จ๋อมแจ๋ม
เสียงกวักน้ำดังใกล้เข้ามาทุกที แต่คนทั้งหกกลับยืนนิ่งค้างไม่สามารถขยับตัวได้ สิ่งที่ว่ายน้ำเข้ามาเป็คนหรือผีกันแน่นะ…
เมื่อพาร่างมาจนถึงฝั่ง เด็กสาวก็เงยหน้าขึ้นมา มือทุบอกตนเองให้สำรอกน้ำออกจากปอดของเธอ คราเห็นใบหน้าแจ่มชัด ผาก็ตกตะลึงในความงดงามอันราวกับนางฟ้า ยิ่งเห็นใกล้ๆเขาก็ยิ่งรู้สึกถึงความละมุนตาของรูปลักษณ์นาง ฝ่ายเรืองเองก็ยังกล้าๆกลัวๆ เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายใช่นายตนจริงๆหรือไม่ แม้ภายนอกจะดูใช่ แต่แววตาของเด็กสาวทำให้เธอรู้สึกไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย
"คุณพี่พลอยขอรับ น้องกลัวเหลือเกิน" ทุกคนต่างก็จมอยู่ในความคิดของตนเอง มีเพียงนิลเท่านั้นที่ได้สติและโผเข้ากอดพลอยอย่างดีใจ หากแต่ฝ่ายที่ถูกกอดนั้นก็ยังตั้งสติไม่ได้เช่นกัน ทุกอย่างนั้นเกิดขึ้นอย่างปุบปับ เธอพยายามไล่เรียงความคิดของตัวเองว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้นกับเธอ
"นี่เราโดนยิงตอนสู้กับคนร้ายในห้องแล็บ แล้วเรามาโผล่ในน้ำได้ยังไง แล้วคนพวกนี้เป็ใครกัน" เด็กสาวคิดอยู่ในใจ เธอหวนคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ จู่ๆเธอก็ลืมตาขึ้นมาในน้ำเย็นเฉียบไร้แสงสว่าง เธอเห็นร่างเด็กหญิงที่เลือนลางพยายามบอกคำว่า ฝากทั้งสองคนด้วยนะ ก่อนร่างนั้นจะสลายหายไป
พลอยรดาใกับสิ่งที่เห็นเบื้องหน้า แต่ที่น่าใยิ่งกว่าคือเธอกำลังจมน้ำ!
ตลอดชีวิตที่ผ่านมาสี่สิบปีของเธอ เธอไม่เคยจมน้ำมาก่อน ร่างเล็กที่จมลงไปใต้น้ำกลับพุ่งทะยานขึ้นไปอย่างไม่รีรอ ครั้นเมื่อโผล่พ้นผิวน้ำ เธอก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนออกันอยู่บนฝั่ง เธอจึงว่ายเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว โดยไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเป็คนดีหรือร้ายอย่างไร
หากแต่ว่าเมื่อเธอขึ้นฝั่งมาแล้ว เหตุการณ์เบื้องหน้าก็ดูจะผิดไปจากที่เธอคิด ทุกคนดูใมาก ยกเว้นเ้าซาลาเปาน้อยที่โผเข้ามากอดเธออย่างไม่เกรงกลัว ซ้ำยังออดอ้อนเธอเสียด้วยซ้ำ เด็กชายวัยกระเตาะมีดวงตากลมโตน่ารัก ผิวของเขาขาวละเอียดราวกับสตรี ไม่เหมือนเด็กผู้ชายเลยแม้แต่น้อย
"ไม่ต้องกลัวนะ ไม่มีอะไรแล้ว" เธอปลอบเด็กชายอย่างจริงใจ พลางใช้มือลูบศีรษะของเด็กน้อยเพื่อคลายกังวล ลูกใครกันนะ ทำไมหน้าตาถึงได้หล่อเหลาั้แ่ยังเด็กเช่นนี้ หากโตไปก็คงไม่แคล้วหล่อเหมือนเหล่าพระเอกนิยายที่เธออ่าน ในขณะที่เธอตกอยู่ในความคิดของตนเอง ร่างเด็กสาวที่สูงกว่าก็ขยับไปมาอย่างไม่สบายใจ
"คะ…คุณพลอยใช่หรือไม่เ้าคะ" เรืองแสดงท่าทีกล้าๆกลัวๆ เด็กสาวเอ่ยถามพลอยรดาด้วยสีหน้าหวาดหวั่น
"ใช่ ฉันชื่อพลอย ว่าแต่เธอเป็ใคร" เมื่อกล่าวจบ พลอยรดาก็สังเกตุเห็นว่า เด็กหญิงที่ถามคำถามกับเธอเมื่อครู่นั้นอยู่ในชุดไทยโบราณ ท่อนบนห่มสไบสีเทา และด้านล่างนุ่งโจงกระเบนสีกรมท่า แต่สิ่งที่ผิดพลาดของเธอนั้นคือ เธอลืมสังเกตุว่าทุกคนในบริเวณนั้นก็นุ่มห่มด้วยเสื้อผ้าสมัยโบราณเช่นเดียวกัน!
"คุณพลอยลืมบ่าวแล้วหรือเ้าคะ นี่เรืองอย่างไรเล่าเ้าคะ" เรืองน้ำตาคลอเบ้า คิดว่าต้องมีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นกับคุณพลอยของเธอเป็แน่
"เรือง?" พลอยรดาทำหน้าฉงน ก่อนจะถามขึ้นอีกคำ
"บ่าว?" เสียงใสถามคนที่บอกว่าเป็บ่าว เรืองพยักหน้าขึ้นลงสุดแรงเกิดราวกับจะไม่มีวันพรุ่งนี้อีกต่อไป เป็ที่น่าขบขันให้แก่ผู้พบเห็นยิ่งนัก
"ตกลงเธอชื่อเรืองหรือเธอชื่อบ่าว หรือเธอเป็ผู้ชาย เธอแปลงเพศมาหรอ" พลอยรดาถามด้วยสีหน้างงงวย แปลก เธอไม่รู้จักคนตรงหน้านี้เลย
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เรืองก็ร้องไห้โฮออกมา คุณพลอยของเธอลืมเธอไปเสียแล้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้น
"เอาเถอะ เอาเถอะ แม่เรืองหยุดร้องก่อน ข้าว่านายของเอ็งอาจจะยังใอยู่หรือความจำเสื่อมชั่วคราว แต่ตอนนี้พวกเอ็งต้องกลับเรือนเสียก่อน แล้วค่อยเรียกหมอมาตรวจทีหลัง ดีหรือไม่" ผาเอ่ยปลอบเรืองเพราะรับมือกับเสียงร้องไห้ไม่ไหว ชายหนุ่มเองก็อยากรู้ว่าแม่พลอยผู้นี้เป็ลูกเต้าเหล่าใคร ทายาทขุนน้ำขุนนางคนใด เหตุใดเขาจึงไม่เคยได้ยินชื่อเสียงความงดงามของนางในหมู่สตรีแห่งกรุงศรีเลยแม้แต่น้อย
"เรือน…" เรืองอึกอักไม่กล้าพูดสิ่งใดออกมา เธอกลัวว่าหากกลับไปจะทำใหนายของเธอทั้งคู่ตกอยู่ในอันตรายไม่รู้จบสิ้นจนกว่าจะตกตายกันไปข้างหนึ่ง
"เอ้า ว่าอย่างไรเล่า เรือนเ้าอยู่ที่ใด" ผาถามย้ำด้วยความรำคาญใจ มีเหตุผลใดที่บอกไม่ได้ เขาไม่เข้าใจ
"ไม่เอา ข้าไม่กลับ! ข้าไม่อยากกลับไปเจอคนใจร้าย คุณพี่พลอย เราอย่ากลับกันเลยนะขอรับ นะขอรับ" นิละโร่ำไห้ด้วยความหวาดกลัว เด็กน้อยนึกถึงวันคืนที่เขาต้องใช้ชีวิตราวกับลูกทาสก็ไม่ปาน มีเพียงคุณพี่พลอยของเขาและเรืองเท่านั้นที่ดีกับเขา
"อั๊ก" เมื่อได้ยินคำพูดจากนิล พลอยรดาก็กุมขมับเนื่องจากปวดศีรษะอย่างรุนแรง ภาพของเด็กหญิงที่เธอเจอในน้ำสะท้อนในคันฉ่อง ลอยขึ้นมาในความทรงจำ ใบหน้าของเธองดงามยิ่งนัก หากแต่ั์ตากลับเศร้าหมองและทุกข์ระทมอยู่ในหัวใจ
“คุณพลอยเ้าคะ อย่าเศร้าไปเลยเ้าค่ะ วันหนึ่งเมื่อคุณพลอยออกเรือนไปกับบุตรของท่านออกญาศิรหมนตรีแล้ว ก็จักไม่มีผู้ใดรังแกคุณพลอยได้อีกแล้วเ้าค่ะ” เรืองพูดกับเด็กหญิงที่ส่องคันฉ่องอยู่ แม้วาจาจะดูปลอบประโลม หากแต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอ้า
“ข้ามิได้วาดหวังในสิ่งเ่าั้หรอกพี่เรือง ข้าขอเพียงแค่ข้า พี่ และพ่อนิลได้อยู่อย่างสงบสุข แค่นั้นก็พอแล้วสำหรับข้า” น้ำตาของพลอยไหลออกมา พลอยรดามองเด็กหญิงในคันฉ่องอย่างเวทนา เธอกำลังมองตัวเอง…
ตัดมาที่ภาพของเรืองที่ถูกเฆี่ยนนับครั้งไม่ถ้วน โดยคนที่ได้ชื่อว่าเป็แม่นายของเรือนหลวงพิจิตรอาสา เรืองถูกมัดไว้กับเสาเรือน หวายลงหลังของเรืองครั้งแล้วครั้งเล่า
“นังบ่าวชั่ว เอ็งขโมยของของข้าไปไว้ที่ใด!” คุณหญิงกานดาเอ็ดใส่เรืองที่แทบสิ้นสติลงไปแล้ว
“บ่าวไม่ได้ทำเ้าค่ะ นังจั่นมันใส่ร้ายบ่าว” เรืองร้องไห้ขอความเป็ธรรม เหล่าบ่าวไพร่ที่มุงดูพากันยิ้มเยาะอย่างออกนอกหน้า
“นังจั่นมันเป็บ่าวของข้า มันจักใส่ร้ายเอ็งด้วยเหตุอันใด เอ็งนั่นแลที่โป้ปด หากไม่คืนของที่เอ็งเอาไป ข้าจักให้บ่าวมันเฆี่ยนเอ็งให้ตายเสีย” ใบหน้ามาดร้ายในความงดงามที่เยาว์วัยกว่าอายุของคุณหญิงกานดาถมึงทึง พลอยปรี่เข้ามาห้ามและขวางหวายเอาไว้จนเธอเองถูกเฆี่ยนไปด้วยอีกคน
“คุณแม่เ้าคะ พี่เรืองไม่ได้ทำดอกเ้าค่ะ หากหาแล้วเจอไม่ ลูกจักชดใช้ด้วยสิ่งของของลูกเองเ้าค่ะ” พลอยวิงวอนด้วยสายตา เธอมีสมบัติมากมายที่มารดาของเธอทิ้งไว้ให้ก่อนจากไป แต่จำนวนหนึ่งก็หายไปอยู่ในกำมือของคุณหญิงกานดาและแม่แก้ว น้องสาวต่างแม่ของเธอเสียแล้ว…
ยังมีภาพที่มือของเธอถูกเหยียบขยี้โดยคนที่อ้างว่าเป็น้องสาว ยามที่ก้มเก็บมาลัยที่เธอเพิ่งร้อยเสร็จหากแต่ถูกปัดทิ้งจากแม่เลี้ยงของเธอ
“มาลัยนี้ น่าเกลียดนัก เหมือนกับมือเ้าของมัน” เสียงของแม่แก้ว น้องสาวอ่อนเดือนของเธอกล่าวด้วยน้ำเสียงชิงชัง
“นั่นสิเ้าคะ สู้มาลัยของคุณแก้ว นายของอิจินไม่ได้เลยแม้แต่น้อยเ้าค่า หากท่านออกญาศิรหมนตรีได้มาเห็น คงจักเลือกแม่บ้านแม่เรือนเช่นคุณแก้วเป็ว่าที่ศรีสะใภ้เป็แน่เ้าค่า” บ่าวข้างกายสบโอกาสประจบสอพลอ ใบหน้าเชิดลอยขึ้นชูหน้าชูตา
“เอ็งเอาอันใดมาพูด หากรู้ถึงใครเข้า ข้าจักเสียหาย” ว่าแล้ว แก้วก็เขินตัวบิดเพราะคำป้อยอของบ่าวอย่างจิน
และภาพของเด็กชายที่ถูกชายวัยกลางคนตบล้มลงไปกองกับพื้น ใบหน้าน้อยมีรอยฝ่ามือแดงประทับอยู่ น้ำตารื้นในดวงตากลมโต แต่เขาจะร้องไห้ออกมาไม่ได้ เพราะเขาเป็ผู้ชาย
“คุณพ่อตบลูกด้วยเหตุอันใดหรือขอรับ ลูกทำผิดอันใดหรือขอรับ” นิลเอ่ยเสียงสั่นกับคนเป็พ่อ หากแต่อีกฝ่ายหาได้รู้สึกสงสารแต่อย่างใด กลับตะคอกเด็กน้อยซ้ำพร้อมถ้อยคำเหยียดหยาม
“เอ็งเรียกใครพ่อ? ข้าไม่ใช่พ่อเอ็ง! ข้าต้องทนเห็นหน้าไอ้ลูกชู้อย่างเอ็งอยู่ทุกวัน ถ้าไม่ใช่เพราะตาของเอ็งมีอำนาจมากนักข้าคงฆ่าโยนทิ้งน้ำไปแล้ว อย่ามาเรียกข้าว่าพ่อ จำไว้!” กล่าวเสร็จออกหลวงพิจิตรอาสาก็สะบัดหน้าเดินจากไป ปล่อยให้พลอย เรืองช่วยกันกอดปลอบประโลมนิลเอาไว้
นี่เป็เพียงส่วนหนึ่ง ยังมีภาพอื่นๆอีกมากมายไหลเข้ามาในสมองของเธอราวกับสายน้ำ
"นี่คือความทรงจำของใคร ของเธองั้นเหรอ แล้วฉันเห็นมันได้ไง หรือฉันกำลังถูกใครเอาตัวไปทดลอง" พลอยรดาตัวสั่นเทิ้มด้วยทนความเ็ปไม่ไหว แต่บัดนี้ เธอจำเรืองและนิลได้แล้ว เธอรู้สาเหตุทุกอย่างั้แ่ต้นจนจบ คนสองคนที่เด็กหญิงในสายน้ำบอกให้เธอช่วย คงจะเป็นิลและเรืองอย่างแน่นอน
"ไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลพวกเขาให้ดีที่สุด ไปสบายไม่ต้องห่วงนะแม่พลอย" พลอยรดารู้ว่าเธออยู่ในร่างของแม่พลอย บุตรีคนโตแห่งหลวงพิจิตรอาสา เ้าของร่างเดิมเสียชีวิตลงเนื่องจากแผนชั่วของแม่เลี้ยง คุณหญิงกานดา!
เดิมทีพวกเธอต้องไปที่เมืองปากน้ำโพ(นคร์ในปัจจุบัน) เพื่อเยี่ยมญาติฝ่ายแม่ของเธอตามที่คุณหญิงกานดาเสนอ แต่ในระหว่างทาง บ่าวแจวเรือสองคนกลับจับพวกเธอโยนลงคลองและทุบทำลายเรือทิ้งไม่เหลือชิ้นดีก่อนจะว่ายน้ำหนีไป ทิ้งให้สามร่างต้องเอาชีวิตรอดกันเองในน้ำที่ทั้งมืดและเย็น
"คุณพลอยเ้าคะ เป็อะไรเ้าคะ" เรืองรีบโผเข้ามาดูพลอยด้วยความห่วงใย แต่ทว่า พลอยรดากลับหมดสติไป ทิ้งให้คนเื้ัช่วยแก้ปัญหาแทนเธอ
649
