แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องผ่านม่านสีเทาของคอนโดนทีไม่ได้ช่วยให้มิราหลุดพ้นจากความมืดในใจของเธอเธอนั่งอยู่ที่ขอบเตียงของเขาเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของนทีที่เธอหยิบมาสวมคลุมร่างกายยังคงมีกลิ่นน้ำหอมของเขากลิ่นที่ทั้งปลอบโยนและเตือนเธอถึงบาปที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ มิรามองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงหน้าจอยังคงแสดงภาพของกันต์กับผู้หญิงคนนั้น ภาพที่เป็จุดเริ่มต้นของทุกอย่าง
นทียังคงนอนหลับอยู่ใบหน้าของเขาดูสงบราวกับไม่ได้แบกรับความรู้สึกผิดใดๆ มิราอิจฉาความสงบนั้นเธออยากจะลุกขึ้น เก็บของ และหนีออกจากที่นี่ก่อนที่เขาจะตื่นแต่ร่างกายของเธอหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันความโกรธต่อกันต์ ความหลงใหลที่นทีจุดขึ้นในตัวเธอและความรู้สึกผิดที่เริ่มกัดกินจิตใจของเธอ
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความจากกันต์ที่ส่งมาเมื่อคืนหลังจากที่เธอออกจากบาร์
“มิรา อยู่ไหน? ทำไมไม่รับสาย” ข้อความนั้นดูเหมือนคำถามที่เป็ห่วง แต่สำหรับมิรามันเหมือนการเยาะเย้ย เธอกัดปากแน่น นิ้วเลื่อนไปที่ภาพในแกลเลอรี่หลักฐานการนอกใจของเขา เธออยากจะส่งรูปนั้นไปให้เขาตอนนี้อยากจะะโใส่หน้าว่าเธอรู้ทุกอย่าง แต่อีกใจหนึ่ง เธอก็กลัว กลัวว่าการเผชิญหน้าจะทำให้ทุกอย่างพังทลายลงอย่างถาวร
“ตื่นแล้วเหรอ”เสียงทุ้มของนทีดังขึ้นจากด้านหลัง มิราชะงัก หันไปเห็นเขานั่งพิงหัวเตียงผมยุ่งเล็กน้อยและรอยยิ้มที่ยังคงมีพลังดึงดูดเหมือนเมื่อคืน เขาลุกขึ้นเดินมาหาเธอด้วยท่าทางที่ทั้งนุ่มนวลและหนักแน่น มือของเขาแตะไหล่ของเธอเบาๆแต่การัันั้นทำให้มิรารู้สึกถึงความร้อนที่คุ้นเคย
“น้า…” มิราเริ่มพูดแต่เสียงของเธอขาดหายเมื่อนทีโน้มตัวลง จูบลงบนไหล่ของเธอผ่านผ้าเชิ้ตความรู้สึกนั้นทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้ง เธอรู้ว่าเธอควรผลักเขาออกแต่ร่างกายของเธอกลับทรยศ เธอปิดตา ปล่อยให้ความรู้สึกนั้นครอบงำชั่วขณะ
“หนูคิดมากเกินไป”นทีกระซิบข้างหูของเธอ มือของเขาเลื่อนลงไปที่เอวของเธอ รั้งเธอให้หันมามองหน้าเขา
“เมื่อคืนหนูยอมให้ตัวเองเป็อิสระทำไมวันนี้ต้องกลับไปจมกับความรู้สึกผิด?”
“เพราะมันผิด น้า”มิราพูดเสียงสั่น น้ำตาคลอในดวงตา “หนู…หนูเป็แฟนของกันต์ และน้าเป็…”เธอหยุดพูด คำว่า “น้าของเขา” ติดอยู่ในลำคอ
นทียิ้มรอยยิ้มที่ทั้งขมขื่นและท้าทาย “แล้วกันต์ล่ะ? มันทำอะไรกับหนู?” เขายื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ของเธอเปิดภาพนั้นขึ้นมา “มันไม่สมควรได้หนู มิรา มันไม่เคยเห็นค่าหนู”
คำพูดของเขาคล้ายมีดที่กรีดลงบนแผลในใจของเธอมิราสะอึก น้ำตาไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว เธออยากเถียง อยากบอกว่าเธอยังรักกันต์ยังอยากให้เขากลับมาเป็คนที่เธอเคยรู้จักแต่ความจริงที่ปรากฏในภาพนั้นและความทรงจำของคืนที่ผ่านมากับนทีทำให้เธอสับสน
“น้า้าหนู”นทีพูดต่อ เสียงของเขาแน่วแน่ เขาดึงเธอเข้ามากอด ใบหน้าของเขาฝังลงในซอกคอของเธอ
“น้ารักหนูมานานแล้วและคิดว่าน่าจะนานพอกับที่หนูกับเ้ากันต์รักกัน”
มิราหันมองใบหน้าของคนด้านหลังอย่างไม่อยากจะเชื่อเขาว่าอะไรนะ เขารักเธอเหรอ เขารักเธอมานานพอๆ กับแฟนของเธออย่างนั้นเหรอ
“น้าเจอหนูครั้งแรกที่คอนโดเก่าเ้ากันต์น้ายังจำได้อย่างดีว่าเจอหนูครั้งแรกที่ร้านดอกไม้ใต้คอนโดหนูวันนั้นก็เหมือนอย่างเมื่อวาน สวมเดรสสีหวาน รวบผมขึ้นสูงติดโบสีขาว”เขาเอ่ยออกมาพลางลูบกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อน มองใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวอย่างหลงใหล
“สายตาของหนูตอนนั้นมองไปที่ดอกทิวลิปสีชมพูหนูยืนอยู่ตรงนั้นอยู่นานกว่าจะตัดสินใจเดินเข้าไป น้าตกหลุมรักหนูั้แ่ตอนนั้นตกหลุมรักสายตาเป็ประกายของหนูเวลาที่มองดอกไม้พวกนั้นตกหลุมรักรอยยิ้มของหนูที่ยิ้มให้ดอกไม้ในมืออย่างมีความสุข ทุกอย่างที่เป็หนูในวันนั้นทำให้น้าใจเต้นแรงคิดอยากจะมีครอบครัวดูสักครั้ง ทั้งที่ผ่านมาน้าปฏิเสธการผูกมัดมาโดยตลอด”
ทุกอย่างที่ออกมาจากปากของชายด้านหลังทำมิราใไม่น้อยเธอจำวันนั้นเพราะว่าวันนั้นเป็วันที่เธอและกันต์คบกันหลังคุยกันมาหลายเดือน
“แต่พอน้าเห็นเ้ากันต์เดินเข้าไปหาหนูแล้วโอบเอวน้าก็รู้ทันทีว่าน้าแพ้แล้วและวันที่มันพาหนูมาหาน้าก็ยิ่งตอกย้ำความจริงว่าหนูไม่ใช่ของน้า มิราน้ารู้ว่าหนูสับสน แต่น้า้าหนูนะ”
หญิงสาวกันไปตามแรงหมุนของคนด้านหลังเธอมองสบสายตาจริงจังของเขาอย่างสับสนตอนนี้เธอไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเขาเป็น้าของแฟน ซึ่งแฟนคนนั้นเธอก็รักเขามาก
แต่เขา...ทรยศ
“และน้ารู้ว่าหนูก็้าน้า”
มิรารู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆของเขาที่กระทบผิวของเธอ ความปรารถนาที่เคยลุกโชนเมื่อคืนเริ่มตื่นขึ้นอีกครั้งเธอเกลียดตัวเองที่อ่อนแอ เกลียดที่ร่างกายของเธอยอมจำนนต่อการััของเขาแต่ในเวลาเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความโกรธที่ยังคงเดือดอยู่ในใจ โกรธกันต์ที่หักหลังเธอและโกรธตัวเองที่ยังคงรักเขา
“น้า…หนูไม่รู้ว่าหนูควรทำยังไง”เธอพูดเสียงแ่ ปล่อยให้ตัวเองซบลงในอ้อมกอดของเขา
นทียกมือขึ้นลูบผมของเธอ“หนูไม่ต้องตัดสินใจอะไรตอนนี้” เขากระซิบ “แต่ถ้าต้องเลือก…เลือกคนที่เห็นค่าหนูเลือกคนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อหนู”
คำพูดของเขาทำให้มิรารู้สึกเหมือนถูกฉีกออกเป็สองส่วนใจหนึ่งอยากจะหนีกลับไปหาความจริงที่รออยู่ข้างนอกเผชิญหน้ากับกันต์และยุติทุกอย่าง อีกใจหนึ่งอยากจะจมอยู่ในความอบอุ่นของนทีอยู่ในโลกที่ไม่มีใครตัดสินเธอ
ในขณะนั้นโทรศัพท์ของเธอสั่นขึ้นอีกครั้ง ชื่อของกันต์ปรากฏบนหน้าจอมิรามองมันด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง นทีจ้องไปที่โทรศัพท์เช่นกันดวงตาของเขาเข้มขึ้นเล็กน้อย
“หนูจะรับไหม?” เขาถาม เสียงของเขาเรียบแต่แฝงด้วยความท้าทาย
มิรากัดปากมือของเธอสั่นขณะจับโทรศัพท์ เธอรู้ว่าการรับสายนี้อาจเปลี่ยนทุกอย่างหรือบางทีการไม่รับอาจเป็การตัดสินใจที่ยิ่งใหญ่กว่า เธอมองไปที่นทีดวงตาของเขายังคงจับจ้องเธอด้วยความหิวโหยที่ไม่เคยจางหาย
และในวินาทีนั้นเธอรู้ว่าไม่ว่าทางเลือกของเธอจะเป็อย่างไร ความลับนี้จะตามหลอกหลอนเธอไปตลอดกาล
แต่ที่ทำให้เธอสั่นสะท้านยิ่งกว่าคือความจริงที่ว่าแม้จะรู้ว่ามันผิด แม้จะรู้ว่ามันคือหายนะ เธอกลับอยากให้มันเกิดขึ้นอีกครั้ง
ยิ่งคิดมิราก็ยิ่งลังเลเธอมองหน้าจอที่สว่างชื่อของกันต์ที่เธอเมมว่าคุณแฟนฉายอยู่อย่างนั้นเช่นเดียวกับภาพคู่ของเธอกับเขาที่แก้มแนบกันยิ้มกว้างให้กล้อง
“มิราเขาทำหนูเจ็บขนาดนี้แล้วฟอดยังจะสนใจเขาอีกเหรอ อย่างน้อยก็ต้องให้เขารู้ตัวบ้าง ไม่ใช่หนูที่ยอมตลอด”จากขอร้องนทีก็เริ่มยุยงแม้เขาจะเลี้ยงกันต์มากับมือแต่ครั้งนี้หลานชายเลือกจะเป็คนทรยศและคนที่กันต์ทรยศดันเป็คนที่เขาชอบ ยังไงโอกาสอย่างนี้เขาก็ต้องรีบคว้าไว้
“เชื่อน้านะครับว่าเขาต้องได้รับบทเรียน” นทีย้ายตัวเองมาด้านหน้ามิราเขาคุกเข่าสอดมือเข้าไปในเสื้อของเธอััร่างกายอวบอิ่มด้วยความกระหายพร้อมส่งสายตาเว้าวอนออกไป ก่อนจะยกยิ้มพอใจเมื่ออีกคนทำตา
มิราคว่ำโทรศัพท์ที่ยังคงสั่นไม่หยุดเพราะมีสายเข้าเธอโยนมันไปที่โซฟาปลายเตียง แล้วถอดเสื้อแอ่นอกให้น้าชายแฟนได้ดูดกิน
‘เธอจะเลิกกับกันต์แค่เห็นเขาอยู่กับคนอื่นเธอก็ทนไม่ได้แล้วนี่เขาจูบกอดผู้หญิงคนนั้นเธอจะทนไหวยังไง แล้วยิ่งคิดว่าที่ผ่านมาเธอโดนนอกใจก็รู้สึกเจ็บช้ำไปทั้งอก และครั้งนี้เธอจะเลิก’
หญิงสาวโอบมือทั้งสองไปที่ลำคอแข็งแรงเธออ้าขากว้างให้เขาแทรกมานั่งตรงกลางก่อนจะเอนหลังที่ตัวลงนอนปล่อยเขาได้กลืนกินร่างกายตัวเองอีกครั้ง
“ซี้ดดมิราเด็กดีทำไมหนูถึงเร่าร้อนขนาดนี้ อร่า..อยากให้หนูเลิกกับเ้ากันต์แล้วมาเป็ของน้าเต็มตัวจังอืมม”
“อืมมอร่าน้าทีหนูเสียว ซี้ดด อื้ออ อืมมม”
“อ่าส์...ถ้าเสียวก็ตอดแรงๆตอดน้าแรงๆ”
“ค่ะหนูอยากให้น้าทำหนูตอดแรงๆ แล้วก็อยากโดยน้ากระแทกแรงๆ”
นทีผละออกจากเต้านมอิ่มมองใบหน้าเหยเกด้วยรอยยิ้มกริ่มไม่คิดว่าคนที่ลังเลเมื่อครู่จะร้องขออะไรพวกนี้จากเขา
“ไม่เสียใจแล้วเหรอเมื่อกี้ยังคิดถึงเ้ากันต์อยู่เลย”
“อย่าพูดถึงเขาเลยค่ะตอนนี้หนูมีแค่น้า”
654
![[จบ] ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1660529596_69231057.webp)
