“เป็ทีมที่น่าชื่นชม แต่ยังอ่อนด้อยนัก”
“หลังจากจัดการมอนสเตอร์ตัวแรกได้ควรจะรีบหนีทันที”
“แถมการไม่รู้สึกตัวถึงสุนัขตัวนั้นที่ซุ่มติดตามมาั้แ่แรกก็เป็สิ่งที่ผิดพลาดที่สุด”
“จากการวิเคราะห์ดูแล้วมอนสเตอร์เหล่านี้คล้ายคลึงกับโลกของเรามากจริง ๆ”
ในเงามืดบนยอดไม้ที่สูงที่สุดซึ่งอยู่ห่างไกลจากสถานที่ต่อสู้เกือบหนึ่งกิโลเมตรมีร่างของชายหนุ่มผมสีขาวในชุดเกราะทันสมัยที่เหลือแต่เศษซาก กำลังซุ่มดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ั้แ่แรกแล้ว!
[ติ๊ง! ฟื้นฟูจิติญญา...5%] เสียงปริศนาดังขึ้นภายในหัวของเขา
“เสียงนั่นอีกแล้ว มันคืออะไรกันแน่” ชายหนุ่มกล่าวออกมา เขาไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นเท่าไหร่นักมันไม่เหมือนโลกที่เขาเคยอยู่เลยสักนิด
“ดูท่า ข้าจะต้องช่วยผู้หญิงคนนั้น” หลังกล่าวจบร่างของชายหนุ่มที่อยู่บนยอดไม้ก็ได้หายไป
...
อ๊ากกกก
“คุณวอล!” หญิงสาวที่ได้ยินเสียงร้องจึงหันกลับไปมองก็พบว่าวอลได้ถูกมอนสเตอร์สุนัขเพลิงทมิฬกลืนลงท้องไปแล้ว!
“ฉัน ฉันมันไร้ประโยชน์จริง ๆ!” หญิงสาวกล่าวออกมาทั้งน้ำตา แต่เธอก็ยังคงวิ่งต่อไป
บรู๊วววว ตุบ ตุบ ตุบ
เ้ามอนสเตอร์ส่งเสียงออกมาด้วยความสนุกมันมองไปยังเหยื่อที่วิ่งหนีไปก่อนจะค่อย ๆ วิ่งไล่ตาม ด้วยความเร็วของมัน การจะไล่ให้ทันในทีเดียวเป็เื่ง่ายมากแต่มันกลับชะลอฝีเท้าเพื่อเล่นกับเหยื่อของมันให้หายอยากเสียก่อน ค่อยฆ่าทิ้ง
พลั่ก!
“ไม่นะ!” ด้วยความลนลานและไร้สติหญิงสาวจึงเผลอสะดุดรากไม้จนล้มกลิ้งเข้าให้
“ฉัน ฉันขอโทษนะทุกคน”หญิงสาวกล่าวออกมาด้วยความเสียใจ ครอบครัวของเธอ พ่อแม่ น้องชาย ล้วนยากจนมีเพียงเธอที่ได้กลายเป็ความหวังของครอบครัวจากการที่ปลุกพลังขึ้นมาได้
เดินทีเธอคิดว่าชีวิตความเป็อยู่ของครอบครัวจะดีขึ้นแต่การเป็นักผจญภัยนั้นยากลำบากกว่าที่วาดฝันไว้อย่างเช่นตอนนี้เมื่อหันกลับไปก็เห็นว่าสุนัขเพลิงทมิฬกำลังกระโจนเข้ามาพร้อมอ้าปากออกกว้างพร้อมจะกลืนเธอเข้าไปทั้งตัว
หญิงสาวได้แต่หลับตาลงพร้อมรับชะตาที่ต้องเผชิญดูเหมือนเธอจะไม่สามารถทำตามความคาดหวังของทุกคนได้เสียแล้ว ขอโทษนะทุกคนพวกเขาอุตส่าห์สละชีวิตเพื่อช่วยเธอหนีแท้ ๆ แต่เวลานี้เธอทำได้แค่นั่งรอความตาย
เปรี้ยง ! ตู้ม!
มีเสียงดังสนั่นดังขึ้นที่ด้านหน้าทำให้หญิงสาวที่รู้สึกตัวว่าตัวเองยังไม่ตายได้ลืมตาขึ้นเธอมองเห็นร่างของชายหนุ่มผมสีขาว ดวงตาสีฟ้าใบหน้าไร้อารมณ์เ็าปราศจากความรู้สึกเขายืนชูกำปั้นที่เพิ่งจะซัดใส่สุนัขเพลิงทมิฬจนลงไปนอนกองกับพื้นค้างเอาไว้
“มอนสเตอร์พวกนี้ดูเหมือนจะอ่อนด้อยกว่าพวกที่ข้าคิด” เสียงพึมพำดังขึ้น แต่หญิงสาวไม่ค่อยจะได้ยินเท่าไหร่เพราะตอนนี้เธอกำลังสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่
แฮ่ พรึ่บ!
สุนัขเพลิงทมิฬที่ตั้งหลักได้มันก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะแยกเขี้ยวส่งเสียงขู่ออกมาเปลวเพลิงทมิฬลุกท่วมร่างของมันด้วยความร้อนแรง
“คุณรีบหนีไป! มันเป็มอนสเตอร์ระดับสามเลยนะ!!” เซรีนรีบกล่าวออกมา เธอไม่อยากให้มีคนมาตายเพิ่มอีกแล้วด้วยความขาดสติทำให้เธอลืมคิดไปด้วยซ้ำว่าเมื่อครู่ชายตรงหน้าของเธอเพิ่งซัดมอนสเตอร์ตัวดังกล่าวล้มคว่ำในหมัดเดียว
“ซอร์ด!”ชายหนุ่มยื่นมือไปข้างหน้าก่อนจะเปล่งเสียงออกมา แต่กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
“ดูเหมือนจะไม่เหมือนเดิมเสียแล้ว” ชายหนุ่มพึมพำออกมา
ซอร์ดคือการเรียกดาบเลเซอร์ออกมาจากช่องเก็บของของชุดเกราะที่สวมอยู่เขาไม่แน่ใจว่าที่ไม่สามารถเรียกออกมาได้เป็เพราะชุดเกราะเสียหายหรือเป็เพราะความแตกต่างในเื่การใช้พลังของโลกนี้กันแน่
“ระวัง!” หญิงสาวส่งเสียงเตือนเมื่อเห็นว่าสุนัขเพลิงทมิฬโจมตีเข้ามาแล้วแต่ชายหนุ่มตรงหน้าของเธอยังยืนเหม่ออยู่
“คงต้องออกแรงเพิ่มสักหน่อยสินะ” ชายหนุ่มกล่าวจบก็พุ่งตัวไปด้านหน้า
สองมือของเขาซัดเข้าที่ขาหน้าทั้งสองข้างของเ้าสุนัขที่ตะปบเข้ามาดูเหมือนพละกำลังของชายหนุ่มจะมากกว่าทำให้ขาของเ้าสุนัขกระเด็นกลับไปแต่เปลวเพลิงทมิฬกลับน่ากลัวกว่าที่คิด มันสามารถเผาไหม้ร่างของชายหนุ่มได้
“น่าสนใจเปลวเพลิงปกติไม่สามารถทำอันตรายข้าได้ แต่เหมือนของมอนสเตอร์ตัวนี้จะพิเศษขึ้นมาสักหน่อย” เขามองไปยังผิวชุดเกราะที่กำลังถูกเผาไหม้ รวมถึงิัที่ค่อย ๆมีรอยผุพองปรากฎออกมาเล็กน้อยใบหน้าของเขาปราศจากความรู้สึกเหมือนกับว่าการถูกไฟค่อย ๆเผาไหม้จะทำอะไรเขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
ถ้าเป็นักผจญภัยทั่วไปที่ไม่ได้ระดับสูงนักคงถูกเผาตายไปแล้วแต่ชายหนุ่มกลับมีแค่รอยผุพองค่อยๆปรากฎขึ้น
พรึ่บ ตุบ!
ชายหนุ่มถอดชุดเกราะที่ถูกเผาไหม้โยนทิ้งไปทำให้ตอนนี้เขาเหลือแต่ร่างเปลือยเปล่าไร้ซึ่งเสื้อผ้าใด ๆเรือนร่างกำยำงดงามเหมือน์สร้างปรากฏแก่สายตาของหญิงสาวและสุนัขเพลิงทมิฬสายตาที่มองไปเห็นท่อนั์ตรงหว่างขาทำให้หญิงสาวเขินอายเล็กน้อยแม้จะอยู่ในสถานการณ์เป็ตายเช่นนี้ก็ตาม
คนเราดูจากภายนอกไม่ได้จริงๆ!เหมือนดั่งัที่ซ่อนอยู่!
ขนาดมันจะผิดมนุษย์เกินไปไหม !
“อะ... ระวังเปลวเพลิงของมันด้วยนะรีบดับเร็วเข้า!” หญิงสาวส่งเสียงเตือนออกไปถึงมันจะสายไปหน่อยก็ตาม
“อืม”ชายหนุ่มได้ยินก็เพียงตอบกลับสั้น ๆ เท่านั้น
แล้วหนึ่งมนุษย์หนึ่งมอนสเตอร์ก็เข้าต่อสู้กันอีกครั้งชายหนุ่มใช้หมัดเปล่า ๆ ไล่อัดทั่วร่างของเ้าสุนัขมันโจมตีด้วยทุกอย่างที่มันมีทั้งเขี้ยว เล็บ กระดูกหนามซึ่งก็สมกับเป็มอนสเตอร์ระดับสามที่เกือบจะกลายเป็ระดับสี่ได้แล้วเพราะมันสร้างาแให้กับชายหนุ่มได้ไม่น้อยตอนนี้ทั่วร่างของชายหนุ่มเต็มไปด้วยรอยแผลจากเขี้ยวเล็บ และรอยผุพองจากไฟไหม้
“ทำ...ทำไม ร่างกายเขาถึงเป็แบบนั้น?!” หญิงสาวอุทานออกมาเมื่อเห็นว่าชายตรงหน้าถึงจะได้รับาแมากมายแต่พวกมันก็ค่อย ๆจางหายไปยิ่งนานเข้าเ้าสุนัขเพลิงทมิฬก็ยิ่งสร้างความเสียหายให้ร่างกายของชายหนุ่มได้น้อยลง
“ข้าพอเข้าใจบ้างแล้ว ขอบคุณเ้ามาก”ชายหนุ่มกล่าวออกมาก่อนที่ร่างของเขาจะหายไปจากการมองเห็นของเ้าสุนัขเพลิงทมิฬ
หมับ! ตู้ม!!
ร่างของชายหนุ่มเปลือยเปล่าปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของมอนสเตอร์ตัวนั้นก่อนที่เขาจะคว้าหางของมันเอาไว้และออกแรงเหวี่ยงร่างขนาดใหญ่ของมันทุ่มลงสู่พื้นดินอย่างแรง
สุนัขเพลิงทมิฬที่ร่างของมันถูกจับทุ่มยังไม่ทันจะตอบสนองอะไรก็พบว่าชายหนุ่มมาโผล่ที่ด้านหน้าของมันอีกครั้ง!
ตู้ม! โพล๊ะ!!
ชายหนุ่มเหวี่ยงหมัดขวาซัดเข้ากลางศีรษะของสุนัขเพลิงทมิฬอย่างแรงแรงอัดกระแทกทำให้สมองของมันะเิอยู่ภายในศีรษะ สิ้นใจตายทันที
“อะ..อะ...นาย เป็ใครกันแน่” หญิงสาวเพียงคนเดียวที่ยังเหลือรอดอยู่กล่าวออกมาด้วยสายตาเหม่อลอยภาพตรงหน้าของเธอมันน่าเหลือเชื่อเกินไปจริง ๆ
1K
![[จบ] สาวนาผู้เป็นมารดาของครอบครัวตัวร้าย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1676012370_30572998.webp)
