ตอนที่26 เพื่อนรักนักเลง
ทำไม? ทำไม? ทำไม?
เธอต้องโกหกผมด้วย แล้วมีเื่ร้ายเกิดขึ้นกับเธอกันแน่นะ
ผมยกมือโบกกลับไปให้กับยัยหนูจ๋านมโตที่ผมตั้งชื่อเรียกเธอเล่นๆ ขึ้นมา เธอกำลังทำความสะอาดบ้านอยู่อย่างขะมักเขม้น ขณะที่ผมเดินออกมาด้านนอกตัวบ้านพร้อมกับโทรศัพท์มือถือ เธอดูน่ารัก สดใส แล้วก็ดูไม่เป็พิษเป็ภัยอะไรกับผมหรอก
สิ่งที่ผมอยากรู้ตอนนี้ก็คือเธอมีเหตุผลอะไรที่เลือกที่จะพักอยู่กับผม เอาจริงนะคนอย่างผมก็ไม่ใช่ว่าจะมีผลประโยชน์อะไรให้กับใครได้เลย ดูอย่างตอนนี้สิกลายเป็เชฟตกงานทั้งที่ในแวดวงของโรงแรมรวมไปถึงร้านอาหารที่มีชื่อเสียงในประเทศไทย หากเอ่ยชื่อเชฟเกรียนขึ้นมาแล้ว ใครๆ ต่างก็ต้องพากันร้องอ๋อกันทั้งนั้น
แต่ แต่ ผมดันหางานทำไม่ได้เลย แม้นแต่เ้าของโรงแรมที่เคยพูดพะเน้าพะนอเอาไว้ว่าหากผม้าไปทำงานที่นั้นพวกเขายินดีต้อนรับทันที แถมยังเรียกเงินค่าเหนื่อยได้ตาม้าอีก แต่นี่แค่รู้ว่าเป็ผมติดต่อไปเท่านั้นทุกคนล้วนพากันบ่ายเบี่ยงไม่อยากสนทนาด้วย ราวกับผมเป็ตัวปัญหาสำหรับพวกเขาซะอย่างงั้น เฮ้ย นี่มันเชฟเกรียนเชฟกระทะทองคำสามสมัยซ้อนเลยนะโว้ย
โด่…
พักเื่งานของผมไว้สักพักก็ได้ ตอนนี้ผมมีเื่สำคัญกว่าที่ต้องคิด
“ฮัลโหล”
ผมถือสายรออยู่สักพักปลายสายก็กดรับ
“อ้าวดูสิวะ ใครโทร.มาหากู ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ”
“กว่าจะรับสายกูได้นะมึง” ผมทำเสียงเซ็งๆ กลับไป
“กูยุ่งนิดหนึ่งวะ กำลังสั่งงานลูกน้องอยู่พอดีไอ้พวกนี้แมร่งไม่ได้อย่างใจกูสักคน ว่าแต่มึงเหอะนึกยังไงถึงโทร.มาหากูได้วะ”
เสียงดังอึกทึกคึกโครมดังแทรกเข้ามาในโทรศัพท์เป็ระยะ ทำให้สมองของผมนึกถึงบรรยากาศภายในสถานที่ที่เพื่อนผมทำงานอยู่ ในนั้นเต็มไปด้วยอบายมุก และผู้คนที่ร้ายกาจ
“กูมีเื่ให้มึงช่วยหน่อย”
“มึงว่าไงนะ… เฮ้ยพวกมึงเบาเสียงหน่อยได้ไหมวะกูกำลังคุยโทรศัพท์อยู่แหกตาดูด้วย ไป ไปออกไปจากห้องกูให้หมด”
เพื่อนที่ปลายสายแสดงความโกรธเกรี้ยวยิ่งกว่าหมีกินผึ้ง ผมกับไอ้เพื่อนรักคนนี้ใครๆ ที่รู้จักพวกเราสองคนต่างก็พูดเป็เสียงเดียวกันว่าเหลือเชื่อ เหลือเชื่อที่คนสองคนซึ่งแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงทั้งนิสัยใจคอ ความชอบส่วนตัว และวิถีชีวิต จะกลายเป็เพื่อนสนิทและเป็เพื่อนรักกันได้
เส้นทางชีวิตของเราสองคนแตกต่างกันสุดขั้ว ผมพบกับมันในบ้านเด็กกำพร้า เราสองคนสิ้นหวังและโหยหาบางสิ่งบางอย่างเหมือนกันจึงเข้าอกเข้าใจกันดี เด็กหัวแข็งสองคนซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็หัวโจกของที่นั้น แถมยังกลายเป็ตัวร้ายของพวกเ้าหน้าที่ที่คอยดูแลอีก เื่มันก็เริ่มจากตรงนั้น
“กูมีเื่ให้มึงช่วยหน่อย”
ผมพูดทวนอีกครั้ง
“ไอ้เกรียน มึงมีเื่กับแก๊งไหน ้าคนเท่าไหร่บอกมางานนี้กูจะออกหน้าเอง”
“เฮ้ย ไม่ใช่มีเื่แบบนั้น มึงจะหัวร้อนไปไหนเนี่ยฟังกูให้จบก่อนนะ ตั้งสติโอเคนะ” ผมเปาปากระบายลมหายใจออกมา
“เอ้า มึงก็รีบพูดมาสิกูรอฟังอยู่งึมงำอยู่ได้นี่หวา น่ารำคาญ”
ปลายสายแสดงความเกรี้ยวกราดไปอีก
“กูอยากให้มึงช่วยสืบเื่ผู้หญิงคนหนึ่งให้หน่อย เอาแบบด่วนๆ เลยนะ”
“แค่สืบหรือว่าอยากให้กูฉุดไปส่งให้ถึงหน้าบ้านเลยบอกมาตรงๆ สำหรับมึงแค่บอกมาคำเดียวกูจัดให้ได้ทุกอย่างวะเพื่อน”
ผมยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่กำลังเอ่อหน่วยตา ขืนมันทำแบบนั้นจริงมีหวังผมได้เปลี่ยนที่นอนไปนอนเล่นในคุกแน่ๆ
“น้ำตากูจะไหล นี่จะหาคุกมาให้กูใช่ป่ะแค่สืบอย่างเดียว กูอยากรู้ว่าเธอเป็ใครแล้วเกิดเื่อะไรขึ้นกับเธอ เดี๋ยววางสายแล้วกูส่งรูปไปให้”
ผมแอบถ่ายรูปของน้องหนูจ๋าเอาไว้หลายภาพเลยตอนที่เธอนอนเจ็บอยู่บนเตียงของผม บางรูปก็เซ็กซี่เหลือหลายจนผมต้องเก็บเอาไว้ดูคนเดียว เหอๆๆ
“เื่เล็กกูนึกว่ามีเื่อะไร มึงส่งรูปมาแล้วกูจะจัดการให้”
“โอเคขอบใจมากเพื่อน”
ผมตัดสายแล้วมองเข้าไปในบ้านของตัวเอง ยัยหนูจ๋ายินยิ้มเผล้อยู่ตรงหน้าต่าง
“คุณเกรียนค่ะหนูทำความสะอาดบ้านเรียบร้อยแล้วค่า พวกเราจะไปตลาดกันได้หรือยังคะ”
“อืม ฉันขอเวลาไปแต่งตัวแพ็บนะ”
ผมเก็บโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋า
829
