นางเซียนยอดเชฟ : ท่านแม่ทัพ ท่านไม่ยุติธรรม (แปลจบแล้ว)

        เสิ่นม่านรีบกระโดดลงจากรถม้าและผลักประตูออก จากนั้นมองเห็นชายร่างใหญ่สิบกว่าคนนอนสลบเหมือดอยู่กลางลานบ้าน

        หนิงโม่ยืนอยู่ใจกลางลานบ้าน ใบหน้ายังคงไร้ความรู้สึก ท่วงท่าของเขาพลิ้วไหวดั่งสายลมทว่าทรงพลัง

        พลังการต่อสู้นี้ ไม่เลวเลย

        เสิ่นม่านเคยเห็นฝีไม้ลายมือของเจ้าหนุ่มคนนี้มาบ้าง เขามีวิชาตัวเบาสามารถเหาะเหิน ทั้งยังสามารถหลบพ้นกรงเล็บมารของนางได้ ซึ่งหนิงโม่คือคนแรกและคนเดียว

        ภาพเหตุการณ์นี้ นางอดไม่ได้ที่จะชูนิ้วโป้งให้

         “ญาติผู้พี่ไม่เลวเลย ช่วงนี้คงกินเนื้อบำรุงร่างกายใช้ได้ทีเดียว ระหว่างทางมาข้ายังเป็นห่วงว่าเจ้าจะสู้คนเหล่านี้ไม่ไหว”

        หนิงโม่ได้ยินคำพูดนางก็พยายามข่มกลั้นคำหยาบเอาไว้เสียจนเข็ดฟัน “เจ้าไปก่อเรื่องอะไรมาอีก? พวกเขาถึงได้มาขอสูตรเต้าฮวยกับข้า?!”

        เสิ่นม่านยักไหล่อย่างไร้เดียงสา “ขอโทษด้วยสหาย หากข้าไม่ยกเจ้ามาอ้าง วันนี้คนที่ตายคงเป็นข้า”

        ทันทีที่สิ้นเสียงเสิ่นม่าน ก็มีเสียงอ่อนแรงของชายหนุ่มที่พ่ายแพ้ดังขึ้นจากมุมหนึ่ง

        “พวกเจ้า... พวกคนชั่วช้า! ช่างกล้านัก รู้หรือไม่ว่าข้าคือใคร? ข้าจะบอกพี่ชายข้ามาจับพวกเจ้าเข้าคุกให้หมด!”

        คนผู้นี้ก็คือเฉียนซานเจียงฟันทอง

        เสิ่นม่านมองไปที่ชายคนนั้น เบ้าตาสองข้างกลายเป็นหมีแพนด้า ขณะนี้กำลังติดอยู่ในเล้าไก่ตรงมุมทิศตะวันตกเฉียงใต้ของบ้าน ในนั้นยังมีไก่ที่เสิ่นม่านเพิ่งเลี้ยงไม่กี่วันก่อน

        ขณะนี้ไก่ด้านในตกใจจนกระโดดร้องกะต๊ากๆ อยู่ในเล้า ขนไก่ปลิวว่อนไปทั่ว

        เฉียนซานเจียงสำลักขนไก่และฝุ่นจนไอโขลกๆ ทั้งยังมีเศษขี้ไก่ที่ติดอยู่ตามเส้นผม แขนขาทั้งสี่บนร่างอ้วนของเขาบัดนี้กำลังปัดป่ายสะเปะสะปะ ตะเกียกตะกายดิ้นรนอยู่กลางอากาศอย่างโง่งมมาสักพักแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถหลุดออกมาได้

        เขาโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ พาลด่ากราดลูกน้องที่พามาด้วย

        “เจ้าพวกขยะ! เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ แค่คนเดียวก็สู้ไม่ไหว! รีบมาพยุงข้าเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นข้าจะให้พวกเจ้าได้เห็นดี!”

        น่าเสียดายที่คำพูดนี้ออกมา แต่กลับมีเพียงไม่กี่คนที่ตอบสนอง

        ชายร่างใหญ่กำยำล้มกองเต็มพื้นลานบ้าน แต่ละคนล้วนมีความบาดเจ็บที่ต่างออกไป ทั้งยังมีหลายคนที่สลบเหมือดไปแล้ว

        สุดท้ายก็มีชายร่างใหญ่ที่บาดเจ็บน้อยที่สุดเดินโซซัดโซเซไปพยุงเขา เฉียนซานเจียงเช็ดขี้ไก่บนหน้าผากและโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ

        “เจ้า เจ้าพวกคนถ่อย ดี ดีเหลือเกิน! รอก่อนเถิด ข้าจะเรียกพี่ชาย...”

        “เจ้าจะเรียกพี่ชายมาทำอะไร? รังแกชาวบ้านตาดำๆ หรือ?”

        ทันใดนั้นเสียงชายหนุ่มสุขุมก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตู ร่างชุดสีน้ำเงินก้าวเท้าเข้ามาในประตูบ้าน เฉียนซานเจียงหรี่ตามองผู้มาเยือน ฉับพลันก็ราวกับเห็นเทพแห่งหายนะอย่างไรอย่างนั้น

        คนของตระกูลจางมาที่นี่ได้อย่างไร?

        ผู้ที่มาหาใช่ใครอื่น เขาก็คือจางหงเหวิน หัวหน้าตระกูลจาง!

        เฉียนซานเจียงลูบสะโพกที่ปวดช้ำของตน สีหน้าของเขาเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีดเผือด จากนั้นตะโกนเสียงดัง

        “จางหงเหวิน? หมู่บ้านโม๋ผานไม่มีกิจการของตระกูลจาง! เจ้าอย่ามายุ่งไม่เข้าเรื่อง”

        “หืม? เช่นนั้นหรือ?”

        จางหงเหวินเดินเข้ามาช้าๆ เหลือบมองสถานที่เกิดเหตุในลานบ้าน สุดท้ายก็หยุดสายตาที่เฉียนซานเจียงและแสยะยิ้ม

        “เหล่าเฉียน ลูกน้องของเจ้าไม่ได้บอกเจ้าหรือว่าเต้าฮวยสกุลเสิ่นนั้นถูกดูแลคุ้มครองโดยตระกูลจาง?”

        เฮือก! ผู้อยู่เบื้องหลังสาวชาวบ้านตัวดีคนนี้คือตระกูลจางหรือ?

        ในที่สุดเฉียนซานเจียงก็รู้จักหวาดกลัว

        พี่ชายของเขาไม่กล้าล่วงเกินจางหงอี้เช่นไร เขาเองก็ไม่สามารถล่วงเกินจางหงเหวินเช่นนั้น

        ยามปกติช่วงเทศกาลต่างๆ เขายังต้องแบกหน้าไปมอบของขวัญให้ตระกูลจางด้วยซ้ำ กระนั้นอีกฝ่ายก็ยังชักสีหน้าใส่พวกเขาอยู่บ่อยครั้งไป

        บ้าจริง วันนี้กลับติดกับดักจากผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้หรือ?

        หลอกให้พวกเขามาที่หมู่บ้าน ส่วนตนเองแอบวิ่งไปขอความช่วยเหลือจากตระกูลจาง? ความแค้นนี้จะต้องหาทางชำระกับนางในภายหลังให้ได้!

        จางหงเหวินรอให้บ่าวที่มาด้วยนำเก้าอี้มาให้และนั่งลงอย่างสุขุม จากนั้นเอ่ยขึ้นช้าๆ

        “เฉียนซานเจียง ตำแหน่งกุนซือของพี่ชายเจ้า เกรงว่าคงนั่งสบายมานานเกินไปกระมัง ถึงได้ปล่อยให้น้องชายแท้ๆ เช่นเจ้ามาบุกอาละวาดรังแกชาวบ้าน แล้วยังคิดจะแย่งสูตรลับจากผู้อื่น? พวกเจ้าสองพี่น้องช่างกล้าหาญนัก!”

        น้ำเสียงเคร่งขรึมและน่าเกรงขามของจางหงเหวินทำให้เฉียนซานเจียงตกใจจนกลั้นหายใจ

        “ข้า... นายท่านจาง นี่คือการเข้าใจผิด!”

        เฉียนซานเจียงที่เดิมทีโมโหไม่สนหน้าใคร บัดนี้กลับเค้นรอยยิ้มยับย่นอย่างขลาดๆ

        “หากรู้ว่าเสิ่นม่านเหนียงคือคนของตระกูลจาง ต่อให้ข้ามีความกล้ามากมายเพียงใดก็ไม่กล้าล่วงเกินนาง นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด… ข้าหลงใหลในทรัพย์เกินไป คนค้าขายต่างก็ยากลำบากกันทั้งนั้น ส่วนแผงเต้าฮวยในตำบลก็ปล่อยให้นางตั้งต่อไปเถิด วันนี้ถือเสียว่าท่านไม่เคยเห็นข้ามาที่นี่ เป็นอย่างไร?”

        “ไม่ได้มาที่นี่หรือ?” จางหงเหวินเลิกคิ้วขึ้นและเยาะเย้ยอย่างเย็นชา “บ้านเรือนดีๆ ถูกพวกพ้องของเจ้าทำลายจนเละเทะ เจ้าให้ข้าคิดว่าไม่เคยมาหรือ?”

        “ข้าเข้าใจ! รู้แล้ว!”

        เฉียนซานเจียงยิ้มอย่างอดกลั้นความเจ็บปวด จากนั้นควักเงินห้าสิบตำลึงออกมาโยนให้เสิ่นม่าน สีหน้าของเขาไม่ได้แย่เหมือนตอนแรก จากนั้นรีบเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

        “เจ้าเอาเงินนี้ไปซ่อมบ้านใหม่เสีย วันนี้ถือว่าข้าไม่เคยปรากฏตัวที่นี่มาก่อน ข้าขอตัวล่ะ”

        เสิ่นม่านหลุดขำและเยาะเย้ยเขา “นายท่านเฉียน ไม่ต้องการสูตรเต้าฮวยแล้วหรือ?”

        เฉียนซานเจียงแอบด่ามารดาในใจ แต่ใบหน้าคงยังปั้นยิ้มต่อไป

        “ไม่... ไม่ต้องการแล้ว”

        หลังจากนั้นเขาก็ด่ากราดเรียกลูกน้องมาลากชายร่างใหญ่หลายคนที่ยังสลบอยู่ แล้วพากันออกจากหมู่บ้านไปด้วยสภาพน่าสมเพช

        ขณะที่เดินผ่านหน้าบ้านนางจาง นางจางที่เฝ้ารออยู่นานในที่สุดก็ทนไม่ไหวเข้าไปขวางพวกเขาไว้อย่างร้อนใจ

        “หลานชายใหญ่! เหตุใดจึงจากไปเช่นนี้? ไหนบอกว่าจะซื้อสูตรเต้าฮวยของนางไม่ใช่หรือ… โอ้! เกิดอะไรขึ้น? ไยจึงถูกทุบตีจนกลายเป็นเช่นนี้ได้?”

        เฉียนซานเจียงโมโหจนถีบนางจางตกไปยังเถียงนาพร้อมทั้งชี้หน้าด่า

        “นางเฒ่าปีศาจ ต่อไปขืนยังกล้ามาพบอนุของข้า ข้าจะพังบ้านรังสุนัขของเจ้า!” พูดจบ เขาก็จากไปพร้อมกับเสียงด่าทอและไม่ได้สนใจเสียงโหยหวนของนางจาง

        หลี่โก่วเซิ่งคือชายหนุ่มที่ชอบเบ่งอำนาจในหมู่บ้าน ขณะนี้กลับหดหัวอยู่ในห้องไม่กล้าออกมา

        ภาพทั้งหมดนี้อยู่ในสายตาของเสิ่นม่าน นางจึงผูกเรื่องได้ในทันใด มิน่าเฉียนซานเจียงถึงรู้เรื่องค่าสูตรหนึ่งพันตำลึง ที่แท้ก็มีคนปลุกปั่นนี่เอง

        นางจางผู้นี้ช่างอยู่ไม่สุขจริงๆ

        แววตาของเสิ่นม่านมืดมิด พร้อมทั้งจดบัญชีแค้นนางจางไว้ในใจ

        เมื่อกลับเข้าตัวบ้าน จางหงเหวินกำลังชี้นิ้วสั่งบ่าวไพร่ให้ช่วยหนิงโม่และเด็กๆ เก็บกวาดบ้าน

        เมื่อครู่หนิงโม่ต่อสู้อยู่ในลานบ้านจึงขังเด็กทั้งสามไว้ในตัวบ้าน ตอนนี้ปล่อยพวกเขาออกมา แต่ละคนจึงรีบมาช่วยกันเก็บกวาด

        คนมากพลังยิ่งมาก ครู่เดียวก็เก็บจนหมด เสิ่นม่านต้องการแสดงความขอบคุณ จึงขอเลี้ยงอาหารจางหงเหวินหนึ่งมื้อ

        เดิมทีจางหงเหวินกําลังจะจากไป แต่บังเอิญได้เจอกับหลี่ต้าหนิวและหลี่ต้าหู่ที่ทำงานเสร็จจากหลังบ้าน พอเอ่ยถาม ถึงได้รู้ว่าเสิ่นม่านกำลังคิดจะเปิดโรงทำเต้าหู้

        เต้าหู้นี้คืออันใดกัน?

        จางหงเหวินอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับอาหารชนิดใหม่นี้ เดิมทีตั้งใจว่าจะไม่ทานอาหาร แต่พอได้ยินว่าเสิ่นม่านจะทำเต้าหู้เลี้ยงขอบคุณพวกเขาจึงตัดสินใจอยู่ต่อ

        หลังมื้ออาหาร ทุกคนรู้สึกว่ามันทั้งสดใหม่ รสชาติก็ยากจะลืมเลือน

        นี่เป็นหนแรกที่จางหงเหวินทานข้าวบ้านผู้อื่นจนท้องตึง ก่อนจากไปเสิ่นม่านยังมอบเต้าหู้ให้เขาหนึ่งตะกร้า จากนั้นบอกวิธีปรุงอาหารจากเต้าหู้เพื่อให้พ่อครัวทำให้นางเฉินทาน

        ทันทีที่เขาก้าวออกจากบ้าน ฉับพลันจางหงเหวินก็เกิดความคิดแวบเข้ามาในหัว เขาหันหลังกลับมา ท่าทางราวกับอยากเอ่ยบางสิ่งแต่แล้วก็หยุดและจ้องมองเสิ่นม่าน

        “แม่นางเสิ่น ข้ามีเรื่องหนึ่งขอร้อง ไม่ทราบว่าเจ้าจะตอบตกลงหรือไม่...”

        -----