“เฮ้ยพี่หวงถามอยู่น่ะ แกไม่ได้ยินหรือไงวะ” หนึ่งในนักเลงที่นั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์คำราม มือถือมีดเล่มยาว ดูขี้เล่นและกระหายเื เป็กลุ่มอันธพาลที่มู่เฉินเกลียดเป็อย่างมาก
“ผมต่างหากที่ต้องถาม ว่าพวกคุณเป็โจรแล้วปล้นทองของผมไปหรือเปล่า” แทนที่จะกลัวเหมือนกับที่พี่หวงคิด มู่เฉินกลับแสยะยิ้มเย็น หันไปมองหน้าคนเ่าั้ราวกับเป็เื่ตลก
“สั่งสอนมัน ตัดขาของมันซักข้าง” พี่หวงโบกมือ ในวันโลกาวินาศกฎหมายนั้นถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง พวกเขาที่มีอาวุธครบมือไม่กลัวตำรวจ ดังนั้นการฆ่าคนธรรมดาจึงเป็เื่ง่ายๆ
“ได้เลยลูกพี่” หนึ่งในนั้นลงมาจากรถมอเตอร์ไซค์พร้อมดาบเล่มยาว ชี้ดาบไปยังมู่เฉินพร้อมกับหัวเราะ “แกอยากให้ฉันตัดขาข้างไหน ข้างซ้ายหรือขวาดี?”
“น่ารำคาญ จะทำอะไรก็รีบๆ ทำ ไม่สิ...ตอนนี้แกตายแล้วต่างหาก”
“อะไรนะ...” อันธพาลที่ถือมีดไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มู่เฉินเคลื่อนไหวได้เร็วมาก ไม่มีใครรู้ว่าเขาเข้าประชิดตัวได้อย่างไร มองเห็นเพียงขาที่ยกขึ้นแล้วเตะเข้าตรงซี่โครง อันธพาลผมทองคนนั้นร่างกระเด็นไปไกลพร้อมกับถูกะเิเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ภาพที่เกิดขึ้นทำเอาอีก 9 คนเยี่ยวเล็ด โดยเฉพาะพี่หวง เขาสั่งการแทบจะทันที
“ยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ รีบๆ ยิงมันซิวะ”
ทุกคนหายจากการใหยิบปืนพกขึ้นมาเล็งแล้วเหนี่ยวไกทันที
เมื่อเห็นะุทะลุร่างเป้าหมายพี่หวงก็เบาใจลง ต่อให้ฝ่ายนั้นแข็งแกร่งสักเพียงใดก็ไร้อำนาจเมื่อเผชิญหน้ากับะุปืน แต่อย่างใดก็ตามภาพต่อมาทำให้เขาต้องเบิกตากว้าง ชายหนุ่มคนนั้นไม่เป็อะไรเลย ะุพุ่งทะลุร่างกายของเขาอย่างน่าอัศจรรย์ ต่อให้ถูกยิงมากน้อยแค่ไหนมันก็ไม่สำคัญ เพราะดูเหมือนว่าชายหนุ่มคนนั้นสามารถเพิกเฉยการโจมตีได้ทุกอย่าง
“สัตว์ประหลาด!”
“พระเ้า ทำไมะุถึงไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับมันได้”
“ตัวมันอย่างกับวิดีโอเกมที่กูเคยเล่น แบบนี้แย่แน่ๆ”
หลายคนเริ่มสาปแช่งแต่ไม่ลืมที่จะยิงปืนใส่ร่างของมู่เฉิน เพียงหวังว่าสักนัดหนึ่งเขาจะล้มลงบนพื้นพร้อมกับกองเื
มู่เฉินเดินด้วยท่าทางสบายๆ แล้วเตะหนึ่งในนั้น ร่างของชายคนดังกล่าวถูกะเิเป็ชิ้นๆ ตายในทันที หลายคนที่เหลือไม่กล้าอยู่ต่อไป รีบบิดรถมอเตอร์ไซค์เพื่อหลบหนีไปจากที่นี่
มู่เฉินหยิบปืนพกขึ้นมาแล้วยิงะุไปที่พวกเขา เนื่องจากชีวิตที่แล้วมู่เฉินเคยเป็ทหารการยิงของเขาจึงค่อนข้างแม่นยำ ไม่เหมือนกับกลุ่มอันธพาลเหล่านี้ พริบตาทุกคนก็เสียชีวิต ยกเว้นพี่หวงที่เขาจงใจไว้ชีวิตเพียงคนเดียว
“อย่าฆ่าฉันได้โปรด...” พี่หวงไม่สามารถหนีไปไหนได้ ขาของเขาถูกยิง รถมอเตอร์ไซค์พลิกคว่ำ และเมื่อเห็นว่าทุกคนตายแล้วเขาก็ไม่สามารถทำตัวหยิ่งผยองได้
“เอาทองไปให้ใคร หรือว่าในกลุ่มของคุณมีเ้านายอยู่” มู่เฉินไม่แสดงความเมตตายกเว้นความงามเพียงสองคน เขาแสดงรอยยิ้มแล้วใช้เท้าเหยียบลงบนาแขาของพี่หวง อันธพาลที่มีรอยสักเต็มตัวร้องเหมือนสุนัข รีบคลายความลับแทบจะทันที
“เทียนตงสั่งให้ฉันปล้นร้านท้องในระแวกนี้”
“เทียนตงคือใคร แล้วมันอยู่ที่ไหน ช่วยพูดมันออกมาเร็วๆ เพราะผมไม่อยากเสียเวลา”
พี่หวงร้องขอความเมตตาแต่ดูเหมือนจะไม่เป็ผล เขาต้องรีบตอบคำถาม ก่อนที่จะเสียเืมากไปกว่านี้
“เทียนตงคือคนที่มีความสามารถในการควบคุมโลหะ เขารวบรวมกลุ่มผู้รอดชีวิตในเมืองปิงอัน อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านจื่อหยาง ที่นั่นมีคนของเทียนตงมากกว่า 20 คน ไม่รวมผู้รอดชีวิตอื่นๆ ที่กลายเป็ทาสแรงงานของเขา เอาล่ะฉันบอกทุกอย่างให้นายแล้วได้โปรดเลิกเหยียบขาของฉันซะที แล้วปล่อยฉันไปเถอะขอร้องล่ะ”
“นี่ผ่านไปแค่ไม่กี่วันเอง ดูเหมือนว่าจะมีคนได้รับความสามารถแล้วสินะ นอกจากนั้นยังรวบรวมกลุ่มผู้รอดชีวิตจำนวนหนึ่ง ไม่เลวไม่เลว” มู่เฉินเดาะลิ้นมุมปาก จากมุมมองของเขาความสามารถในการควบคุมโลหะไม่ใช่สิ่งที่สร้างอันตรายให้กับเขาได้ มันเป็การโจมตีกายภาพทั่วไปดังนั้นการเข้าไปในดงศัตรูเพื่อทองจึงไม่น่ามีปัญหา
“เอาล่ะคำถามสุดท้าย ที่นั่นมีทองอยู่เท่าไหร่”
“ไม่รู้สิ แต่เท่าที่ได้ยินมาเมื่อก่อนเทียนตงเป็เด็กกำพร้าและใฝ่ฝันว่าสักวันหนึ่งตัวเองจะกลายเป็คนรวย พอเขาได้รับพลังวิเศษจึงเริ่มปล้นสะดมไปทั่ว ฉันเป็แค่หนึ่งในลูกน้องของเขา แต่ถ้าหากให้พูดก็คงจะเยอะมากนั่นแหละ เพราะร้านทองหรืออัญมณีแถวนี้ถูกเขาปล้นไปเกือบหมดแล้ว”
“อย่างนี้นี่เอง เอาล่ะขอบคุณสำหรับข้อมูลนะ แล้วก็ตายไปได้แล้ว”
“ได้โปรด!”
ปัง...
หลุมเืปรากฏบนหน้าผาก พี่หวงสิ้นใจตายทันที
มู่เฉินเริ่มเก็บปืนของกลุ่มอันธพาล จากนั้นขึ้นรถมอเตอร์ไซค์แล้วมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านจื่อหยาง
สำหรับมู่เฉินที่อาศัยอยู่ในเมืองปิงอันั้แ่ยังเด็กเขารู้จักทุกที่ โดยเฉพาะหมู่บ้านจื่อหยางซึ่งเป็พื้นที่ระดับไฮเอนด์ เมื่อก่อนเคยไปที่นั่นกับพ่อเพื่อทำธุรกิจ
“มาสเตอร์ ซอมบี้ข้างหน้ากำลังใกล้เข้ามาแล้ว พวกมันมีอยู่ประมาณ 20 ตัว ระยะห่างคือ 500 เมตร ต้องอ้อมเข้าซอยทางขวาจึงจะโผล่บนถนนที่ไม่มีซอมบี้ขวาง” ฟอลคอนที่บินอยู่ข้างหน้ารายงานสถานการณ์
มู่เฉินพยักหน้า ตอนนี้เขาไม่อยากเสียเวลาจึงหลีกเลี่ยงซอมบี้ชั่วคราว
รถมอเตอร์ไซค์เวลานี้ถือเป็ตัวเลือกที่ถูกในการขับขี่วันโลกาวินาศ มันสามารถขับเข้าไปในซอยเล็กๆ ได้ แต่ถ้าหากเป็รถยนต์จะไม่คล่องตัว นอกจากนั้นบนถนนหลายเส้นยังมีรถยนต์ถูกจอดทิ้งร้าง จำเป็ต้องเคลียร์เส้นถนนก่อนหากคุณ้าขับรถไปยังเส้นทางต่างๆ
มู่เฉินใช้เส้นทางที่ถูกออกแบบมาโดยฟอลคอน ใช้เวลาราว 30 นาทีในที่สุดเขาก็มาถึงหมู่บ้านจื่อหยาง เมื่อก่อนที่นี่มีต้นไม้ประดับจำนวนมากรายล้อมกำแพงด้านหน้า แต่เพราะวันโลกาวินาศมันจึงเต็มไปด้วยกองศพ
มู่เฉินสังเกตเห็นเศษโลหะที่เจาะร่างกายของซอมบี้ สันนิษฐานได้ว่าต้องเป็ฝีมือของเทียนตงควบคุมโลหะ จัดการภัยคุกคามด้านนอกแล้วเข้าควบคุมหมู่บ้านจื่อหยาง
“หยุดอยู่ตรงนั้นนะ!”
เมื่อมู่เฉินกำลังจะขับเข้าไปในหมู่บ้านชายห้าคนก็ปรากฏตัวไม่ไกลจากป้อมยาม สองคนมีปืนพกและอีกสามมีไม้เบสบอลที่ติดลวดหนาม
“แกเป็ใครแล้วกำลังจะไปที่ไหน” ชายที่มีปืนถาม
“อาไค ดูรถมอเตอร์ไซค์ของเ้าหมอนั่นสิ นั่นไม่ใช่หนึ่งในรถของพี่หวงที่เพิ่งออกไปปล้นเหรอ” ชายหน้าบากข้างๆ เป็คนที่มีความจำดี แต่แว่นกรอบหนากลับไม่เข้ากับหน้าตาเขาเลย
“อะไรนะ รถของพี่หวงเหรอ!”
ไม่มีใครไม่รู้จักพี่หวง เขาเป็หนึ่งในมือขวาของเทียนตง ทำงานได้ดี ปล้นฆ่าและชอบจับผู้หญิงสวยๆ กลับมามอบให้เ้านาย ดังนั้นจึงไม่มีใครในหมู่บ้านจื่อหยางกล้ายั่วยุ
“เกิดอะไรขึ้นกับพี่หวง แกได้รถคันนี้มาได้ยังไง!” หนึ่งในนั้นถาม
“อย่าทำตัวน่ารำคาญไปหน่อยเลยน่า แค่ทำเป็ไม่เห็นผมหน่อยไม่ได้เหรอครับ” มู่เฉินไม่อยากฆ่าเลยจริงๆ ยิ่งในอนาคตประชากรมนุษย์จะเหลือเพียง 1 ใน 4 ถือว่าเป็จำนวนน้อยมาก ใกล้สูญพันธุ์เต็มที
“ไอ้หมอนี่ดูเหมือนจะไม่เข้าใจว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่ เห้ยไปเอาตัวมันลงมาจากรถ”
เห็นแบบนี้แล้วมู่เฉินทำได้เพียงยักไหล่ คว้ามือของชายคนที่กล้ามาจับตัวเขาแล้วต่อยเข้าไปหนึ่งหมัด เห็นแบบนั้นอีกสี่คนก็ดึงอาวุธออกมาแล้วเริ่มโจมตี มู่เฉินเพิกเฉยต่อพวกเขาแล้วเริ่มทำความสะอาดทางเข้าหมู่บ้าน ใช้เวลาไม่ถึง 5 วินาทีทุกคนก็ล้มลงบนพื้น
“มาสเตอร์ เพราะเสียงปืนจึงทำให้คนข้างในเริ่มเคลื่อนไหว พวกเขากำลังมาทางนี้ประมาณ 10 คน” ฟอลคอนที่บินอยู่บนท้องฟ้ารายงาน
“น่ารำคาญจริงๆ” มู่เฉินไม่อยากเสียเวลา สตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์แล้วขับเข้าไปข้างในหมู่บ้านทันที เมื่อทุกคนเห็นเขาก็เริ่มเปิดฉากโจมตี ต้องบอกว่าอาวุธของคนเหล่านี้ครบครันจริงๆ จากข้อสังเกตมู่เฉินคิดว่าเทียนตงอาจเจอกับกลุ่มทหารวันโลกาวินาศ แล้วฉวยโอกาสนั้นฆ่าพวกเขาด้วยความสามารถในการควบคุมโลหะ
“พบผู้บุกรุกที่ประตูหน้า ขอกำลังเสริมด่วน!”
ด้วยเสียงด้านนอกทำให้เทียนตงต้องลุกขึ้นจากเก้าอี้ เขามีร่างกายอ้วนฉุ รายล้อมด้วยหญิงสาวในชุดทหาร พวกเธอคือคนที่เขาใช้กำลังบีบบังคับระหว่างการปราบปรามซอมบี้ แต่สุดท้ายต้องพ่ายต่อเทียนตงเพราะความสามารถประหลาด
“ใครกันที่กล้ามาสร้างความวุ่นวายในอาณาจักรของฉัน สงสัยคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว” เทียนตงคำราม
“ให้พวกเราช่วยนะ” หนึ่งในหญิงสาวออดอ้อน เทียนตงเหลือบมองทหารหญิงวัย 36 ปี มุมปากเขาอดไม่ได้ที่จะยกขึ้น ผู้หญิงคนนี้เป็กัปตันทีม ตอนแรกไม่ต่างจากม้าพยศแต่พอกลายเป็ผู้หญิงของเขาเธอก็เหมือนลูกแมวเชื่องๆ
“ได้สิ ไปเด็ดหัวไอ้บ้านั่นมาให้ฉัน เพื่อเป็รางวัลคืนนี้ฉันจะให้เธอกินน้ำของฉัน”
หญิงสาวพยักหน้า จากนั้นออกไปข้างนอกพร้อมกับปืนกลเบา ทว่าเสียงปืนดังไม่ทันไรร่างของเธอก็กระเด็นเข้ามาในบ้าน พร้อมกับการะเิขนาดใหญ่ เทียนตงรีบควบคุมโลหะมาปกป้องร่างกายตัวเอง มองชายหนุ่มที่เดินเข้ามาในบ้านด้วยความโกรธ
เทียนตงควบคุมโลหะแหลมให้มันแทงทะลุร่างของผู้บุกรุกทันที