ตอนที่ 14 บ้านหลังใหม่
"เข้าใจละ" ที่ปราณเต้าิเป็สีทอง เพราะมันจะสัมพันธ์กับลักษณะนิสัย พฤติกรรม หรือสภาพแวดล้อมชีวิตความเป็อยู่ของคนๆนั้นแล้วแสดงออกมาในรูปแบบพลังงานกลายเป็สิ่งบ่งบอกตัวตนของคนนั้นด้วย
เต้าิ มองเห็นปราณตัวเองแตกต่างกับปราณของผู้คุ้มกันที่มีสีเทามัวหมอง บ่งบอกได้เลยชีวิตความเป็อยู่ของชายตรงหน้าไม่ดีแน่ ถึงได้กลายเป็ผู้คุ้มกันในหมู่บ้านเล็กๆแบบนี้
"ช่างเหอะ"
"ขืนข้ามานั่งสงสัยทุกเื่คงรกสมองแย่"
เต้าิ คิดจะถามสีของปราณให้มากกว่านี้ แต่ต้องหยุดลง เลิกสนใจเื่เล็กน้อยพวกนี้ไป
หากมานั่งสนใจหมดทุกเื่สมองคงรับไม่ไหว
"บางทีอาจจะเป็เพราะยาทองคำเม็ดนั้น"
เต้าิมองสภาพแวดล้อมตนในโลกนี้เรียกได้ว่าย่ำแย่สุดๆ แต่กับปลดปล่อยปราณสีทองมาได้ จึงนึกถึงเม็ดยาสีทองที่กินเข้าไปก่อนหน้านี้ทันที
"ข้าหมดธุระกับเ้าละ" ฝ่าเท้ากระทืบลงที่หัวใจศัตรูอย่างรวดเร็ว หัวใจหยุดเต้นตายตามสหายลงไป
อีกฝ่ายไม่คิดว่าสุดท้ายแล้วตนต้องตาย ทั้งที่ยอมตอบคำถามหมดแล้ว
"ชิ มีแต่ของขยะทั้งนั้น"
สองมือเต้าิ ล้วงเข้าไปด้านในเสื้อผ้าคนตายอย่างชำนาญ ควานหาสิ่งของมีค่ามาเป็ของตน ยังไงซะคนตายไปแล้วก็ไม่จำเป็ต้องใช้สิ่งของมีค่าอีกต่อไป สู้เอามาให้ตนเองใช้ ยังจะเกิดประโยชน์มากกว่า
"ด้วยอาชีพหมอ มันคงมีอะไรให้ข้าเก็บเกี่ยวบ้าง" สองเท้าเต้าิ ทำการเดินสำรวจรอบบ้านคนตาย เสมือนกับเป็บ้านของตน ค้นหาสิ่งของมีค่าให้ตนเอง ให้ตัวเองนำไปใช้ประโยชน์ ดีกว่าปล่อยทิ้งเอาไว้เฉยๆ
"เรานี้ก็ช่างเป็คนมีน้ำใจจริงๆ" ใบหน้าเต้าิยิ้มแย้มออกมาราวกับดวงอาทิตย์ สายตาจดจ้องไปที่กองสมบัติของหมอเล้งในบ้านด้วยความยินดีปรีดา ในใจพลันชื่นชมตัวเองขึ้นมาอย่างออกนอกหน้ากับการทำตัวเป็คนดี ช่วยนำสิ่งของมีค่าเหล่านี้ไปใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด ดีกว่าปล่อยทิ้งร้างเอาไว้ จนเสื่อมคุณภาพไปแบบนี้ ไม่งั้นคงน่าเสียดายแย่
หากคนตายได้ยินประโยคเหล่านี้เข้า อยากจะฟื้นขึ้นมาตบกระโหลกเต้าิ จัดการลากหลุมไปให้รู้แล้วรู้รอด
"ทีนี้ปู่จะได้มีบ้านดีๆอาศัยอยู่" เต้าิ จัดการทุกอย่างในบ้านเรียบร้อย เตรียมตัวมุ่งหน้ากลับบ้านหลังเก่าไปหาเต้าซื่อ เพื่อจะพามาอยู่บ้านหลังใหม่แห่งนี้ด้วยกัน
"จริงสิ"
สองเท้าเต้าิหยุดเดิน เมื่อเดินผ่านห้องๆหนึ่ง ซึ่งเป็ห้องของเหล่าคนตาย ทุกคนล้วนตายด้วยฝีมือหรือแผนการเต้าิทั้งสิ้น ในใจคิดได้ว่า "ต้องเก็บกวาดขยะก่อน"
ไม่นานศพคนตายก็ถูกนำมาฝังดินแบบเรียบง่าย
"อย่างน้อยนี้คือสิ่งที่ข้าพอจะตอบแทนน้ำใจพวกเ้าที่มอบสิ่งของมีค่าให้ข้า" เต้าิ มองหลุมศพที่ตนเองจัดการกลบฝังกับมือ กล่าวด้วยความพึงพอใจ
...
"เต้าิ จะพาข้าไปไหนกัน?"
เสียงเต้าซื่อพยายามถามไถ่ออกมา หลังจากถูกเต้าิพาออกมาจากบ้านโดยไม่บอกเหตุผล
"ถึงแล้ว" ทั้งสองปู่หลานหยุดอยู่หน้าบ้านหลังโต
"บ้านหลังนี้มัน..." เต้าซื่อ จดจำได้ทันที ว่าบ้านหลังใหญ่โตตรงหน้าคือ บ้านหมอเล้ง ผู้ร่ำรวยในหมู่บ้าน
"ใช่ แต่ต่อไปมันเป็ของปู่" เต้าิ ตอบออกมา
"หืม เมื่อกี้เ้าพูดว่าไงนะ" เต้าซื่อ คิดว่าตนเองได้ยินผิดไป จึงถามขึ้นใหม่อีกรอบ
"คนบนโลกนี้ต้องให้ข้าพูดย้ำหลายรอบ?"
ได้ยินคำถามเต้าซื่อ เต้าิตัดสินใจอธิบายออกให้เต้าซื่อฟังทันที
"อย่าบอกนะว่าเ้า..." ได้ยินคำอธิบายของหลานชายตัวเอง เต้าซื่อหูตาเบิกกว้าง
"ใช่ หมอเล้งหายไปจากโลกนี้เรียบร้อยแล้ว" เต้าิ อธิบายมาตามตรง เมื่อบ้านไร้เ้าของ ก็สมควรต้องมีคนอื่นมาอยู่อาศัยแทน ดีกว่าปล่อยให้บ้านหลังใหญ่โตกลายเป็บ้านร้าง เสียของเปล่าๆ
เต้าซื่อ สงสัยว่าเต้าิทำได้ยังไง แต่หากอีกฝ่ายไม่คิดจะเล่าก็ไม่คิดจะถามออกไป
"อย่าคิดมาก ปู่" เต้าิ มองเห็นสายตาจ้องมองมาทางตนด้วยดวงตาเบิกกว้าง ราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยินออกมาจากปากเต้าิ
"เฮ้อ ไม่นึกเลยว่าหลานข้าจะโตขนาดนี้แล้ว" เต้าซื่อ ถอนหายใจออกมา ค่อยๆสงบสติอารมณ์อย่่างช้าๆ
เื่ทุกอย่างมันเกิดขึ้นไปแล้ว คงไม่สามารถแก้ไขได้อีก คงต้องปล่อยวางเท่านั้น
"โอ้" เต้าิ ไม่คิดว่าปู่ของตนจะปรับอารมณ์ได้เร็วขนาดนี้ แต่ก็ดีแล้วตนจะได้ไม่ต้องเสียเวลามานั่งอธิบายอะไรมากมาย
"เ้าคงอยากเดินทางออกไปจากที่นี้เร็วๆนี้สินะ" เต้าซื่อ เข้าใจดี เมื่อเต้าิเข้มแข็งขึ้นมากแล้ว ย่อมต้องโบยบินออกไปหาสิ่งที่ดีกว่าเดิม
แม้ว่าตอนนี้จะได้อยู่บ้านหลังโต แต่หมู่บ้านนี้ไร้ความเจริญก้าวหน้า เป็เพียงหมู่บ้านเล็กๆส่วนหนึ่งของโลกใบนี้เท่านั้น
หากเต้าิคิดจะอยู่ที่นี้ต่อไป มีแต่จะคอยฉุดรั้งอนาคตของเต้าิเท่านั้น
"ไม่ต้องห่วงปู่"
"ข้าจะแวะมาเยี่ยมปู่บ่อยๆ"
เต้าิ ไม่คิดเลยว่าจะเข้าใจอะไรง่ายแบบนี้
ตนเอง้าออกไปหาอะไรใหม่ๆ เส้นทางเดินใหม่ อนาคตแบบใหม่
ส่วนความรัก...ขอพักเอาไว้ก่อนดีกว่า
สำหรับบ้านหลังโตนี้ ไม่มีอะไรมากไปกว่าส่วนหนึ่งในบ้านพักตากอากาศของตนเท่านั้น
"ไหนๆข้าก็มีทองคำ เพชรนิลจินดา อยู่มากมาย ขอใช้ให้เต็มที่หน่อยเถอะ" เต้าิ คิดถึงสิ่งของมีค่าในตู้เซฟของตัวเองที่เก็บเอาไว้ในแหวนมิติ หากเก็บเอาไว้โดยไม่ได้ใช้เลย มันก็เป็แค่เครื่องประดับ ของตกแต่งบ้าน
เต้าิ ใช้เวลาเพียงสามวันในบ้านหลังใหม่แห่งนี้อยู่ด้วยกันกับปู่หลาน ไม่นานก็ออกเดินทางสู่เมืองใหญ่
"ปู่ หากข้าได้บ้านหลังใหญ่กว่านี้ จะพาปู่ไปอยู่ด้วย" เต้าิ ร่ำลาปู่ก่อนออกเดินทางจากหมู่บ้านสายหมอกมุ่งหน้าสู่เมืองจันทรา
เต้าซื่อ ส่งหลานคนเดียวจากไปด้วยความเป็ห่วง แม้ในใจอยากจะรั้งหลานเอาไว้ แต่ก็ต้องฝืนห้ามใจตัวเองไม่ให้คิดทำเช่นนั้น เพื่ออนาคตของหลานคนเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่ในครอบครัว
...
นอกหมู่บ้านสายหมอก
"เห็นทีข้าน่าจะหาคนขับรถม้า"
เต้าิ ขี่ม้ามุ่งหน้าสู่เมืองสายหมอก ด้วยทักษะ ประสบการณ์จากการแสดงหนัง ทำให้การขี่ม้าไม่ใช่ของแปลกใหม่สำหรับเต้าิ
ด้วยม้าในบ้านหมอเล้ง ทำให้การเดินทางของเต้าิสะดวกง่ายดายขึ้นเยอะ
"ถ้าตามแผนที่น่าจะต้องตรงไปทางนี้"
เต้าิ หยิบแผนที่กางออกมาดูเส้นทางมุ่งหน้าสู่เมืองจันทรา ระหว่างพักดื่มน้ำ ทานข้าวข้างทาง
"อาหารของคนมีอันจะกิน ค่อยมีรสชาติหน่อย"
เสบียงอาหารที่เต้าิหยิบติดตัวมาทานด้วย เป็ของกินมาจากบ้านหมอเล้ง
![พลิกฟ้าคืนชีวาชายาอนุ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673880780_61221625.webp)
295K
