ค่ำคืนอันมืดมิดตามตรอกและมุมมืดของเมืองมีร่างเงาหลายร่างเคลื่อนไหวไปมาด้วยความรวดเร็ว ะโและไต่ไปตามบ้านเรือน ดูแล้วชำนาญเป็อย่างมาก
กลุ่มคนเหล่านี้สวมเสื้อผ้าสำดำทั้งตัว มีเพียงใบหน้าครึ่งบนเท่านั้นที่เผยให้เห็น
ร่างเ่าั้เคลื่อนไหวเป็กลุ่ม 10-20 คน เมื่อเจอผู้เล่นกลุ่มชุดดำนี้ก็จะแอบลอบโจมตีผู้เล่นที่หลงออกมาจากกลุ่ม
ทำให้จำนวนของผู้เล่นเริ่มลดลงทีละน้อย
กระทั่งเริ่มมีคนสังเกตเห็น
“คนของเราหายไปหรือเปล่า” คนหนึ่งถามขึ้นมาเมื่อเห็นว่าสมาชิกของกลุ่มมันลดลง
“จริงด้วย หายไปไหนสามคน?”
“เอ่อ สามคนนั้นไปสำรวจรอบๆ นะครับ” อีกคนตอบ
“ไอ้พวกบ้า! ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าแยกออกจากลุ่ม” คนที่เป็หัวหน้าตะคอกอย่างแรง
ทำให้คนที่ตอบหดตัวลงด้วยความกลัวทันที ไม่กล้าพูดอะไรอีก
“ออกตามหาพวกมันก่อน” คนที่เป็หัวหน้าสั่ง ก่อนจะนำทั้งกลุ่มออกตามหาสามคนที่หายไป
ไม่นานพวกเขาก็พบกับสามคนที่หายไป ทว่าสามคนนั้นไร้ซึ่งชีวิตและนอนจมกองเืเป็ที่เรียบร้อย
“ไอ้พวกโง่! ฉันบอกตั้งหลายครั้งแล้ว ตายไปก็ดีแล้ว” หัวหน้ากลุ่มสบถออกมาเมื่อเห็นศพของทั้งสาม
ก่อนเขาจะหันมองกลุ่มอีกครั้งพลางพูด “อย่าแยกตัวไปอีก คงรู้นะว่าจะกลายเป็ยังไง” คนพูดด้วยน้ำเสียงข่มขู่
แต่ทั้งหมดที่เขาทำก็เพื่อตัวของทุกคนเอง
ผู้เล่นคนอื่นได้แต่พยักหน้าอย่างแรงเมื่อเห็นศพของทั้งสามคน
แต่ตอนนั้นเองที่มีบางอย่างลอยมาตกตรงกลางกลุ่ม มันเป็ลูกบอลอะไรสักอย่าง
“แย่แล้ว” หัวหน้าเมื่อเห็นลูกบอลนั้นเขาก็สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
พร้อมกันนั้นควันจำนวนมากพลันพวยพุ่งออกมาจากบอลลูกนั้นอย่างรวดเร็ว ภายในไม่กี่วินาทีกลุ่มควันแ่าก็ปกคลุมพื้นที่ 10 เมตรโดยรอบทันที
“มือสังหาร ทุกคนชักอาวุธออกมา” หัวหน้าสั่งการ เขายังคงรักษาสติตัวเองไว้ได้
“มันเป็แค่ควันพรางตา ไม่มีพิษ จับกลุ่มกันไว้และค่อยๆ ถอยออกจากควันนี้”
ผู้เล่นคนอื่นทำตาม พวกเขาไม่มีประสบการณ์และตื่นกลัวได้ง่าย ทำได้เพียงแค่ทำตามที่หัวหน้าพูดเท่านั้น
กระนั้นพายในกลุ่มควันพลันมีเสียงร้องด้วยความเ็ปดังขึ้น “อ๊ากก” ก่อนที่ร่างของผู้เล่นคนหนึ่งจะล้มลงในสภาพที่ถูกของมีคมปาดคอเืไหลทะลัก
คนที่เห็นภาพนั้นก็ยิ่งใเข้าไปใหญ่ เหวี่ยงอาวุธในมือไปรอบตัวทันที “อย่า อย่าเข้ามานะโว้ย” แต่ไม่รู้เลยว่าการกระทำของเขาทำให้คนอื่นได้รับลูกหลงจากการเหวี่ยงอาวุธไปมาของเขาด้วย
“โอ้ยย แกจะฟันมาตรงฉันทำไม”
“เฮ้ย มาเหวี่ยงมาทางนี้สิวะ”
จากจุดเริ่มต้นเล็กๆ ตอนนี้กลายเป็เหตุการณ์ที่วุ่นวายเกินควบคุมเป็ที่เรียบร้อย
มือสังหารที่แอบโดยรอบอาศัยจังหวะที่ชุลมุนไล่ฆ่าผู้เล่นไปทีละคนสองคน
เกิดเป็เสียงร้องด้วยความเ็ปขึ้นอย่างต่อเนื่อง
หัวหน้ากลุ่มนี้มีใบหน้าซีดเผือด ทุกอย่างมันผิดจากที่เขาคำนวณไปหมด
ราวกับทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของอีกฝ่ายและเขาเป็แค่หุ่นเชิดที่คอยทำตามเท่านั้น
เขากัดฟันก่อนจะฝ่าวงล้อมควันออกมา โดยไม่สนคนอื่นอีก
ตอนนี้ต่อให้เขาพูดอะไรมันก็สายเกินไปแล้ว ดังนั้นเอาตัวเองให้รอดเป็อันดีที่สุด
แต่เมื่อเขาออกมาจากควันได้ ภาพตรงหน้าของเขาคือมือสังหารหลายสิบคนล้อมที่นี้เอาไว้หมดแล้ว และมีดในมือของแต่ละคนล้วนมีเืเปื้อนอยู่
“ไอ้พวกเวร คิดว่าฉันกลัวหรือไง” เขากระโจนเข้าใส่มือสังหารพวกนั้นทันที
เขาเองก็เป็หนึ่งในคนที่ได้รับคลาส ถึงแม้คลาสเขาจะเป็แค่คลาสสามัญทั่วไปอย่าง นักดาบ แต่มันก็มีสกิลมากมายให้เขาใช้งาน
“สแลช” เขาะโและเหวี่ยงดาบเข้าใส่มือสังหารเ่าั้
ดาบของเขาเกิดเป็แสงขึ้นราวกับถูกเสริมด้วยพลัง ดาบนั้นพุ่งตรงเข้าใส่มือสังหารคนหนึ่งอย่างรวดเร็ว
เนื่องด้วยการลงมือที่ฉับพลันของเขา ทำให้มือสังหารไม่อาจหลบได้ทัน “ฉว่ะ” ดาบของเขาผ่าั้แ่ไหล่ของมือสังหารคนนั้นไปถึง่เอวทันที
มือสังหารคนดังกล่าวเสียชีวิตทันที “ฮ่า ไม่เห็นจะเท่าไหร่” เขาพูดออกมาเมื่อเห็นว่าเขาสามารถฆ่าคนพวกนี้ได้อย่างง่ายดายเพียงใด
ทว่าความยินดีของเขาอยู่ไม่นานนัก เนื่องจากมือสังหารคนอื่นอาศัยจังหวะที่เขาลงมือ
ทั้งหมดพุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วสูง มีดในมือแทงออกมาสุดแรง
มือสังหารนับสิบลงมือพร้อมกันเป้าหมายมีเพียงหนึ่งเดียว นั้นคือหัวหน้ากลุ่มผู้เล่นคนนี้
“ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก” มีดนับสิบเล่มแทงทะลุร่างของหัวหน้ากลุ่มคนนี้อย่างไร้ปรานี
“อะ-อะไร? ทำไมกัน?” เขาไม่คิดว่ามือสังหารพวกนี้จะเืเย็นขนาดนี้ไม่สนการตายของเพื่อนและอาศัยที่เขาเผลอลอบโจมตีทันทีโดยไม่ลังเล ราวกับว่าการเสียสละครั้งนี้มันคุ้มค่า
เมืือจัดการผู้เล่นทั้งหมดลงได้มือสังหารก็ค่อยๆ หายไปอีกครั้ง ตามล่าเหยื่อรายต่อไป
ราวกับเป็เครื่องจักรสังหารที่รู้จักเพียงแต่การฆ่า
…………
เซโน่ยืนอยู่บนกำแพง มองร่างนับสิบที่เคลื่อนไหวไปมาในความมืด ไม่บอกเขาก็รู้ว่ากลุ่มคนเ่าั้เป็ใคร
ก่อนเขาจะะโตามหลังร่างกลุ่มนั้นไปอย่างเงียบเชียบ
ด้วยผ้าคลุมยมทูตก็ยากที่ใครจะตรวจจับตัวตนของเขาได้
ไม่นานเขาก็ตามร่างเ่าั้ทัน เซโน่ลงมือทันทีไม่พูดพ่ำทำเพลง
เขาเหวี่ยงเคียวเข้าใส่มือสังหารคนหนึ่ง ฟันร่างของมือสังหารออกเป็สองส่วนอย่างง่ายดาย
[คุณสังหาร มือสังหาร]
[ได้รับค่าประสบการณ์ 0.50%]
เขาเหลือบมองดูหน้าต่างใหม่ ถึงแม้จะไม่เคยพอใจกับค่าประสบการณ์เท่าไหร่ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย ที่สำคัญคือิญญาของมือสังหารพวกนี้นั้นเป็สีน้ำเงินทุกคน ซึ่งมันมีโอกาสมากกว่าพวกทหารที่เขาฆ่าไปก่อนหน้านี้
เซโน่พุ่งตัวเข้าใส่มือสังหารอีก 13 คนที่เหลือ ด้วยความเร็วของเซโน่ตอนนี้มันยากจะมีใครตามทัน
มือสังหารเหล่านี้ก็เช่นกัน ไม่มีใครตามความเร็วของเซโน่สักคน พวกเขาเห็นเพียงร่างสีดำพุ่งมาทางพวกเขา ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะหายไป ตกตายไปทั้งอย่างนั้น
เซโน่ลงมือได้รวดเร็ว แม่นย้ำและไร้ปรานี เพียงไม่กี่วินาทีมือสังหารทั้งหมดก็ถูกเขาฆ่าจนหมด
“มือสังหารพวกนี้ไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่คิดแฮะ แต่ความสามารถในการปีนป่ายและเคลื่อนไหวดีพอสมควร แตกต่างจากทหารก่อนหน้านี้ลิบลับ เลเวลของมือสังหารไม่ค่อยสูงเท่าไหร่อย่างมากคง 12-14 ไม่มากไปกว่านั้น”
หลังจากฆ่ามือสังหารทั้งหมด เซโน่ก็ออกตามล่าต่อ ยังไงพวกนี้ก็ให้ค่าประสบการณ์กับเขา
ภายในความมืดมิดของเมือง ตามตรอกซอยแอบเป็ที่ซ่อนของเหล่ามือสังหาร เซโน่บุกฝ่าและไล่ฆ่ามือสังหารพวกนั้นอย่างไร้ปรานี จากสถานที่หนึ่งไปยังสถานที่หนึ่ง
เขาสุ่มวิ่งตามตรอกมืดเพื่อหามือสังหารพวกนี้ เพราะยังไงที่มืดก็เหมาะสำหรับเป็ที่สุ่มโจมตีที่ดีที่สุด เขาจึงเลือกสถานที่พวกนี้ในการตามหามือสังหาร
ทว่ามันไม่ง่ายแบบนั้น กว่าเซโน่จะหากลุ่มมือสังหารได้สักกลุ่มเขาต้องวิ่งไปมาหลายรอบพอสมควร
โชคดีที่ความแข็งแกร่งในตอนนี้ของเซโน่มันเกินคำว่ามนุษย์ไปไกลมากแล้ว ดังนั้นมันจึงไม่ใช่ปัญหาของเขาเลย
ไม่นานเขาก็ฆ่ามือสังหารไปมากกว่า 100 คน
ตามตรอกมืดของเมืองปรากฎร่างมือสังหารที่ร่างขาดออกเป็สองส่วนกระจัดกระจายเต็มไปหมด
ผู้เล่นบ้างส่วนผ่านมาแถวนั้นและพบเห็นเข้า พวกเขาก็ได้แต่ร้องอุทานออกมาด้วยความใ
มือสังหารที่ทุกคนหวาดกลัวและไม่กล้าเข้าปะทะตรงๆ กลับมานอนตายในที่แบบนี้ได้
“รอยาแแบบนี้มัน! ริปเปอร์! ริปเปอร์ลงมือแล้ว”
“ขนาดมือสังหารพวกนี้ยังไม่รอดเลย พวกเราออกค้นหาอยู่นานก็ไม่พบสักคนริปเปอร์หาคนพวกนี้เจอได้ยังไง?”
ถ้าผู้เล่นพวกนี้รู้ว่าเซโน่วิ่งไปทั่วเมืองเพื่อออกตามหาละก็พวกเขาคงใมากกว่านี้ เพราะเมืองนี้ไม่ได้เล็กเลยแต่ละด้านของเมืองจรดกำแพง ยาวไม่ต่ำกว่า 10 กิโลเมตร
“น่ากลัว น่ากลัวเกินไปแล้ว”
ผู้เล่นที่เห็นศพของมือสังหารพวกนี้ต่างรีบไปกระจายข่าวเื่ของริปเปอร์กันในทันที
“สัตว์ประหลาด หมอนั้นมันเป็สัตว์ประหลาดไปแล้ว!”
นี้คือความคิดของผู้เล่นทุกคน
ริปเปอร์ออกไล่ฆ่ามือสังหารในความมืดที่พวกเขาไม่มีใครกล้าทำ เพราะมีรอบหนึ่งที่พวกเขาปะทะกับพวกมันและรู้ว่ามันอันตรายมากแค่ไหน
มือสังหารพวกนี้เ้าเล่ห์ เพทุบายทำได้ทุกอย่างเพื่อที่จะกำจัดผู้เล่นไปสักคน แม้แต่การเสียสละพวกพ้องของตัวเองราวกับถูกโปรแกมมาล่วงหน้ายังไงอย่างนั้น ไม่แปลกที่จำนานของมือสังหารจะเท่ากับจำนวนผู้เล่น
เป็เพราะระบบ้าให้มือสังหารพวกนี้ฆ่าผู้เล่นให้ได้อย่างน้อยหนึ่งคนจนกว่าตัวจะตาย โดยไม่สนอะไรทั้งนั้น
“ในเมื่อริปเปอร์ทำได้เราก็ควรทำได้ใช่ไหม?” มีคนหนึ่งเสนอความเห็นออกมา
เมื่อคนนั้นพูดจบทุกคนก็มองไปยังคนนั้นพร้อมกัน ราวกับจะบอกว่าพวกเราจะเทียบกับริปดปอร์ได้ยังไง ไม่แน่ถ้าเราแยกกลุ่มกันพวกเราอาจตายทันทีเลยก็ได้
“ไม่น่าจะได้ แฮะ แฮะ” คนที่เสอนความคิดนี้หัวเราะแห้งเมื่อเห็นสายตาของคนรอบข้าง
…………
ภายในตรอกแห่งหนึ่งมีชายหนุ่มวัยรุ่นนั่งอยู่ ตรงหน้าของเด็กหนุ่มของชายวัยกลางคนตามตัวของเขาเต็มไปด้วยาแมากมาย เืจำนวนมากไหลออกมาไม่หยุด แต่ชายวัยกลางคนยังไม่ตาย
“ทำไม? ทำไมถึงทำแบบนี้กัน” ชายวัยกลางคนเค้นเสียงพูดด้วยความคับแค้นใจ จ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความเครียดแค้นถึงขีดสุด
“ทำไมงั้นเหรอ? อืม? ทำไมกันน้าาา…ก็มันสนุกยังไงล่ะ! เวลาได้ฆ่าคนและเห็นใบหน้าสุดท้ายของชีวิต อ้า ใบหน้าแบบนี้แหละ ฉันชอบที่สุดเวลาที่คนแสดงใบหน้าแบบนี้ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความแค้นถึงขีดสุด” เด็กหนุ่มพูดออกมาด้วยความขี้เล่นปนจิตๆ มีดในมือควงไปมาไม่หยุด
“แกมันไอ้โรคจิต! ฆาตกร! ฉันขอให้แกไม่ได้ตายดี” ชายวัยกลางคนซาปแช่งทันทีเมื่อได้ยินเหตุผลของเด็กหนุ่ม
เด็กหนุ่มยังคงมีสีหน้าราบเรียบพร้อมกับรอยยิ้มที่เหมือนไม่ยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า
ก่อนจะใช้มีดในมือแทงลงไปที่ต้นขาของชายวัยกลางคนทันที
“ฉันละเกลียดเวลาคนพูดว่าฉันเป็โรคจิตสุดๆ เลยรู้ไหม? ฉันโรคจิตตรงไหนกัน? ทุกคนต่างก็มีความชอบที่แตกต่างกัน บางคนชอบดื่มบางคนชอบเกม ส่วนฉันชอบการฆ่าคนมันแปลกตรงไหนกันฮะ!” เด็กหนุ่มตะคอกออกมา
มีดในมือแทงไปยังต้นขาของวัยกลางคนอย่างต่อเนื่อง ความบ้าคลั่งฉายแววเต็มไปหน้าของเด็กหนุ่ม
“ไหนลองบอกหน่อยสิว่ะ ว่าฉันแตกต่างจากคนอื่นตรงไหนกัน”
“หืม? ตายแล้ว?” เด็กหนุ่มพูดออกมาหลังจากเห็นว่าชายวัยกลางคนแน่นิ่งตาเหลือกเป็ที่เรียบร้อย
“เพราะแกเลยทำให้การฆ่าครั้งนี้ไม่สนุก!” เด็กหนุ่มสบถออกมาก่อนจะเตะซ้ำไปที่ร่างของชายวัยกลางคนอย่างแรง
ก่อนที่เขาจะยืนขึ้น ตอนนั้นเองที่แสงจันทร์สาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นว่าร่างของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยเื
รอบตัวยังมีร่างของอีกสี่คนนอนอยู่ ซึ่งทั้งหมดล้วนนอนจมกองเืกันหมด ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวใดๆ
เห็นได้ชัดว่าเืทั้งหมดไม่ใช่ของเด็กหนุ่ม แต่เป็ของ 5 คนที่นอนจมกองเือยู่
ยิ่งไปกว่านั้นเด็กหนุ่มคนนี้ยังเป็คนเดียวกับที่มีิญญาเป็สีส้มอ่อน ตรงกับนิสัยใจคอของเด็กหนุ่มไม่มีผิด
925
