ปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน

        บ้านของลุงวิชิต

        จรัสได้รับข่าวสารจากมังค์จา โดยให้ดำเนินการลักลอบนำอาวุธเข้ามาและขนย้ายไปยังกลุ่มคนของมังค์จาก่อนกำหนด
เขาเองได้วางแผนที่จะให้ครอบครัวของลุงวิชิตที่รับเหมาก่อสร้างรีสอร์ทเป็นแพะกรณีเกิดข้อผิดพลาด

        ตอนนี้ต้องเปลี่ยนกำหนดการงานหมั้นใหม่เป็นก่อนรีสอร์ทจะแล้วเสร็จ แต่ยังคงวางแผนกันตัวเองไว้เตรียมคนพร้อมของกลาง
และการโอนจ่ายเงินทางบัญชีและเงินสดจำนวนหนึ่งเรียกได้ว่าเตรียมการเป็นอย่างดีให้ครอบครัวลุงวิชิตเป็นผู้กระทำผิดหากถูกจับได้

        ไม่เพียงกำหนดการแต่ยังต้องเปลี่ยนสถานที่ฝ่ายมังค์จาไม่แน่ใจว่าผู้เฒ่าอาร์ลูสารภาพหรือไม่ แต่หากยังไม่มีของกลาง
และการเคลื่อนย้ายทางตำรวจก็จะยังไม่สามารถทำอะไรได้มากและพวกเขาต้องการอาวุธสงครามเหล่านี้จึงไม่ยกเลิกแผนการ

        จรัสได้เดินทางมาพบครอบครัวลุงวิชิตเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับการจัดงานหมั้นกับฤดีและเขายังได้เตรียมกลุ่มคนให้พร้อมต่อการซื้อขาย
และขนย้ายอาวุธเถื่อนข้ามแดน โดยจะลักลอบเจรจากันที่โกดังวัสดุก่อสร้างของป้าลัดดา

        ฤดีที่ไม่รู้เรื่องว่าภัยกำลังจะมาถึงครอบครัวเธอกำลังอกดีใจเป็นที่สุดที่จะได้จัดงานหมั้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

        “ถ้าหากอีกสองอาทิตย์จะมีการจัดงานหมั้นเราจำเป็นต้องรีบเตรียมงานและจัดพิมพ์การ์ดเชิญ แล้วงานที่รีสอร์ทล่ะคะ?” ฤดีเอ่ยถามกับจรัส

        “อันที่จริงก็เหลือเพียงตกแต่งอีกไม่มากรีสอร์ทก็จะแล้วเสร็จลูกไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ก็ได้” ป้าลัดดากล่าวกับฤดี

        “ถ้าจัดงานเร็วก็ดีเหมือนกัน จะได้เตรียมสร้างคฤหาสน์ที่จะเป็นเรือนห่อต่อเลย”ลุงวิชิตให้ความเห็น และเขาก็คิดว่าบริษัทจะได้รับงาน
ต่อไปเลย ซึ่งจะเป็นผลดีต่อทุกฝ่าย

        จรัสเห็นว่าตนเองได้รับความไว้ใจจากครอบครัวนี้ก็ได้กล่าว “ใช่ครับ ผมก็เลยคิดว่าควรจัดงานหมั้นให้เร็วขึ้น” 

        “เอาเป็นว่ากำหนดวันจัดงานแน่นอนแล้วนะจะได้จัดพิมพ์การ์ดเชิญตามวันเวลานี้?” ป้าลัดดาถามกับจรัสและฤดี

        “ครับ ตามนี้ครับ” 

        “ตอนนี้ทุกคนอยู่กันพร้อมก็ดีแล้วพ่อมีเรื่องจะปรึกษาด้วย” ลุงวิชิตบอกกับทุกคน

        ฤดีดูเหมือนจะงงเล็กน้อยจึงเอ่ยถามกับผู้เป็นพ่อ“คุณพ่อมีเรื่องอะไรหรือคะ?”

        “พ่อเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากคนในกลุ่มธุรกิจหยดน้ำไพลินทาบทามให้บริษัทรับเหมาก่อสร้างของเราเป็นส่วนหนึ่ง
ในการส่อสร้างโรงแรมที่มาศิตา”ลุงวิชิตบอกทุกคน

        “จริงเหรอคะคุณ!แล้วทำไมไม่โทรไปที่หมายเลขของบริษัทแต่กลับโทรหาคุณ?” ป้าลัดดาสงสัย

        ฤดียังสงสัยพร้อมกับกล่าว“กลุ่มธุรกิจหยดน้ำไพลิน! เขาเป็นกลุ่มธุรกิจขนาดใหญ่ระดับประเทศไม่ใช่หรือคะ
ทำไมจะมาสร้างโรงแรมที่มาศิตา?”

        “นั่นสิครับเรื่องนี้ผมก็ไม่เคยได้ข่าวทางธุรกิจมาก่อนเลยครับ” จรัสเองก็สงสัยเช่นกัน

        “พ่อก็ไม่รู้เหมือนกันและยังสงสัยว่าทำไมโทรเข้าหมายเลขนี้”

        “โธ่...สงสัยจะเป็นพวกหลอกลวงหรือเปล่า?สมัยนี้มีเยอะมาก” ป้าลัดดาให้ความเห็น

        “พ่อได้ตรวจสอบดูแล้วเป็นหมายเลขจากสำนักงานใหญ่ของกลุ่มหยดน้ำไพลิน ที่กรุงเทพฯพ่อได้บันทึกหมายเลขไว้แล้ว”

        ทุกคนยังไม่รู้ว่าสองครอบครัวของลุงชาญและคุณเทวันตอนนี้กลายเป็นเจ้าของกิจการธุรกิจในเครือหยดน้ำไพลินและยังไม่ทราบด้วย
ว่าคุณตาสินได้มีเงินจำนวนก้อนหนึ่งที่จะให้ต่อครอบครัวของตน

        “นี่จริงเหรอ!?” ป้าลัดดารู้สึกแปลกใจก่อนจะกล่าวต่อ

        “แต่ก็ช่างเถอะ ถ้าคุณบันทึกหมายเลขไว้แล้วก็คงจะไม่เป็นไร อีกอย่างพวกเขาก็คงจะต้องโทรติดต่อมาอีก เรามาเตรียมที่จัดงานหมั้น
ให้ลูกก่อนเรื่องอื่นๆ ก็ค่อยว่ากัน”

        “ถ้าพวกเขามาสร้างโรงแรมที่มาศิตาจะไม่ส่งผลกระทบกับรีสอร์ทของคุณจรัสเหรอคะ?” ฤดีเป็นห่วงในเรื่องนี้

        “ผมว่าไม่นะครับ เพราะว่ารีสอร์ทกับโรงแรมในตัวเมืองนั้นคนละบรรยากาศกัน ถ้าคนที่เดินทางออกนอกเมืองส่วนใหญ่ยังเลือก
ที่จะพักรีสอร์ท ส่วนในเมืองจะเป็นโรงแรม ตรงนี้จึงไม่น่าจะเป็นไร” จรัสให้ความเห็น

        ลุงวิชิตพอจะสรุปได้จึงกล่าว“ถ้าอย่างนั้นถ้าพวกเขาติดต่อมา พวกเราก็ควรจะรับเป็นส่วนหนึ่งที่จะร่วมกับบริษัทก่อสร้างอื่นๆ”

        “เอาล่ะ มาช่วยกันเตรียมงานหมั้นคุณก็เตรียมรายชื่อแขกของคุณมาด้วย” ป้าลัดดาบอกกับลุงวิชิต ทั้งสี่คนก็ได้วางแผนเตรียมการจัดงานหมั้นอีกสองอาทิตย์

        จรัสแม้ยังแปลกใจกับการที่กลุ่มหยดน้ำไพลินจะมาสร้างโรงแรมที่มาศิตาแต่เขาเองมีเรื่องที่จะทำเพราะว่าถ้าหากทำไม่สำเร็จ
ตัวเองอาจจะถูกฆ่าตายได้

        เขาอาศัยพวกคนกลุ่มหนึ่งของพวกมังค์งิงและมังค์จามาก่อนที่จะประสบความสำเร็จให้มีเงินทองแต่นี่เป็นการที่ต้องแลกเปลี่ยน
และเป็นความเสี่ยงกระทั่งมีทุกวันนี้จึงไม่อาจจะถอยหลังได้

        ระหว่างที่ได้รับความไว้ใจจากครอบครัวลุงวิชิตก็ได้ทำบางอย่างที่คนครอบครัวนี้ไม่รู้ตัว แม้แต่เรื่องการหมุนเวียนเงินยังรวมไปถึง
สิ่งของที่มีลายนิ้วมือ และมีการสวมรอยของพวกคนงานอีกด้วย แต่สิ่งที่จรัสคิดไม่ถึงคือฝ่ายของเทวินและกลุ่มคนของผู้กองวศิน

ก็ได้เคลื่อนไหวแล้วเช่นกัน