ตอนที่ 1 เดินทางข้ามเวลา
ฟู่เยี่ยนกำลังเดินอยู่บนทางเท้าด้วยความเหนื่อยล้าวันนี้เป็อีกวันที่เธอต้องกลับบ้านดึกเพราะทำงานล่วงเวลา
“เอี๊ยดดด......โครม! ”
ทันใดนั้นเสียงเบรกของรถยนต์ก็ได้ดังขึ้นมา พร้อมกับฟู่เยี่ยนที่รู้สึกว่าร่างของเธอถูกกระแทกเข้าอย่างแรงและกำลังลอยเคว้งอยู่กลางอากาศพร้อมกับทุกสิ่งรอบกายของเธอที่ค่อย ๆ กลับหัวกลับหาง
ทันทีที่ร่างของเธอตกกระแทกพื้นนั้นความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ: ในที่สุด......พรุ่งนี้เธอก็ไม่ต้องไปทำงานแล้ว
……..
ฟู่เยี่ยนได้รับการกระทบกระเทือนทางศีรษะเธอรู้สึกปวดร้าวไปทั้งหัว กำลังอยู่ในอาการสะลึมสะลือในตอนนี้เธอได้ยินเพียงเสียงของคนสองคนที่กำลังทะเลาะกันดังแว่วมาเท่านั้น
“ฟู่ต้าหย่งหากเสี่ยวฮั่วไม่ฟื้นขึ้นมา เราจะทำอย่างไรกันล่ะหากคุณไม่ยอมให้ฉันไปคุยกับหนิวชูหลานให้ชัดเจนเกี่ยวกับเื่นี้ฉันก็จะไม่อยู่กับคุณอีกต่อไปแล้ว เชิญคุณอยู่คนเดียวไปเถอะ ! ” เสียงสะอื้นไห้ของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น
เมื่อได้ยินเช่นนั้นฟู่เยี่ยนรู้สึกสับสนขึ้นมาเล็กน้อย แม่ของเธอเสียชีวิตไปตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือ ?แล้วทำไมถึงได้ยินเสียงใครร้องไห้เสียใจขนาดนั้นอีกล่ะ ?
“คุณกำลังพูดเหลวไหลอะไรกัน? เสี่ยวฮั่วจะไม่ฟื้นได้อย่างไร ? มันจะไม่เป็แบบนั้นแน่นอน! ที่ผมห้ามคุณเอาไว้เมื่อครู่นี้ก็เพราะกลัวว่าคุณจะเป็อะไรไปด้วยอีกคนต่างหากล่ะ! ตอนนี้เสี่ยวฮั่วสำคัญที่สุด อย่าร้องไห้ไปเลยเอาไว้พรุ่งนี้เรารีบพาเสี่ยวฮั่วไปโรงพยาบาลเพื่อให้หมอตรวจดูอาการอีกครั้งก็แล้วกัน”
เมื่อได้ยินเสียงของชายวัยกลางคนดังขึ้นฟู่เยี่ยนก็คิดว่าคงเป็เพราะสมองของเธอถูกกระทบกระเทือนจนเกิดอาการประสาทหลอนอย่างแน่นอนเธอจึงพยายามที่จะลืมตาขึ้น แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน สุดท้ายทุกอย่างก็เปล่าประโยชน์
แม้ว่าตอนนี้เธอจะได้ยินการสนทนาเ่าั้อย่างชัดเจนทว่าเปลือกตาของเธอกลับรู้สึกหนักอึ้ง และการตอบสนองของทุกส่วนในร่างกายก็ค่อย ๆเลือนรางลงไปเรื่อย ๆ หลังจากที่ทั้งสองคนนั้นพูดคุยกันได้ไม่กี่คำการเคลื่อนไหวต่าง ๆ ก็ได้หยุดลง เหลือเพียงเสียงสะอื้นไห้ของผู้หญิงที่คนนั้นที่ดังขึ้นมาเป็ครั้งคราวเท่านั้น
ทันใดนั้นเองพลังมหาศาลที่หลับใหลอยู่ในจิตใต้สำนึกของฟู่เยี่ยนก็ได้ตื่นขึ้นพร้อมกับทำลายโซ่ตรวนที่พันธนาการมันเอาไว้ออกมาจากนั้น มันก็พุ่งตรงไปยังดวงตาของเธอทันที เมื่อต้องรับมือกับพลังที่ผันผวนแบบนี้ทำให้ฟู่เยี่ยนหมดสติไปในที่สุด
เช้าวันรุ่งขึ้นฟู่เยี่ยนถึงได้ตื่นขึ้นมา
หลังจากที่เธอหมดสติไปเมื่อคืนนี้เธอก็ได้ฝัน ซึ่งในความฝันของเธอนั้น เธอได้กลายเป็เด็กผู้หญิงอายุ 14 ปีคนหนึ่งเด็กผู้หญิงคนนั้นมีชื่อเหมือนเธอ อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านอันผิงเธอมีชื่อเล่นว่าเสี่ยวฮั่ว และมีชื่อจริงว่าฟู่เยี่ยนเธอมีพี่ชายสองคนและน้องสาวอีกหนึ่งคน ส่วนพ่อกับแม่ของเธอเป็ชาวนา
ในความทรงจำทั้งหมดของเด็กผู้หญิงคนนี้มีแต่เื่ราวความรักของพ่อและแม่ที่มีต่อเธอรวมไปถึงความรักใคร่ปรองดองของเหล่าพี่น้องมันคือวิถีชีวิตของครอบครัวชาวนาครอบครัวหนึ่งซึ่งแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากนัก แต่ก็ดูเป็ครอบครัวที่มีความสุขมาก และไม่เคยทำให้เด็กผู้หญิงคนนั้นต้องได้รับความคับข้องใจมาก่อน
และความฝันนี้ก็ได้จบลงทันทีหลังจากที่เด็กผู้หญิงคนนั้นได้ถูกผลักและล้มลงจนหมดสติไปซึ่งดูเหมือนว่าเื่นี้จะเกิดขึ้นเมื่อวานเช่นกัน
ทันใดนั้นฟู่เยี่ยนก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ
และสิ่งแรกที่เธอเห็นก็คือหลังคาบ้านที่ทำมาจากกระเบื้องดินสีเหลืองจากนั้นเธอก็มองไปรอบ ๆ ก่อนจะพบกับปฏิทินที่ถูกแขวนอยู่บนผนัง โดยวันที่ในปฏิทินบ่งบอกว่าวันนี้คือวันที่4กรกฎาคม ปี 1972 !
เมื่อเห็นเช่นนั้นเธอจึงค่อย ๆ ยกมือขึ้นมา และสิ่งที่เธอเห็นก็คือมือของเธอกลายเป็มือเด็กไปแล้ว ! อะไรกัน......เื่เมื่อคืนนี้ไม่ใช่ความฝันอย่างนั้นหรือ ? หลังจากที่คิดได้เช่นนั้น เธอก็มองไปรอบๆ แต่กลับพบว่าที่นี่ไม่มีกระจกเลย ตอนนี้เธออยากเห็นใบหน้าของตัวเองมาก
ทันใดนั้นเองเสียงประตูก็ได้เปิดออกดังแอ๊ด ก่อนที่ร่างของหญิงวัยกลางคนจะเดินเข้ามาและฟู่เยี่ยนก็จำเธอได้ในทันที เพราะเธอคนนี้คือหวังซู่เหมยแม่ของเสี่ยวฮั่วนั่นเอง !
“เสี่ยวฮั่วลูกตื่นแล้วเหรอ ? คุณรีบมาเร็วเข้า เสี่ยวฮั่วฟื้นแล้ว” หวังซู่เหมยะโอย่างดีใจ ก่อนจะหันกลับมา และรีบหยิบแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาป้อนให้กับฟู่เยี่ยนทันที
หวังซู่เหมยยังกล่าวด้วยรอยยิ้มอีกว่า“ในที่สุดลูกสาวของฉันก็ฟื้นแล้ว ขอบคุณ์ที่เมตตา เสี่ยวฮั่ว ลูกดื่มน้ำสักหน่อยดีกว่า”
ฟู่เยี่ยนค่อยๆ จิบน้ำที่หวังซู่เหมยป้อน เมื่อความหวานกระจายไปทั่วััรับรสเธอก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือน้ำหวาน......เนื่องจากฟู่เยี่ยนไม่ได้ทานอะไรเลยมาตลอดทั้งคืนดังนั้นเธอจึงอดไม่ได้ที่จะดื่มมันเข้าไปอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้นเองฟู่ต้าหย่งผู้เป็พ่อของเสี่ยวฮั่วที่เดิมทีทำงานอยู่บริเวณลานบ้านก็รีบวิ่งเข้ามาทันทีที่เปิดประตูเข้ามา เขาก็พบว่าลูกสาวได้ฟื้นแล้วจริง ๆสีหน้าของเขาดูโล่งใจเป็อย่างมาก ก่อนจะรีบเร่งเร้าให้หวังซู่เหมยไปทำอาหารอร่อยๆ มาให้ลูกสาวทันที
“คุณไปทำบะหมี่มาให้เสี่ยวฮั่วสักชามหนึ่งเถอะอย่าลืมใส่ไข่ด้วยล่ะ ลูกไม่ได้กินอะไรมาั้แ่เมื่อวานแล้วคงจะหิวน่าดูเลยเสี่ยวฮั่ว ลูกยังปวดหัวอยู่หรือเปล่า ? ”
สำหรับพวกเขานั้นบะหมี่ถือว่าเป็อาหารชั้นดีหากเทียบกับอาหารที่ทำจากธัญพืชหยาบ ๆที่พวกเขาทานในชีวิตประจำวัน
ทว่าตอนนี้ฟู่เยี่ยนยังไม่สามารถเรียกเขาว่าพ่อได้ดังนั้นเธอจึงได้แต่ส่ายหัวแทนคำตอบ
แต่ฟู่ต้าหย่งก็ไม่ได้ใส่ใจกับเื่นี้มากนักโดยเขาคิดว่าตอนนี้ลูกสาวของเขาเพิ่งจะฟื้นตัวจากการาเ็ เธออาจจะรู้สึกะเืใจอยู่เขาจึงแตะไปที่หน้าผากของเธออย่างแ่เบาและพบว่าเธอไม่มีไข้แล้ว
“อืมไม่มีไข้แล้วล่ะ ลูกพักผ่อนก่อนเถอะ พ่อจะไปยืมเกวียนก่อนลูกรู้ไหมว่าแม่เฝ้าลูกทั้งคืนจนไม่ได้นอนเลยนะ ลูกดื่มน้ำหวานรอก่อนก็แล้วกันเอาไว้ลูกกินบะหมี่เสร็จแล้ว พ่อจะพาลูกไปโรงพยาบาล” หลังจากที่พูดจบ ฟู่ต้าหย่งจึงหันหลังเดินกลับออกไป
ฟู่เยี่ยนมองดูทั้งสองคนที่กำลังวุ่นอยู่กับเื่ของเธอก่อนจะอดคิดถึงพ่อกับแม่ในชีวิตก่อนหน้านี้ของเธอขึ้นมาไม่ได้ แม่ของเธอได้ตายจากไปั้แ่เธอยังเด็กแล้วส่วนพ่อของเธอก็ได้แต่งงานใหม่ไปแล้วเช่นกัน หลังจากที่ฟู่เยี่ยนอายุได้ 16 ปีเธอก็ได้หาเลี้ยงตัวเองมาโดยตลอดซึ่งเธอไม่เคยได้ัักับความรักจากพ่อและแม่มาก่อนเลย
อย่างไรก็ตามตอนนี้์ได้ประทานพ่อแม่ที่แสนดีมาให้กับเธอดังนั้นเธอจะต้องมีชีวิตที่ดีกว่าชีวิตเดิมของเธออย่างแน่นอน !
เมื่อคิดเื่นี้ขึ้นมาได้แล้วแววตาของเธอก็ดูเปลี่ยนไป และรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาไม่น้อยจากนั้นเธอเอื้อมมือขึ้นไปแตะแผลบนศีรษะของตัวเองเบา ๆซึ่งตอนนี้เืได้หยุดไหลแล้ว แต่ก็ยังคงบวมอยู่เล็กน้อย
ทันใดนั้นเองหวังซู่เหมยก็ได้ถือชามบะหมี่เดินเข้ามา
และหลังจากที่ทานบะหมี่เสร็จฟู่ต้าหย่งก็ได้นำเกวียนมาพอดี จากนั้นเขาก็ได้เทียมเกวียนไปยังโรงพยาบาลประจำเทศมณฑล
โชคดีที่อาการาเ็ของฟู่เยี่ยนนั้นไม่ได้ร้ายแรงมากนักขณะที่แพทย์ตรวจดูาแที่ศีรษะของฟู่เยี่ยน เขาก็ได้ถามคำถามเธอ 2-3 ข้อ และเมื่อเห็นว่าเธอตอบได้ทั้งยังตอบอย่างไม่ลังเลอีกด้วย เขาจึงได้สั่งจ่ายยาและให้พวกเขากลับบ้านได้ รออีก2-3วันให้สะเก็ดที่าแหลุด ค่อยกลับมาตรวจดูอาการอีกครั้ง
เมื่อผลตรวจออกมาแล้วและเสี่ยวฮั่วก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรพวกเขาจึงได้ขึ้นเกวียนเพื่อเดินทางกลับบ้านทันที
ทันทีที่กลับมาถึงบ้านหวังซู่เหมยก็รีบลงจากเกวียนเป็คนแรก และคอยประคองฟู่เยี่ยนเอาไว้ ส่วนฟู่ต้าหย่งก็ได้ลากเกวียนไปคืนเพื่อนบ้านก่อนจะไปหาหัวหน้าทีมผลิต เพื่อที่จะออกไปขายของต่อใน่บ่าย
ทันทีที่มาถึงประตูรั้วฟู่เยี่ยนก็รู้สึกว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติไป เธอจึงรีบผลักประตูให้เปิดออกทันทีเมื่อเดินเข้าไปในลานหน้าบ้าน เธอก็พบรอยเท้ามากมายที่เดินทอดยาวไปยังตัวบ้าน
เมื่อเห็นเช่นนั้นเธอจึงเอ่ยถามหวังซู่เหมยด้วยน้ำเสียงที่แ่เบาว่า “แม่คะทำไมหนูถึงรู้สึกว่าตอนนี้มีคนอยู่ในบ้านของเราล่ะ ? ตอนที่เราออกไปแม่ได้ล็อคประตูเอาไว้หรือเปล่า ? ”
ทันทีที่ได้ยินคำพูดของลูกสาวหวังซู่เหมยก็รู้สึกถึงความผิดปกตินี้ขึ้นมาเช่นกัน ก่อนที่จะออกไปเธอเป็คนล็อคประตูเองกับมือเลยไม่ใช่หรือ....
ทันใดนั้นเองก็ได้มีเสียงดังออกมาจากข้างในบ้าน ทั้งสองจึงหันมามองหน้ากันทันที ก่อนที่หวังซู่เหมยจะโบกมือเพื่อบอกให้ฟู่เยี่ยนรออยู่ข้างนอกส่วนเธอจะเข้าไปดูเอง แต่ฟู่เยี่ยนก็ได้คว้าข้อมือของผู้เป็แม่เอาไว้และ้าที่จะไปกับเธอ
เมื่อเห็นเช่นนั้นหวังซู่เหมยจึงได้เอาตัวของตัวเองมาบังฟู่เยี่ยนเอาไว้ ก่อนจะค่อย ๆเดินไปยังประตูบ้านช้า ๆ พร้อมกับผลักประตูให้เปิดออกอย่างเงียบ ๆ
ทันทีที่ประตูเปิดออกเธอก็เห็นว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังรื้อค้นกล่องของเธอ เธอจึงรีบเดินเข้าไปจิกผมของผู้หญิงคนนั้นเอาไว้ทันที
“แกเป็ใครกันกล้าดียังไงถึงได้มาขโมยของของฉัน ! ” หวังซู่เหมยคว้าไปที่ผมของผู้หญิงคนนั้นเอาไว้ก่อนจะบังคับให้เธอหันหน้ากลับมา
เมื่อถูกหวังซู่เหมยกระชากผมผู้หญิงคนนั้นจึงร้องะโออกมา “โอ้ย โอ้ย”ก่อนจะพยายามบอกกับเธอว่าเธอกำลังเข้าใจผิด
ฟู่เยี่ยนมองไปยังผู้หญิงคนนั้นที่กำลังบ่นไปพลางร้องโอ๊ยไปและทันใดนั้นเอง เธอก็จำได้ว่าผู้หญิงคนนี้คือหนิวชุ่ยฮวา คนที่เธอฝันถึงเมื่อและเป็คนที่ผลักเสี่ยวฮั่วล้มจนหมดสติไปนั่นเอง !
122
