ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]

          เวลานี้มีผู้มาเจรจากับเขาเกี่ยวกับการค้านี้เขาย่อมประหลาดใจอย่างมากที่นั่งชั้นพิเศษอีกฝ่ายเป็นผู้เปิดเฉิงซิ่นเถ้าแก่ร้านยาได้ไปที่นั่นตามเวลานัดหมาย แต่ไปถึงค่อนข้างเร็วอีกฝ่ายยังมาไม่ถึง ขณะที่กำลังร้อนใจจนนั่งไม่ติดนั้นก็ได้ยินเสียงลอยมาจากข้างนอก“เสี่ยวโหวเหฺย ระวังนะขอรับ”

          ต่อมามีเด็กชายน้อยคนหนึ่งเดินเข้ามา ด้านหลังของเขามีคนอีกสองคนคนหนึ่งเป็นชายหนุ่ม อีกคนหนึ่งเป็นชายวัยกลางคน

          “เถ้าแก่จี้” เมื่อเห็นจี้ซิ่น เฉิงซิ่นเถ้าแก่ร้านยาจึงเอ่ยขึ้นอย่างกระตือรือร้น

          จี้ซิ่นพูดยิ้มๆ “มิกล้า นี่คือนายท่านของข้าวันนี้ผู้ที่ต้องการพบท่านคือเขา”

          หมายความว่าอย่างไรกัน? เฉิงซิ่นเถ้าแก่ร้านยาไม่กระจ่างแจ้ง

          “นั่ง” หลี่ลั่วเลือกตำแหน่งที่นั่งก่อนจากนั้นนำกระดาษแผ่นหนึ่งที่พับไว้ออกมา ข้างบนเป็นรายละเอียดเบื้องหลังเกี่ยวกับร้านยาของเฉินซิ่นและรายละเอียดส่วนตัวของเถ้าแก่ผู้นี้ “ท่านดูซิ ว่ามีอะไรตกหล่นบ้าง”

          ทันทีที่เฉิงซิ่นเถ้าแก่ร้านยาได้อ่าน “ท่าน...พวกท่านตรวจสอบข้า?”

          “ตรวจสอบนั้นเป็นเรื่องปกติ ท่านไม่ต้องกังวลด้วยพวกเราต้องการร่วมงานกับท่าน ดังนั้นจึงตรวจสอบท่าน” หลี่ลั่วเอ่ย

          “หมายความว่าอย่างไรกัน? เจ้าเป็นเด็กน้อยคนหนึ่งต้องการร่วมมือกับข้า?” เฉินซิ่นเถ้าแก่ร้านยาคิดว่าเด็กน้อยคนนี้เสียสติไปแล้วกระมัง

          หลี่ลั่วยิ้มบางๆ จิบน้ำชาคำเล็กๆ หนึ่งคำ “ข้ามีร้านค้าอยู่ร้านหนึ่งทำเกี่ยวกับกิจการค้าการกุศล ข้าตรวจไข้ แต่จะไม่จัดยาดังนั้นข้าจึงอยากจะร่วมมือกับร้านยาของท่าน ข้าได้สังเกตร้านยาบางส่วนในเมืองหลวงแล้วมีเพียงร้านยาของเถ้าแก่ที่มีราคายุติธรรมดังนั้นข้าจึงตัดสินใจว่าท่านเป็นคนมีโนธรรมและซื่อสัตย์คนหนึ่ง

          นี่เป็นคำยกยกปอปั้น ทำให้เฉิงซิ่นเถ้าแก่ร้านยารู้สึกอึดอัดคับข้องใจแต่ร้านค้าเพื่อการกุศลที่เขาพูดนั้นหมายความว่าอย่างไร “เรื่องรักษาคนไข้เพื่อการกุศลของท่านข้าไม่เข้าใจนัก”

          “ไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร ข้าจะค่อยๆ อธิบาย”หลี่ลั่วหันไปมองจี้ซิ่นและกล่าวว่า “ให้คนยกอาหารเข้ามา”

          “ขอรับ”

          ระหว่างที่อาหารถูกยกเข้ามาขึ้นโต๊ะหลี่ลั่วอธิบายว่า“เรื่องการกุศลทั้งหมด ก็คือการทำเรื่องดีๆ ร้านของข้าชื่อร้านหมอการกุศลดังนั้นข้าอยากจะให้ร้านยาของท่านมาร่วมมือท่านหมอที่มาทำการรักษานั้นข้าเป็นคนจัดการ เขาเป็นหมอหลวงของสำนักหมอหลวงมารักษาให้ทุกคนโดยไม่เก็บเงิน ค่าตรวจรักษาของท่านหมอนั้นไม่คิดเงินได้แต่ยาไม่เก็บเงินไม่ได้ ดังนั้นข้าจึงอยากจะร่วมงานกับท่าน ทางข้าจะเขียนใบสั่งยาแนะนำลูกค้าให้ไปร้านยาของท่าน”

          “เรื่องนี้สำหรับข้าแล้ว เป็นเรื่องดีที่ไม่ต้องลงทุนลงแรงเรื่องหนึ่ง”เฉิงซิ่นเถ้าแก่ร้านยากล่าวเป็นการได้รับผลประโยชน์โดยที่ไม่ต้องลงทุนลงแรงอย่างแท้จริง อีกทั้งยังเชิญหมอหลวงจากสำนักแพทย์หลวงมานั่งตรวจรักษาไข้ได้อีก“ท่านคือ?”

          “จงหย่งโหวหลี่ลั่ว” หลี่ลั่วกล่าว

          หา? เป็นเสี่ยวโหวเหฺยหรือ? หลี่ลั่วมีชื่อเสียงจริงๆด้วยถูกพระราชทานสมรสให้กับฉีอ๋องฉีอ๋องผู้เป็นบุคคลอันดับหนึ่งอันดับสองของเมืองหลวงดังนั้นชื่อของหลี่ลั่วจึงดังไปทั่วเมืองหลวง “ผู้น้อยไม่รู้ว่าเป็นเสี่ยวโหวเหฺยเสด็จมาผู้น้อย...”

          “ไม่ต้องเกรงใจ” อีกฝ่ายกำลังจะคารวะ ถูกหลี่ลั่วห้ามเอาไว้ “แน่นอนว่า ถึงข้าจะเชิญหมอหลวงมานั่งตรวจรักษาแต่ก็ย่อมไม่สามารถไปกระทบกับกิจการร้านยาร้านอื่นและท่านหมอคนอื่นได้ดังนั้นข้าจึงเชิญหมอหลวงมาตรวจรักษาไม่เก็บเงินทุกๆ เจ็ดวันหนึ่งครั้ง”ขุนนางในราชสำนักทุกๆ เจ็ดวันมีวันหยุดหนึ่งวันเช่นกันเท่ากับยุคสมัยปัจจุบันสัปดาห์หนึ่งหยุดพักผ่อนหนึ่งวัน

          “เช่นนั้นท่านต้องการอันใดหรือ?” หากเป็นเช่นนี้ย่อมดีต่อตนเองเป็นแน่อีกทั้งยังมีเสี่ยวโหวเหฺยเป็นขุนเขาให้เขาพึ่งพิง

          “ข้าต้องการกำไรจากท่านครึ่งหนึ่ง” หลี่ลั่วพูดตรงไปตรงมาอย่างไม่อ้อมค้อม“กำไรของท่านอาจจะไม่มาก แต่ผ่านการแนะนำจากข้า แน่นอนว่าย่อมต้องดีกว่าเมื่อก่อนอีกทั้งการที่ทางข้าแนะนำการค้าให้ท่าน เดิมทีก็เป็นการทำการค้าโดยไม่ได้คิดกำไรไม่ใช่หรือไร?”

          “อย่าว่าแต่ครึ่งหนึ่งเลย ต่อให้เสี่ยวโหวเหฺยต้องการเจ็ดส่วนข้าก็รับปากเช่นกัน ด้วยเป็นอย่างที่เสี่ยวโหวเหฺยพูดทางข้านั้นได้ประโยชน์โดยไม่ต้องทำอันใด” เฉิงซิ่นเถ้าแก่ร้านยาไม่ใช่คนเขลามีความเกี่ยวพันกับผู้มีอำนาจสูงศักดิ์นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายตนเองมีโชคลาภวาสนาเช่นนี้ เขาย่อมไม่ปล่อยให้ผ่านไป

          “พวกท่านไปเก็บยาก็ลำบากไม่น้อยเช่นกัน ข้าต้องการครึ่งหนึ่งเพียงพอแล้ว”หลี่ลั่วกล่าว “หากว่าท่านตกลง ถึงเวลานั้นข้าจะเขียนชื่อร้านหมอการกุศลของข้าพร้อมกับชื่อร้านยาของท่านลงนามร่วมกันยามที่แบ่งผลกำไรทางข้าจะคิดตามใบสั่งยาและตรวจสอบกับทางท่าน แล้วค่อยเก็บเงินท่านเห็นเป็นอย่างไร?”

          “ได้ขอรับ ผู้น้อยไม่มีปัญหาขอรับ” เฉิงซิ่นเถ้าแก่ร้านยารู้สึกว่าเสี่ยวโหวเหฺยผู้นี้ไม่ง่ายดายเลยอายุน้อยแค่นี้ รู้จักที่จะไม่ขวางทางทำมาหากินของผู้อื่นคิดพิจารณาปัญหาได้ละเอียดรอบคอบอย่างยิ่ง นี่เพียงอายุหกขวบเด็กจากครอบครัวผู้มีอำนาจสูงศักดิ์ช่างร้ายกาจ

          หลังจากจัดการปัญหาเรื่องยาเสร็จ ก็มาถึงร้านช่วยเหลือการกุศลและร้านอาหารการกุศลแล้วร้านช่วยเหลือการกุศลเท่ากับเป็นกล่องเปล่า เมื่อถึงเวลาเปิดกิจการยังไม่รู้ว่าจะมีคนบริจาคเงินหรือสิ่งของหรือไม่ร้านอาหารเพื่อการกุศลหลี่ลั่วได้คิดวางแผนไว้นานแล้ว

          เหล้าองุ่นในมือของเขาที่หมักตั้งแต่เดือนห้าปีที่แล้วเวลานี้มีสิบห้าขวด ที่หมักตั้งแต่เดือนเก้าปีที่แล้วจนถึงเวลานี้มีหนึ่งร้อยขวดเหล้าที่หมักตั้งแต่เดือนห้าเวลาค่อนข้างยาว รสชาติดียิ่งถึงเวลานั้นเชิญคนเขลาทั้งสามมาประชาสัมพันธ์เสียหน่อยเหล้าที่บรรจุขวดหนึ่งชั่งไม่รู้ว่าจะขายได้เงินเท่าใด

          ต่อมาคือขนมเค้กซึ่งทำมาจากนม แป้ง และน้ำตาล แม้น้ำตาลและนมจะมีต้นทุนสูงแต่ขนมเค้กนั้นกำไรมหาศาล เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ หลี่ลั่วก็คิดถึงชานมไข่มุกสตรีในยุคสมัยโบราณยังรวมตัวกันชุมนุมชา ชุมนุมบทกวี นี่หากมีการสั่งจองเข้ามาก็จะถือเป็นการค้าใหญ่โตเลยทีเดียวเชียว

          แผ่นมันฝรั่งเป็นสินค้าต้นทุนต่ำที่สุด มันฝรั่งหนึ่งชั่งเพียงไม่กี่อีแปะอันนี้ขายดี

          ยังมีผลไม้ในสวนผลไม้ของตนเองก็นำมาขายเช่นกัน

          สุดท้ายคือลูกกวาด...

          วันเปิดกิจการย่อมต้องเลือกฤกษ์ยามสิริมงคล หลี่ลั่วคิดๆ ดูแล้วเลือกวันที่สิบสี่เดือนสอง วันที่เช่นนี้สำหรับคนในยุคสมัยโบราณแล้วไม่มีความหมายอันใดแต่สำหรับหลี่ลั่วแล้วถือเป็นวันดี

          ก่อนเปิดกิจการ หลี่ลั่วได้ให้ข้ารับใช้ของบ้านการกุศลไปแจกใบประกาศแล้วใบประกาศของสมัยโบราณนั้นทำง่ายดายยิ่ง

          ‘วันที่สิบสี่เดือนสองเปิดกิจการ สหายผู้ที่ชอบทำการกุศลอย่าพลาด

          บ้านการกุศล ตรวจรักษาไข้ให้ทุกคนไม่เก็บค่ารักษา’

          กระดาษหนึ่งใบ คำพูดสองประโยค เมื่อถึงวันที่สิบสี่เดือนสองคนไม่น้อยจริงๆทว่าล้วนมารักษาไข้ทั้งสิ้น ยังดีที่หลี่ลั่วฉลาดเฉลียว ได้นัดแนะกับองค์ชายใหญ่องค์ชายรอง และองค์ชายสามเอาไว้ก่อนแล้ว

          ประตูของบ้านการกุศลนั้นเป็นสีแดง เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นสิริมงคลแต่ในเวลานี้ด้านนอกมีผู้คนมาโอบล้อมไว้ไม่น้อย ประตูร้านกลับยังคงปิดอยู่

          “นี่มันเรื่องอันใดกันเล่า?”

          “ไม่ใช่บอกว่าไม่เก็บค่ารักษาไม่ใช่หรือ?”

          “คงไม่ได้หลอกกันกระมัง ร้านค้าของผู้ใดกัน?”

          “หากยังไม่เปิดก็จะกลับบ้านแล้ว”

          “กล้าหลอกลวงคนก็ทุบประตูร้านเสีย”

          ขณะที่ผู้คนกำลังคาดเดาไปต่างๆ นานา ‘เพิง’...เสียงตีฆ้องผสมเสียงกลองดังขึ้น ดังก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณผู้คนที่ล้อมหน้าประตูร้านค้าตกอกตกใจเสียจนสะดุ้งโหยง ค่อยๆ ถอยออกมาอยากจะดูว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น เห็นเพียงชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่สองคนถือฆ้องและกลองพร้อมกับตีเสียงดังเข้ามาจากนั้นด้านหลังก็มีสิงโตสองตัวออกมา พวกมันกำลังร่ายรำอยู่

          ทุกคนเห็นแล้วจึงเข้าใจว่า เริ่มดูละครได้แล้ว

          สิงโตทั้งสองต่างเชิดตามเสียงฆ้องและกลองจากนั้นไปยืนอยู่ทั้งสองข้างของบ้านการกุศล สิงโตอ้าปาก คายป้ายมงคลกลอนคู่คู่หนึ่งออกมาจากปาก บนนั้นเขียนไว้ว่า ‘ครอบครัวปรองดองเจริญรุ่งเรืองอายุยืนนานผู้มีจิตเมตตาสุขภาพแข็งแรงสงบสุขร่มเย็น’

          ต่อมามีเด็กชายตัวน้อยสวมอาภรณ์สีแดงทั้งชุดเดินลงมาจากรถม้าผู้ที่เดินลงมาพร้อมกันยังมีหมอหลวงที่อยู่ในชุดราชสำนักและชายหนุ่มคนหนึ่งจี้ซิ่นก้าวขึ้นไปข้างหน้ากล่าวว่า “ขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมงานการเปิดกิจการบ้านการกุศลในวันนี้นี่คือนายท่านของพวกเรา” เขาชี้ไปที่หลี่หง ด้วยหลี่ลั่วอายุน้อยเกินไปท่ามกลางผู้คนมากมายจึงไม่ผลักเขาออกมา

          หลี่หงยกมือขึ้นเป็นหมัดแล้วกล่าวว่า “บ้านการกุศลเปิดกิจการ ขอยินดีต้อนรับทุกท่าน”

          ประตูใหญ่ของร้านค้าเปิดออก ปรากฏให้เห็นว่าด้านในร้านค้าแบ่งเป็นสามร้านแตกต่างกันร้านช่วยเหลือการกุศล ร้านอาหารการกุศล ร้านหมอการกุศล

          “ข้าขอแนะนำร้านค้าทั้งสามให้กับทุกท่าน”จี้ซิ่นใช้ฝีปากที่เจรจาเป็นเลิศของเขาแนะนำร้านค้าทั้งสามร้าน “จากนั้นขอเรียนเชิญแขกผู้มีเกียรติในวันนี้มาตัดริบบิ้นองค์ชายใหญ่ องค์ชายรอง และองค์ชายสาม” คนทั้งสาม ร้านค้าสามร้าน พอดิบพอดีนี่เป็นฟ้าลิขิต

          “สวรรค์ ยังมีองค์ชายตัดริบบิ้น”

          “นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

          “ไม่รู้ ดูต่อไปสิ”

          องค์ชายใหญ่ องค์ชายรอง และองค์ชายสาม คนทั้งสามตัดริบบิ้นพร้อมกันหลังจากตัดริบบิ้น องค์ชายใหญ่เอ่ยขึ้นก่อน “ในเมื่อเป็นการช่วยเหลือผู้คนเช่นนั้นข้าขอบริจาคก่อนหนึ่งร้อยตำลึง”

          “ข้าบริจาคหนึ่งร้อยตำลึงเช่นกัน” องค์ชายรองกล่าวตาม

          “เสด็จพี่ทั้งสองชอบช่วยเหลือคน น้องชายจะล้าหลังได้อย่างไรหนึ่งร้อยตำลึงเช่นกัน” องค์ชายสามกล่าว

          ดังนั้น ในสมุดบัญชีของร้านช่วยเหลือการกุศลจึงมีชื่อขององค์ชายทั้งสามพร้อมกับจำนวนเงินที่พวกเขาบริจาค

          พวกเขากำลังบริจาคเงินอยู่ทางนี้ร้านหมอเพื่อการกุศลยุ่งเสียจนทำงานไม่ทัน เข้าแถวยาวเฟื้อย รอการรักษาไม่คิดเงิน“พวกเราที่นี่ตรวจรักษาไข้ไม่คิดเงิน แต่ยาพวกท่านต้องไปหาซื้อเอง” จี้ซิ่นกล่าว“แต่พวกเราที่นี่จะแนะนำร้านยาให้ ราคายาของร้านยาเฉิงซิ่นยุติธรรมยิ่งนักหากไปจัดยาตามใบสั่งยาของร้านเรา จะสามารถนำไปใช้เป็นส่วนลดได้”

          ไปซื้อยาหรือไม่นั่นเป็นเรื่องหนึ่ง อย่างไรเสียรักษาไข้ไม่คิดเงินไพร่ฟ้าประชาชนเพียงแต่อยากจะมารับการตรวจรักษาไม่คิดเงินต้องรู้ว่านี่เป็นหมอหลวงมาจากแพทย์หลวง

          ดังนั้น หมอหลวงที่มาเปิดกิจการเป็นวันแรกนั้นจึงมีคนไข้ล้นมือ

          แน่นอนว่าร้านอาหารการกุศลก็มีคนไม่น้อยเช่นกันคนงานในร้านอาหารการกุศลถือจานมันฝรั่งแจกจ่ายให้กับผู้ที่อยู่ด้านหน้าร้านค้าใครใช้ให้แผ่นมันฝรั่งต้นทุนต่ำเล่า? สำหรับเนื้อแผ่นลูกกวาด ขนมเค้ก และขนมปัง...เหล่านี้ไม่ได้ให้ชิม

        บางคนชิมไปหนึ่งแผ่น รู้สึกว่ารสชาติดียิ่ง จึงเอ่ยปากถามราคา

        มันฝรั่งหนึ่งชั่ง[1]เป็นเงินสามอีแปะ[2] มันฝรั่งลูกหนึ่งทอดออกมาได้ยี่สิบแผ่นดังนั้นราคาของแผ่นมันฝรั่งคือ น้ำหนักหนึ่งตำลึง[3]ยี่สิบอีแปะ โดยทั่วไปสำหรับชาวบ้านในเมืองหลวงแล้วแผ่นมันฝรั่งหนักหนึ่งตำลึงราคายี่สิบอีแปะนั้นยังซื้อได้ ดังนั้นมันฝรั่งแผ่นจึงเป็นสินค้าที่ขายดีที่สุดในร้านอาหารเพื่อการกุศล

          แน่นอนว่าเมื่อพบลูกค้าผู้ชาย คนงานจะนำเหล้าองุ่นให้เขาลองดื่มและให้คำแนะนำ “นี่คือเหล้าองุ่นที่ฝ่าบาทแนะนำเมื่องานเลี้ยงวันพระราชสมภพหนึ่งชั่งสองตำลึง”

          คนมีเงินในเมืองหลวงมีมากมาย บางคนชิมเพียงเล็กน้อยคิดว่าซื้อไหวก็ซื้อขวดละหนึ่งชั่งกลับไปดื่ม

          “ลั่วเกอเอ๋อร์” หลี่เจ๋อเห็นหลี่ลั่วอยู่ที่ร้านอาหารเพื่อการกุศลวันนี้บ้านการกุศลเปิดกิจการ หลี่เจ๋อได้ยินข่าวจึงมาดูๆ ได้ยินมาว่าหมอหลวงตรวจรักษาอาการไม่คิดเงินข่าวเช่นนี้จะพลาดได้อย่างไร คิดไม่ถึงว่าจะพบหลี่ลั่วที่นี่

          “พี่เจ๋อมาแล้วหรือ?” หลี่ลั่ววิ่งเข้าไปทักทาย  

          “เจ้าไฉนจึงมาอยู่ที่นี่ได้?” กลับไปมองของว่างเหล่านั้นอย่างละเอียดอีกครั้ง“นี่เป็นเจ้าหรอกหรือที่เปิดกิจการนี้?” ของว่างเหล่านี้ทั้งเมืองหลวงไม่มีร้านที่สองเมื่อเดือนห้าหลี่ลั่วเคยให้พวกเขากินแล้ว “โอ้ ยังมีเหล้าองุ่นนี้ด้วย”

          “เหล้าองุ่นหนึ่งชั่ง เป็นเงินสองตำลึงขอรับ” หลี่ลั่วแนะนำ “พี่เจ๋ออยากจะซื้อสักหน่อยหรือไม่ขอรับ?”

[1] ชั่ง (斤) คือหน่วยชั่งน้ำหนักของจีนในสมัยโบราณ 1 ชั่ง เท่ากับ500 กรัม

[2] อีแปะ (文) คือหน่วยเงินตราของจีนในสมัยโบราณ 1000 อีแปะ เท่ากับ1 ตำลึงเงิน

[3] ตำลึง (两) ในที่นี้คือมาตรวัดน้ำหนักในสมัยโบราณ 1 ตำลึงเท่ากับ 50 กรัม