เพราะไม่ต้องกังวลเื่ข้อมูลส่วนตัวว่าจะถูกแชร์ออกไปอีกหรือไม่วันรุ่งขึ้นูเี่อันจึงออกไปทำงานตามปกติ
แต่ที่เธอไม่รู้เลยก็คือมีอีกคนที่เกลียดแค้นเธอมากจนทนไม่ไหว นั่นก็คือ ซูหยวนหยวน
ครั้งที่แล้วทีู่เี่อันและลู่เป๋าเหยียนกลับไปเยี่ยมบ้านฝ่ายหญิงซูหยวนหยวนแกล้งทำเป็เจ็บขาเพื่อหาทางเข้าใกล้ลู่เป๋าเหยียนแต่เื่ดันไม่เป็ไปตามที่เธอคิด สุดท้ายจึงโดนูเี่อันจับส่งโรงพยาบาล
หลังจากวันนั้นซูหยวนหยวนเริ่มวางแผนแก้แค้นมาโดยตลอด จนกระทั่งวันนี้ โอกาสได้มาถึงแล้ว
ตอนนี้แฟนคลับจำนวนมากของหานรั่วซีกำลังควานหาตัวูเี่อันอย่างบ้าคลั่งถ้าเธอกระจายข้อมูลของูเี่อันออกไปรับรองว่าคงมีคนอีกมากที่จะช่วยสั่งสอนูเี่อันให้หลาบจำแทนเธอ
เธอนับถือตัวเองจริงๆที่คิดวิธียืมมือคนอื่นฆ่าคนแบบนี้ขึ้นมาได้
ตกบ่ายซูหยวนหยวนก็นั่งพิงโซฟาพักผ่อนอย่างสบายใจ เธอเปิดกระทู้ตามล่าูเี่อันขึ้นมาแล้วจึงพิมพ์ข้อมูลของูเี่อันลงไปเธอแฉแม้กระทั่งเื่ทีู่เี่อันเป็แพทย์นิติเวชหญิงเพียงคนเดียวของเมืองนี้ พร้อมแนบรูปภาพให้เสร็จสรรพทั้งยังบอกกับทุกคนอีกว่า ถ้าไม่มีเื่อะไร ปกติูเี่อันจะเลิกงานตอนห้าโมง
ถึงแม้ว่ากระทู้จะค่อนข้างเงียบแล้วแต่มีคนสนใจเืู่เี่อันอยู่มากเพราะฉะนั้นคงมีอีกหลายคนที่ยังวนเวียนเข้ามาอ่านกระทู้นี้อยู่ หลังจากที่เธอแฉข้อมูลของูเี่อันลงไปไม่นานกระทู้นี้ก็กลับมาคึกคักอีกครั้งจนเ้าของกระทู้ถึงกับรวบรวมสมาชิกเพื่อที่จะไปดักเจอตัวูเี่อันในวันนี้
โดยที่ทั้งหมดนีู้เี่อันไม่รู้เื่เลยแม้แต่น้อย
หลังเลิกงานูเี่อันเดินไปเอารถอย่างทุกทีเพื่อที่จะขับกลับบ้านโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามือถือที่ใส่ไว้ในกระเป๋าของตนแบตหมดแล้ว
ส่วนลั่วเสี่ยวซีที่นอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ที่บ้านเนื่องจากรู้สึกเบื่อๆ จึงเปิดกระทู้ของูเี่อันขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่ากระทู้ที่เมื่อวานมีคนตอบเพียงสามร้อยกว่าหน้า ตอนนี้ได้เพิ่มขึ้นถึงห้าร้อยหน้าแล้วภายในวันเดียวมีคนเข้ามาคอมเมนต์เพิ่มอีกกว่าสองหมื่นข้อความ
แต่เมื่อวานหลังจากเธอเตือนคนพวกนั้นกระทู้ก็เงียบลงไปแล้วไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมถึงเป็แบบนี้ได้ต้องมีเื่อะไรแน่ๆ!
ลั่วเสี่ยวซีรีบเปิดกระทู้ขึ้นมาดูทันทีจึงได้เห็นข้อมูลของูเี่อัน รวมถึงข้อความที่เ้าของกระทู้กำลังรวบรวมคน...
“ให้ตายเถอะใครกันที่ทำเื่แบบนี้!”
เธอรีบคว้ามือถือขึ้นมาโทรหาูเี่อันแตู่เี่อันดันปิดเครื่อง เธอจึงต้องโทรหาซูอี้เฉิง
ซูอี้เฉิงเมื่อทราบเื่ก็ติดต่อหาเสิ่นเยว่ชวนในทันที
เื่นี้กระทบไปถึงความปลอดภัยของูเี่อันเสิ่นเยว่ชวนจึงจำเป็ต้องเข้าไปขัดลู่เป๋าเหยียนกลางที่ประชุม เพื่อแจ้งเื่ทีู่เี่อันอาจถูกดักรอระหว่างทางกลับบ้าน
ลู่เป๋าเหยียนสีหน้าเครียดในทันทีเขารีบลุกขึ้นมา
“จบการประชุม”
ไม่เพียงแต่พวกพนักงานเท่านั้นที่ประหลาดใจเสิ่นเยว่ชวนเองก็ด้วย เขาจึงรีบพูดขึ้นมาว่า
“นายรีบไปหาเจี่ยนอันเถอะเดี๋ยวฉันจะรีบส่งที่อยู่เธอให้เอง”
ทุกคนต่างวิ่งวุ่นไปหมดมีเพียงแต่เ้าตัวเท่านั้นที่นั่งฟังเพลงอย่างสบายใจอยู่บนรถ
เพราะเป็่ชั่วโมงเร่งด่วนหลังเลิกงานรถจึงค่อนข้างเยอะ กว่าเธอจะลงจากทางด่วนเพื่อที่จะเข้าหมู่บ้านก็ใช้เวลาไม่น้อยแต่ยังไม่ทันที่เธอจะดีใจ อยู่ๆ ก็มีรถ BMW Z4 สีแดงคันหนึ่งพุ่งเข้ามาขวางหน้ารถเธอไว้
ใครกันที่ขับรถอย่างเห็นแก่ตัวแบบนี้
ูเี่อันลงจากรถก็พบเด็กสาวในชุดนักเรียนม.ปลายสองคน แต่งหน้าหนาและม้วนผมลอนสลวยลงมาจากรถคันนั้น
สองคนนั้นมองเธอั้แ่หัวจรดเท้าหนึ่งในนั้นพูดขึ้นมาว่า
“ยัยนี่แหละหน้าตาเหมือนในรูปที่เ้าของกระทู้ส่งมาไม่มีผิด”
เด็กสาวอีกคนพยักหน้าอย่างเห็นด้วยแล้วจึงโทรศัพท์เรียกคนอื่นให้ตามมา
ูเี่อันยังคงไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าเด็กสาวอีกคนซึ่งน่าจะเป็หัวหน้าจึงเดินเข้ามาด้วยท่าทางดั่งนางพญา “นี่เธอรู้หรือเปล่าฉันเป็ใคร”
“เื่นั้นฉันไม่อยากรู้”ูเี่อันชี้ไปที่รถของเด็กสาวคนนั้น“ฉันอยากรู้แค่ว่าเมื่อไรเธอจะเลื่อนรถออกไป ฉันจะได้กลับบ้านเสียที”
“ฉันเป็หัวหน้ากลุ่มแฟนคลับเมือง A ของหานรั่วซี!”เธอบอกเพื่อหวังจะได้เห็นความกลัวออกมาจากดวงตาคู่งามคู่นั้นของูเี่อัน
“อ้อ”ูเี่อันยิ้มอ่อน “เมื่อไรจะเลื่อนรถ?”
เด็กน้อยพวกนี้ไม่ได้ทำให้เธอกลัวสักนิด
เด็กสาวจึงกัดฟันพูดออกมาว่า“ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาใช่ไหม! ลองดูข้างหลังซะก่อนเถอะ!”
ูเี่อันหันไปมองก็พบว่ามีรถประมาณสี่ถึงห้าคันจอดอยู่ด้านหลังเด็กสาวม.ปลายในชุดนักเรียนหลากหลายสถาบันเดินลงมาจากรถพวกนั้นสีหน้าท่าทางที่แสดงออกมาเหมือนกับว่าพวกเธอเจ๋งที่สุดในโลก
“ลู่เป๋าเหยียนควรเป็ของหานรั่วซีแต่เธอกลับมาแย่งเขาไป พวกเราไม่ปล่อยเธอไว้แน่” หัวหน้าแก๊งเด็กสาวพูดขึ้นอย่างข่มขู่
ูเี่อันเข้าใจเื่ราวทั้งหมดในทันที“เพราะฉะนั้นพวกเธอเลยจะมา...สั่งสอนฉัน?”
“รู้แล้วก็ดี!”
ูเี่อันส่ายหน้าแล้วจึงชี้ไปที่กล้องวงจรปิดที่อยู่ข้างถนน“หน่วยงานรักษาความปลอดภัยของหมู่บ้านเฝ้าระวังอยู่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงผ่านกล้องตัวนี้ไม่นานรปภ.ก็คงจะมา อีกอย่าง การที่พวกเธอหาตัวฉันเจอคงรู้อยู่ว่าฉันเป็แพทย์นิติเวช เพราะฉะนั้นการกระทำของพวกเธอถือเป็การทำร้ายเ้าพนักงาน”
“ทำร้ายเ้าพนักงานแล้วยังไง?” เด็กสาวกอดอก ยิ้มเย็น “ต่อให้เธอจับฉันส่งตำรวจแค่พ่อฉันจ่ายเงินให้พวกนั้นนิดหน่อยฉันก็ถูกปล่อยตัวออกมาแล้ว”
“แล้วพวกเธอล่ะ”ูเี่อันหันกลับไปมองกลุ่มเด็กสาวที่อยู่ด้านหลัง“ทุกคนมีเงินมีอำนาจเหมือนกันหมดเลยงั้นเหรอสามารถเดินเข้าเดินออกสถานีตำรวจได้อย่างสบายๆ?”
“ใช่แล้วจะยังไง”เด็กไม่กี่คนในกลุ่มย้อนเถียงกลับอย่างมั่นใจ
ทว่าคนส่วนใหญ่ในนั้นเริ่มคิดหนักแต่ละคนจึงไม่กล้าพูดอะไรออกมา
เด็กสาวสิบกว่าคนที่เมื่อครู่ยังคึกคะนองเพียงคำพูดของูเี่อันก็ทำเอาหงอไปกว่าครึ่งในชั่วพริบตา
ูเี่อันยิ้ม“พวกเธอควรกลับบ้านได้แล้ว ทำตามคนโง่แถมวู่วามอย่างคนพวกนี้ไม่มีประโยชน์หรอก”
หัวหน้าแก๊งเด็กสาวถลึงตามองอย่างโกรธแค้นแล้วจึงเดินเข้ามาข้างหน้าูเี่อัน “เธอว่าใครโง่!”
“แค่ประโยคเดียวก็โกรธแล้วเหรอใครๆ ก็รู้ว่าคนที่ฉันพูดถึงคือเธอ ยังจะมาถามอีก” ูเี่อันยักไหล่
“ดูท่าฉันจะมองเธอไม่ผิดเลยแฮะ”
เป็แค่เด็กม.ปลายตัวก็เตี้ยกว่าเธอหลายขุม แต่เพราะความโกรธเด็กสาวคนนั้นกลับกล้าที่จะยกมือขึ้นจะตบเธอ
ูเี่อันจับมือของเด็กสาวไว้อย่างไม่พลาดสายตาสะท้อนรังสีความน่ากลัวออกมา
“พาคนของเธอกลับไปซะ!ไม่งั้นต่อให้เป็พ่อเธอก็ช่วยอะไรไม่ได้!”
พูดจบเธอก็สะบัดมือของเด็กสาวออกไปอย่างหมดความอดทนเด็กสาวถึงกลับถอยหลังไปหลายก้าว
เด็กน้อยเริ่มกลัวขึ้นมาเธอมองเห็นความอันตรายที่ส่งผ่านสายตาคู่นั้นของูเี่อันแต่คนที่เป็เจ๊ใหญ่ของโรงเรียนอย่างเธอจะมายอมแพ้แบบนี้ไม่ได้จึงง้างมือขึ้นมาอีกรอบ...
ูเี่อันขมวดคิ้วแต่จู่กลับได้ยินเสียง “ปิ้ว～” ดังขึ้นมา มือของเด็กสาวหยุดชะงัก เธอลงไปคุกเข่าร้องอย่างเ็ป“มือฉัน...ทำไมไม่มีความรู้สึก...”
ูเี่อันรีบหันไปมองตามเสียงที่เธอได้ยินจึงเห็นลู่เป๋าเหยียนเดินลงมาจากรถเขาทำหน้าตาน่ากลัวอย่างกับคนที่ถูกหาเื่เป็เขาไม่ใช่เธออย่างไรอย่างนั้น
เขา...มาช่วยเธออย่างนั้นเหรอ? เขารู้ได้อย่างไร?
ข้างหลังรถ ONE77 ของลู่เป๋าเหยียนมีรถฮัมวี่แบบที่ทหารใช้จอดอยู่อีกหลายคันผู้ชายสวมชุดคล้ายทหารต่างชาติหกถึงเจ็ดคนยืนยิ้มมองมาทางูเี่อันเหมือนกำลังดูละครอย่างสนุกสนานูเี่อันเคยเจอพวกเขาตอนที่ถูกเส้าิจงลักพาตัวลู่เป๋าเหยียนบอกว่าคนพวกนี้คือบอดี้การ์ด ท่าทางจะเก่งพอตัว
แค่จัดการเด็กสาวม.ปลายไม่กี่คนลู่เป๋าเหยียนถึงกับต้องพาคนพวกนี้มาด้วย?
“หล่อจังเลย...มิน่าหานรั่วซีถึงได้ชอบ...”
เด็กสาวม.ปลายทั้งหลายลืมความตั้งใจทั้งหมดพวกเธอหันไปเพ้อในความหล่อของลู่เป๋าเหยียนแทน
ลู่เป๋าเหยียนเดินหน้าเครียดมาหาูเี่อันเขาดึงเธอเข้ามา แล้วมองสำรวจั้แ่หัวจรดเท้า
ูเี่อันตาโตต่อหน้าคนตั้งเยอะตานี่จะมาเสียมารยาทกับเธอแบบนี้ไม่ดีมั้ง
“เจ็บตรงไหนไหม?” ลู่เป๋าเหยียนถามเสียงดุ
เขาเป็ห่วงเธออยู่? เธอรู้สึกอุ่นวาบในใจยิ้มแล้วส่ายหน้ากลับไป
“ถ้าฉันโดนเด็กพวกนี้รังแกสำเร็จก็คงจะขายหน้านายเกินไปหน่อย”
เธอชี้ไปยังเด็กสาวที่คุกเข่าร้องโอดโอยคนนั้น“มือเธอเป็อะไร”
“แค่ยาชาชั่วคราว”ลู่เป๋าเหยียนหันไปมอง ‘บอดี้การ์ด’ ของเขา
หัวหน้าทีม‘บอดี้การ์ด’ รีบวิ่งเข้ามาหาอย่างรู้งาน และทำความเคารพูเี่อัน
“อาซ้อจะให้จัดการเด็กพวกนี้ยังไงดีครับ”
“ปล่อยพวกเธอกลับบ้านเถอะ”ูเี่อันชี้ไปที่หัวหน้าแก๊งเด็กสาว “ยกเว้นเธอ พาเธอไปส่งที่สถานีตำรวจฉันจะรอดู ว่าพ่อเธอจะพาเธอออกมาได้ไหม”
“ครับ”หัวหน้าทีม ‘บอดี้การ์ด’ ส่งสัญญาณให้ลูกน้องจัดการกับพวกเด็กสาวข้างหลัง แล้วจึงดึงเด็กสาวที่กองอยู่ที่พื้นขึ้นมา
“ไปเดี๋ยวพี่จะพาน้องไปส่งที่สถานีตำรวจให้เอง”
ูเี่อันอึ้งบอดี้การ์ดสมัยนี้อัธยาศัยดีขนาดนี้แล้วเหรอ...
“กุญแจรถเธอล่ะ”ลู่เป๋าเหยียนถาม
“อยู่นี่”ูเี่อันหยิบกุญแจออกมาอย่างว่าง่าย ลู่เป๋าเหยียนหยิบมันส่งไปให้ ‘บอดี้การ์ด’แล้วจูงมือูเี่อันให้ขึ้นรถเขา
“นั่งรถฉันกลับบ้าน”
“ฉัน...”ูเี่อันยังไม่ทันปฏิเสธก็ถูกลู่เป๋าเหยียนจับยัดให้เข้าไปนั่งในรถ
บรรดา‘บอดี้การ์ด’ เพิ่งเคยเห็นลู่เป๋าเหยียนทำแบบนี้กับผู้หญิงเป็ครั้งแรกก็จริงแต่เพราะครั้งที่แล้วพวกเขาเพิ่งเห็นลู่เป๋าเหยียนอุ้มูเี่อัน จึงไม่รู้สึกแปลกใจอีกต่อไปว่าแล้วหัวหน้าแก๊งจึงกวักมือเรียกลูกน้องตน
“มาๆๆมีใครสนใจพนันกันไหมว่า อีกสองปีพี่ใหญ่จะหย่ากับอาซ้อหรือเปล่าฉันพนันด้วยเฟอร์รารี่คันหนึ่งเลย”
...
จุดที่เกิดเื่กับบ้านของลู่เป๋าเหยียนห่างกันไม่ไกลนัก ONE77 เคลื่อนตัวไปตามถนนส่วนบุคคลไม่นาน ทั้งสองคนก็ถึงบ้าน
สีหน้าของลู่เป๋าเหยียนเริ่มกลับมาเ็าอีกครั้งูเี่อันวิ่งเข้าไปดักหน้าเขา
“นายรู้ได้ไงว่าฉันถูกพวกนั้นล้อมไว้?”
“ข้อมูลเธอรั่วไหลออกไปแล้ว”ลู่เป๋าเหยียนพูด “เพื่อนเธอเห็นในอินเทอร์เน็ตว่ามีคนกำลังรวมตัวกันเพื่อมาดักรอเธอ”
ูเี่อันไม่มีอารมณ์มาสนใจว่าข้อมูลเธอรั่วไหลไปได้อย่างไรเธอมองไปที่ลู่เป๋าเหยียน
“เพราะงั้นนายเลยมาช่วยฉัน?”
แววตาของลู่เป๋าเหยียนแปรเปลี่ยนไปในชั่วขณะอย่างไม่ทิ้งร่องรอย“ฉันกำลังจะกลับบ้านพอดี”
“ถึงอย่างนั้นก็เถอะขอบคุณนะ” ูเี่อันยิ้มพร้อมแอบซ่อนความผิดหวังเอาไว้ใจอย่างแเี
“นายช่วยฉันมาสองรอบแล้วคืนนี้ฉันปรนนิบัตินายเป็อย่างดีเลย!”
เธอไม่รู้ตัวเลยว่าในคำพูดของเธอสื่อความหมายสองแง่สองง่ามพูดจบก็วิ่งเข้าบ้านไป
ลู่เป๋าเหยียนมองตามหลังปีศาจน้อยของเขาพลางคิดคืนนี้เธอตั้งใจจะปรนนิบัติเขาแบบไหนกัน?
เมื่อูเี่อันเข้าบ้านมาลุงสวีก็รีบเดินมาต้อนรับ
“คุณผู้หญิงคุณชายซูโทรมาครับ ดูกำลังร้อนใจเลยทีเดียว”
“พี่คะหนูไม่เป็ไรแล้วค่ะ” ูเี่อันรีบพูดทันทีหลังรับโทรศัพท์
“ลู่เป๋าเหยียนกำลังกลับบ้านพอดีอีกอย่าง แค่เด็กม.ปลายไม่กี่คนต่อให้ลู่เป๋าเหยียนไม่มาหนูก็จัดการเองได้อยู่แล้ว”
ซูอี้เฉิงได้ยินดังนั้นถึงกลับยิ้มออกมา“ลู่เป๋าเหยียนบอกเธอว่ากำลังกลับบ้านพอดี?”
“ใช่ค่ะ”ูเี่อันถามอย่างสงสัย “มีอะไรเหรอคะ”
“อืม...พี่จะบอกให้ละกันว่า...”ซูอี้เฉิงอธิบาย “พอพี่รู้ว่ามีคนจะดักทำร้ายเธอ ก็รีบโทรหาเขา ปรากฏว่าคนที่รับสายเป็ผู้ช่วยของเขาแทนผู้ช่วยบอกว่าเขากำลังประชุมอยู่ มีอะไรผิดไป เธอคิดต่อเอาเองละกัน”
ูเี่อันรู้สึกสับสนไปหมด
ลู่เป๋าเหยียนตั้งใจรีบมาช่วยเธอแล้วทำไมเขาต้องโกหก? เขาเกรงใจที่จะบอกหรือว่าไม่อยากให้เธอคิดมากกันแน่นะ
246
