สาวชาวนากลายเป็นหงส์ (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 19 การหวนคืน (2)

        หลังจากที่ทั้งสามคนเปลี่ยนเสื้อผ้ากันหมดแล้ว ซย่าเสี่ยวฉานจึงนำเสื้อผ้าขาดๆ ของทั้งสามคนทิ้งไปอย่างไม่ลังเล ชุดที่ขาดของซย่าเสี่ยวหงเพิ่งจะได้รับการซ่อมแซมชั่วคราวเมื่อคืนนี้ มันแทบจะไม่สามารถปกปิดร่างกายของนางได้ ทว่าเสื้อผ้าแบบนี้ซย่าเสี่ยวหงก็ยังทำใจทิ้งไม่ลง ทำให้ซย่าเสี่ยวฉานรู้สึกสงสารเป็นอย่างมาก แต่เพราะการยืนกรานของซย่าเสี่ยวฉาน ซย่าเสี่ยวหงจึงได้ยอมแพ้

        หลังจากซื้อเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ซย่าเสี่ยวฉานก็ซื้อผ้ายาวสองฉื่อ[1]เพิ่มจากร้านเสื้อผ้าสำเร็จรูปนี้อีกกว่าร้อยอีแปะ ซย่าเสี่ยวหงที่อยู่ข้างๆ มองดูอย่างปวดใจแล้วกล่าวต่อไม่ยอมหยุดว่า “น้องสาว อย่าซื้อเพิ่มอีกเลย อย่าซื้อเพิ่มอีกเลย”

        ซย่าเสี่ยวฉานส่ายหัวแล้วกล่าวว่า “พี่หญิง ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ฟังข้านะ พวกเราต้องกลับไปโดยไม่ทนทุกข์ เราสองคนจำเป็นต้องซื้อผ้าม้วนนี้”

        ผ้าสีแดงแบบนี้เป็นที่ชื่นชอบของชาวชนบทมาก ทุกคนล้วนทำเสื้อผ้าสีแดงเพื่อความสวยงาม แน่นอนว่าซย่าเสี่ยวฉานเคยใช้ชีวิตที่สุขสบายมาก่อน ดังนั้นนางจึงไม่ค่อยชอบเสื้อสีแดงแบบนี้ ผ้าชิ้นนี้ นางวางแผนจะซื้อไปให้ท่านปู่และท่านย่าของนาง

        หลังจากซื้อผ้าเสร็จ ซย่าเสี่ยวฉานก็ไปที่ร้านขายลูกอมที่อยู่ข้างๆ เพื่อซื้อน้ำตาลกรวด ลูกอมงาหนึ่งห่อ และขนมเนื้อนิ่มๆ อีกสองสามชิ้น ก่อนจะพาซย่าเสี่ยวหงและเจ้าเด็กทึ่มกลับหมู่บ้าน

        พอใกล้จะถึงหมู่บ้าน ซย่าเสี่ยวฉานก็เรียกให้ซย่าเสี่ยวหงกับเจ้าเด็กทึ่มยืนรอนางอยู่อีกด้าน นางวิ่งเข้าไปในพุ่มไม้คนเดียวแล้วซ่อนเงินเอาไว้ให้มิดชิดถึงจะออกมาอีกครั้ง

        ตอนที่ซย่าเสี่ยวฉานและคนอื่นๆ กลับไปถึงหมู่บ้าน คนไม่น้อยที่เห็นซย่าเสี่ยวหงต่างก็พูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่า “โอ้ นั่นซย่าเสี่ยวหงสวมชุดใหม่กลับมาหรือ”

        “เสี่ยวหงมิใช่ว่าแต่งไปในที่ที่แม้แต่ข้าวจะกรอกหม้อยังไม่มีไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงมีเสื้อใหม่สวมเล่า”

        คนพวกนี้พูดคุยกันสนุกปาก หน้าของซย่าเสี่ยวหงเปลี่ยนเป็นสีแดง ซย่าเสี่ยวฉานกลับยิ้มระรื่นแล้วกล่าวกับคนในหมู่บ้านว่า “โอ้ ท่านป้า กำลังเล่นอะไรอยู่หรือ มาเถอะ มา มากินลูกอมกัน”

        “ท่านลุง นี่ลูกอม”

        “ท่านย่าเฉิน เอ้า นี่ลูกอม”

        “ท่านลุงต้าหนิว นี่ลูกอม”

        ซย่าเสี่ยวฉานเดินแจกลูกอมไปตลอดทาง เผอิญได้เจอคนที่กล่าวเยาะเย้ยนางว่า “เสี่ยวฉานร่ำรวยแล้วหรือ”

        ซย่าเสี่ยวฉานยิ้มระรื่น พูดว่า “ใช่แล้ว ข้ารวยแล้ว ท่านลุงท่านป้าทั้งหลาย ข้าเอาสูตรอาหารชนิดหนึ่งขายเพื่อแลกเงินที่เหลาแล้วใช้เงินไถ่ตัวพี่สาวข้ากลับมา ขนมและผ้าสีแดงผืนนี้ก็นำมาทำเสื้อผ้าให้กับท่านปู่และท่านย่า!”

        คนเหล่านี้กินลูกอมที่เป็นอาหารล้ำค่าของซย่าเสี่ยวฉาน ต่างก็ถอนหายใจด้วยความชื่นชมแล้วกล่าวว่า “เด็กดี เจ้าช่างเป็นคนกตัญญูจริงๆ”

        ซย่าเสี่ยวฉานตอบ “เมื่อได้เงิน แน่นอนว่าต้องกตัญญูต่อผู้อาวุโส”

        มีคนถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ว่า “เสี่ยวฉาน เจ้าหาเงินมาได้กี่ตำลึง”

        ซย่าเสี่ยวฉานพูดราวกับว่าไม่มีลับลมคมในอะไร “มีสิบห้าตำลึงเงิน”

        “ว่าอย่างไรนะ สิบห้าตำลึงเงิน เป็นไปได้อย่างไร ไหนเอาออกมาให้ข้าดูหน่อย”

        ซย่าเสี่ยวฉานยิ้มตอบด้วยรอยยิ้มว่า “เงินน่ะใช้หมดไปตั้งนานแล้ว หยิบเงินสิบสี่ตำลึงไปไถ่ตัวพี่สาวกลับมา แล้วอีกตำลึงที่เหลือ ข้าก็ซื้อของให้ท่านย่าหมดแล้ว”

        หลายคนอ้าปากค้างเมื่อได้ยินว่าเสี่ยวหงถูกไถ่ตัวมาด้วยเงินสิบสี่ตำลึง

        “อะไรนะ เงินสิบสี่ตำลึงไถ่ตัวเสี่ยวหงคืน! เสี่ยวฉาน เจ้าถูกครอบครัวนั้นโกงแล้ว”

        ซย่าเสี่ยวฉานยิ้มแล้วพูดว่า “ตอนนั้นเพื่อที่จะให้พี่ชายข้าแต่งกับสะใภ้ในตำบล ท่านพ่อท่านแม่ข้าขายพี่สาวข้าให้นรกขุมนั้น ข้าทนไม่ได้ที่จะให้พี่สาวต้องทนทุกข์ทรมาน”

        “ไอ้หยา เสี่ยวฉานจิตใจช่างดีงามนัก”

        ถึงแม้จะรู้สึกว่าซย่าเสี่ยวฉานถูกคนโกง แต่คนเหล่านี้ก็มีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น มีบ้างที่รู้สึกว่าน่าเสียดาย แต่ก็มีบางคนที่รู้สึกว่าซย่าเสี่ยวฉานมีจิตใจดีงามทีเดียว

        บ้านของตระกูลซย่าอยู่ไม่ไกล แม่เฒ่าซย่าฝางซื่อกำลังสับอาหารให้หมู หลังจากที่ซย่าเสี่ยวฉานหนีไป พี่สะใภ้ใหญ่เฉินซื่อก็ใช้ข้ออ้างตั้งครรภ์ไม่ยอมทำงาน พูดว่าลูกในท้องกำลังถีบท้องนาง แม่เฒ่าซย่าฝางซื่อจนปัญญา จึงได้แต่ลงมือทำงานด้วยตนเอง

        แต่อย่างไรก็ตาม นางก็ทำงานไปพลาง แล้วยกซย่าเสี่ยวฉานมาด่าไปพลาง

        “นางตัวดีที่สมควรถูกสับเป็นพันดาบ ยังไม่กลับมาอีก กลับมาเมื่อไรข้าจะหักขานางเสีย”

ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/5f3caae7e45aca9e6f3c590b77260b7e 

        เชิงอรรถ

^ ประมาณ 2 ฟุต