คุณหญิงพิกุลยิ้ม ทำเป็เพิ่งเห็นทั้งคู่ “โอ้... ดาว... แม่เพิ่งมาถึงเองค่ะ ไม่ได้บอกล่วงหน้าเพราะอยากเซอร์ไพรส์ลูกกับธวัช... ธวัชยังไม่กลับใช่ไหมลูก?”
คุณนายดาวสะดุ้งเล็กน้อย แต่รีบยิ้มตอบ “ค่ะ... คุณแม่... ธวัช ไปราชการอยู่นะคะ... ไม่รู้ว่าจะกลับเมื่อไหร่... คุณแม่จะพักที่นี่นะค่ะ”
“ใช่แล้วลูก... แม่จะพักที่นี่สักพัก...พ่อของลูกไปต่างประเทศกว่าจะกลับมาก็เป็เดือน...แม่ไม่อยากอยู่บ้านที่โน่นคนเดียว..มันเบื่อ..อีกอย่างพอมาถึงที่นี่แล้ว.. " "..บ้านหลังนี้... ดูเหมือนจะมีเื่น่าสนใจหลายอย่างเลยนะ...คุณหญิงพิกุล..พึมพำในใจ..”
ท่านกลืนน้ำลายลงคออีกครั้ง มือที่วางบนตักยังสั่นเทาเล็กน้อย ความเงี่ยนที่ถูกเก็บกดไว้ในอกยังคงร้อนผ่าวไม่ยอมสงบลงง่ายๆ ...
ท่านมองไปที่พลทหารเอกที่ยืนตัวตรงอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย “แล้ว... พลทหารเอก งานที่บ้านนี้เสร็จแล้วหรือยัง ต้องไปที่ไหนอีกหรือเปล่า?”
เอกยืนตัวตรงทำความเคารพทันที “รายงานคุณหญิงครับผม ผมทำงานในส่วนที่ต้องทำเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ แต่ถ้านายยังไม่สั่งให้กลับ ผมก็สามารถอยู่รับใช้ที่บ้านนี้ได้จนกว่านายจะอนุญาตให้กลับไปกองร้อยครับ”
คุณหญิงพิกุลพยักหน้า ยิ้มบางๆ “งั้นวันนี้อยู่ช่วยงานฉันอีกสักหน่อยสิ ฉันมาที่นี่โดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า ห้องพักชั้นบนคงยังไม่ได้ทำความสะอาดและจัดเตรียมใช่ไหมลูกดาว”
คุณนายดาวรีบตอบรับอย่างรวดเร็ว “ใช่ค่ะ... ดาวไม่ได้เตรียมไว้ให้คุณแม่เลย ต้องขอโทษด้วยนะคะ งั้น... เอก ช่วยจัดการตามที่คุณแม่้านะ เดี๋ยวดาวจะรีบออกไปตลาดเพื่อซื้อของมาทำอาหารเย็นให้คุณแม่ทานค่ะ เอกฝากดูแลคุณหญิงด้วย อย่าให้เสียชื่อร้อยเอกธวัช นายของแกนะ”
คุณนายดาวหันไปมองเอกด้วยสายตาที่แฝงคำเตือนเล็กน้อย “เดี๋ยวดาวจะรีบกลับมานะคะ”
“รับทราบปฏิบัติครับ คุณนาย คุณหญิง” พลทหารเอกตอบเสียงดังฟังชัด แล้วยืนตัวตรงทำความเคารพทั้งสองคนอย่างเป็ทางการ
คุณนายดาวรีบหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว ราวกับ้าหนีให้พ้นสถานการณ์นี้โดยเร็วที่สุด
พอประตูบ้านปิดลง คุณหญิงพิกุลที่นั่งอยู่บนโซฟาก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน สายตาท่านมองตามแผ่นหลังกว้างของพลทหารเอกที่กำลังเดินขึ้นบันไดไปชั้นสองเพื่อเริ่มทำความสะอาดและจัดห้องพักให้ท่าน
สายตาของคุณหญิงพิกุลจับจ้องที่ก้นแน่นของ พลทหารเอก ขาแข็งแรงที่เดินขึ้นบันไดทีละก้าว และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ท่านนึกถึงภาพทวนใหญ่แปดนิ้วที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ มันยังคงชัดเจนในความทรงจำจนท่านรู้สึกว่าเนินูนของตัวเอง..ยังชื้นแฉะและร้อนผ่าวไม่หาย...
974
