ภพพนัม

ไม่มีใครในหมู่บ้านจำได้แน่ชัดว่า

ปราสาทหินสีหม่นหลังนั้น ปรากฏขึ้น๻ั้๫แ๻่เมื่อไร

บางคนบอกว่ามันอยู่ตรงนั้นมาตลอด

บางคนยืนยันว่าเมื่อก่อน ตรงนั้นเป็๲เพียง๺ูเ๳าโล่ง

และอีกหลายคน…เลือกจะไม่พูดถึงมันเลย

คืนที่ลมพายุคำรามผ่านหุบเขา

ฟ้าผ่าลงซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหนือยอดภูสูง

เสียงหนึ่งดังขึ้น—ไม่ใช่เสียงฟ้าร้อง

แต่เป็๲เสียงโหยหวนที่แทรกอยู่ในแรงลม

ยาว ลึก และแ๵่๭

ราวกับเล็ดลอดมาจากอีกภพ

ในคืนเดียวกันนั้น

เด็กคนหนึ่งถือกำเนิดขึ้นในหมู่บ้าน

ไม่มีเสียงทารกร้องแรกเกิด

แต่ทั้งหมู่บ้านรับรู้การมาถึงของชีวิตหนึ่ง

ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เรือนไม้หลังเล็ก

ที่มีเพียงแสงตะเกียงสั่นไหว

รุ่งเช้า

ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์กลางหมู่บ้าน…ยืนต้นตาย

รากแห้งแตก

ลำต้นร้าวลึก

ใบไม้ร่วงกราว 

ชีวิตถูกถอนออกไป

ชาวบ้านเรียกมันว่า ลางร้าย

และเมื่อข่าวการคลอดในคืนพายุแพร่ไป

คำซุบซิบก็เริ่มมีทิศทาง

ในเรือนไม้หลังนั้น

หญิงผู้ให้กำเนิดเด็กน้อยลืมตาอย่างยากลำบาก

ลมหายใจของเธอเบาจนแทบมองไม่เห็น

ไม่มีเสียงคร่ำครวญ

ไม่มีคำโทษชะตา

มีเพียงมือที่วางข้างกายทารก

แน่นพอให้รู้ว่าเธอยังรับรู้

เมื่อดวงอาทิตย์เคลื่อนสูง

ลมหายใจนั้นก็หยุดลง

เงียบกว่าพายุในคืนก่อน

หมู่บ้านบอกว่าเธออ่อนแรงหลังคลอด

ไม่มีใครคิดไกลไปกว่านั้น

ไม่กี่วันต่อมา

ชายผู้เป็๞บิดาอุ้มเด็กน้อยออกจากหมู่บ้าน

ไม่มีพิธีส่ง

ไม่มีคำอำลา

มีเพียงสายตาที่หลบเลี่ยง

และคำกล่าวหาที่ไม่ถูกเอ่ยตรง ๆ

ใต้ต้นโพธิ์ที่ตายแล้ว

เด็กชายวัยห้าขวบยืนมองอยู่ห่าง ๆ

มือเล็กกำชายเสื้อผู้ใหญ่แน่น

เขาไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น

แต่ในทันทีที่สองพ่อลูกก้าวพ้นเขตหมู่บ้าน

ลมทั้งลานหยุดนิ่ง

เส้นบางอย่างถูกปิดลง

เด็กคนนั้นจดจำภาพนั้นไว้

โดยไม่รู้เหตุผล

เวลาผ่านไปหลายสิบปี

ใกล้ ๆ กับบริเวณที่ต้นโพธิ์เคยยืนต้นตาย

น้ำผุดขึ้นจากใต้ดิน

ไม่มีใครเห็นจุดเริ่มต้น

น้ำใส

เย็น

และไม่เคยลดระดับ

ราวกับมันรู้ขอบเขตของตัวเอง

ผู้คนเรียกมันว่า บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์

บางคนดื่มแล้วอาการดีขึ้น

บางคนได้ยินเสียงกระซิบในคืนที่หมู่บ้านเงียบเกินไป

และบางคนเห็นเงาสะท้อนในผิวน้ำ

ที่ไม่ใช่ของตนเอง

มันไม่ใช่เงาของคน

แต่เป็๞เงาของยอดปราสาทบน๥ูเ๠าไกลโพ้น

เงานั้นบิดเบี้ยว

ราวกับผิวน้ำไม่ได้สะท้อนภาพ

แต่เปิดช่องให้บางสิ่งมองกลับลงมา

ไม่มีใครรู้ว่าน้ำนี้มาจากไหน

และยิ่งไม่มีใครกล้าถามว่ามันแลกมาด้วยอะไร

ทุกครั้งที่ผิวน้ำสั่นไหว

ปราสาทหินหลังนั้น

จะชัดขึ้นเล็กน้อยในม่านหมอก

ไม่ใช่เพราะมันเคลื่อนตัว

แต่เพราะเส้นแบ่งที่มองไม่เห็น

กำลังบางลง

มันยังตั้งอยู่ตรงนั้น

ไม่ใช่เพื่อรอคำตอบ

แต่เพื่อรอให้ใครบางคน

กลับมาจำได้

และเมื่อวันนั้นมาถึง

อดีต

ปัจจุบัน

และอนาคต

จะไม่แยกจากกันอีกต่อไป