยากลัวกัน พอรู้แบบนี้ก็โล่งใจไปเปราะ แถมด้วยนึกสงสารสะใภ้ใหญ่ขึ้นมาตงิดๆ
“ตามใจป๊ะกับม้าเลยครับ” ไทว่าพร้อมกับยิ้มกว้าง
“งั้นป๊ะจะไปเตรียมพิธีเลยละกัน จัดงานเล็กๆ เลี้ยงแค่หมู่ญาติเรานี่ล่ะ จะได้ประกาศบอกไปว่า ลูกบ่าวป๊ะมีเมียแล้ว”
“ครับ” ไทตอบได้เพียงแค่นั้น ก่อนจะขอเลี่ยงไปดูมู่น้อยกับชลันดา ใจคิดว่าเขาจะอธิบายกับหล่อนยังไงดีนะ นี่มันไม่ใช่แค่การหลอกพ่อกับแม่ของเขาแล้วตอนนี้ มันกำลังกลายเป็การหลอกญาติ หลอกเพื่อนของเขาที่นี่ เผลอๆ แล้ว...
อาจจะเป็การหลอกคนทั้งตำบลล่ะงานนี้!
ก็ครูเทิดกับแม่เหมยน่ะไม่ใช่คนที่ไม่มีใครรู้จักนี่นา ไอ้งานเล็กๆ ของพ่อน่ะ...มันคงจะไม่เล็กหรอกหนนี้
977
