(จบ) เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยของพี่ชายทั้งห้า

บทที่ 43 สมุนไพรที่ขุดได้ข้างทาง มีค่าถึงสี่ตำลึงเงินเชียวหรือ (รีไรต์)

แม่เฒ่าเว่ยชอบฟังคนอื่นชมซิ่งซิ่งมากที่สุด ระหว่างที่เถ้าแก่ร้านเหรินฮุ่ยถังเอ่ยปากชม นางก็พยักหน้าเห็นด้วยตลอดเวลา

ซิ่งซิ่งถูกผู้เป็นย่ากับเถ้าแก่ร้านเหรินฮุ่ยถังชมอย่างออกหน้าออกตา แก้มนวลจึงแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย 

ส่วนคราวนี้ แม้แต่อวี้หย่งจวี๋ก็อดรู้สึกภาคภูมิใจแทนไม่ได้ 

เถ้าแก่ร้านเหรินฮุ่ยถังชมซิ่งซิ่งจนพอใจแล้ว จึงเอ่ยขึ้นอีกว่า "ป้าครับ พวกเราทำการค้า ย่อมต้องยึดถือความซื่อสัตย์ ข้าจะไม่ปิดบังท่านหรอกนะ สมุนไพรจัวซินที่ท่านนำมาขายครั้งก่อน ข้าขายต่อให้ตระกูลหูไปทำยาแก้พิษ ปรากฏว่าสามารถบรรเทาอาการบาดเจ็บของคุณชายใหญ่ตระกูลหูได้เร็วมาก คุณชายใหญ่ตระกูลหูจึงคิดจะซื้อสมุนไพรจัวซินเก็บไว้ที่บ้านจำนวนหนึ่ง เมื่อหลายวันก่อนยังบอกให้ข้าช่วยหาสมุนไพรจัวซินให้เขาอยู่เลย เรื่องราคาค่อยว่ากัน  เอาอย่างนี้ ข้าจะไม่กดราคาท่านหรอกนะ สมุนไพรจัวซินของท่านเมื่อคราวที่แล้ว พวกเราก็รู้กันดีอยู่แก่ใจว่าสภาพของมันไม่ค่อยดีนัก เพียงแต่ตอนนั้นต้องการใช้แบบเร่งด่วน ข้าจึงยอมซื้อในราคาสองตำลึงเงิน ส่วนต้นนี้สภาพดี ราคาสูงกว่าก็เป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว ข้าให้สี่ตำลึงเงิน ท่านตกลงไหม"

สี่ตำลึงเงิน!

ราคานี้สูงกว่าที่แม่เฒ่าเว่ยคาดหวังไว้มาก! 

นางพยายามกลั้นยิ้มอย่างเต็มที่ ก่อนจะตอบตกลงอย่างไม่ลังเล "ตกลง เอาตามที่ท่านว่า!" 

เถ้าแก่ร้านเหรินฮุ่ยถังดีใจเป็นอย่างยิ่ง "เอาล่ะ ท่านป้า ข้าชอบทำการค้ากับคนที่ตกลงกันง่าย ๆ อย่างท่านจริง ๆ" 

ว่าจบ เขาก็เดินไปหลังโต๊ะจ่ายเงินอย่างตื่นเต้น เพื่อหยิบเงินให้แม่เฒ่าเว่ย 

ซิ่งซิ่งกับอวี้หย่งจวี๋ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องเงินทอง เห็นย่าของพวกเขายิ้มอย่างมีความสุข ทั้งสองก็พลอยดีใจไปด้วย

ส่วนแม่เฒ่าหลิวได้แต่นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะรู้สึกอิจฉาขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก!

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ลูกชายของนางต้องเสี่ยงชีวิตไปเก็บสมุนไพรมาอย่างยากลำบากบนหน้าผาสูงชัน แต่กลับได้เงินแค่สี่สิบห้าอีแปะ ในขณะที่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนั้นแค่ขุดเจอสมุนไพรขึ้นมาต้นหนึ่งตอนที่กำลังขุดผักป่า กลับมีค่าถึงสี่ตำลึงเงินเชียวหรือ?!

ต้องเป็นเรื่องโกหกเป็นแน่

แม้ว่าแม่เฒ่าหลิวจะคิดเช่นนั้นอยู่ในใจ แต่เมื่อเห็นเถ้าแก่เจ้าของร้านหยิบตาชั่งขึ้นมาชั่งเงินให้กับแม่เฒ่าเว่ยจริง ๆ ถึงสี่ตำลึงเงิน นางก็ถึงกับปากค้าง!

จากนั้นเถ้าแก่เจ้าของร้านก็หยิบขนมรูปร่างเป็นแท่งยาวออกมาหลายชิ้น ห่อด้วยกระดาษน้ำมันแล้วส่งให้แม่เฒ่าเว่ย พร้อมกล่าวว่า "นี่คือขนมซานจาที่ทางร้านของเราทำขึ้นจากผลซานจา*[1] ผสมกับสมุนไพรบำรุงกระเพาะและช่วยย่อย รสชาติเปรี้ยวอมหวาน เหมาะสำหรับทุกเพศทุกวัย ถือว่าข้ามอบให้หลานชายกับหลานสาวที่น่ารักน่าเอ็นดูของท่านป้าแล้วกัน"

นี่เป็นเรื่องที่คาดไม่ถึง แม่เฒ่าเว่ยรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง จึงรีบรับมาด้วยรอยยิ้ม "ขอบคุณเถ้าแก่ร้านมากค่ะ"

ซิ่งซิ่งและอวี้หย่งจวี๋ก็เอ่ยปากพร้อมกันว่า "ขอบคุณเถ้าแก่มากค่ะ/ครับ!"

เถ้าแก่เจ้าของร้านหัวเราะร่า "คราวหลังถ้าพวกเจ้าขุดสมุนไพรได้อีก ก็เอามาขายที่ร้านของตาอีกนะ" 

ซิ่งซิ่งกับอวี้หย่งจวี๋พยักหน้ารัว ตอบรับเป็นเสียงเดียวกัน

แม่เฒ่าหลิวได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความริษยา

เงินสี่สิบห้าอีแปะของนางกับเงินสี่ตำลึงของแม่เฒ่าเว่ย มันช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหวเหมือนกับเป็นเรื่องตลก!

นางอยากจะโยนตะกร้าในมือทิ้งเสียจริง ๆ!

"เจ้านี่ปิดปากเงียบเชียวนะ ข้าไม่รู้เลยว่าเจ้ามีของดีแบบนี้ซ่อนไว้" แม่เฒ่าหลิวพูดกับแม่เฒ่าเว่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

แม่เฒ่าเว่ยยิ้มราวกับสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ "ก็หลานสาวของข้าเป็นคนขุดพบ ไม่ใช่ข้าเสียหน่อย ข้าจะไปป่าวประกาศให้ใครต่อใครรู้ได้อย่างไรกัน"

แม่เฒ่าหลิวได้แต่กัดฟันกรอดด้วยความอิจฉา

หญิงชรากลอกตาไปมา แล้วเอ่ยปากถามซิ่งซิ่งว่า "หนูน้อย เจ้าไปขุดมันเจอที่ไหนเหรอ? บอกยายหน่อยสิ เดี๋ยวยายจะไปหาบ้าง"

ซิ่งซิ่งตอบอย่างใสซื่อ "แถวชิงเขาค่ะ ข้าหาทั่วแล้ว แต่ไม่เห็นต้นที่สองเลย ท่านยายไม่ต้องไปหรอก"

คำตอบของซิ่งซิ่งทำให้แม่เฒ่าหลิวถึงกับพูดไม่ออก 

พอเห็นว่าแม่เฒ่าหลิวคิดอะไร แม่เฒ่าเว่ยก็หัวเราะเยาะ เพียงมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง ทว่าไม่ได้พูดอะไรต่อ

แม่เฒ่าเว่ยหันไปถามซิ่งซิ่งกับอวี้หย่งจวี๋ "ย่าได้เงินมาแล้ว เดี๋ยวย่าจะพาไปกินของอร่อย ๆ พวกหลานอยากกินอะไรหรือ?"

ซิ่งซิ่งยังไม่รู้จักร้านอาหารในเมืองดีนัก แต่อวี้หย่งจวี๋ร้องเสียงแจ๋ว "ย่า ข้าอยากไปเที่ยวตลาด! ที่นั่นมีร้านถังหูลู่..."

"ได้ ๆ ๆ" แม่เฒ่าเว่ยที่เพิ่งได้เงินสี่ตำลึงมายิ้มหน้าบาน "แล้วซิ่งซิ่งเล่า หลานอยากกินอะไร?"

"ซิ่งซิ่งยังไม่รู้เลย!"

"ถ้าเช่นนั้นเราไปเดินเล่นกันก่อน ถ้าซิ่งซิ่งอยากกินอะไรก็บอกย่านะ"

"ค่า~"

แม่เฒ่าเว่ยจูงมือหลานตัวน้อยทั้งสองเดินกระโดดโลดเต้นออกไป สามยายหลานคุยกันอย่างมีความสุข

แม่เฒ่าหลิวยังคงยืนถือตะกร้าอยู่ที่เดิม มองตามร่างของทั้งสามคนจนลับหายไปที่หัวมุมถนน 

“ป้า ท่านยังจะขายอยู่อีกหรือเปล่า?"

แม่เฒ่าหลิวจ้องเขม็งไปที่เถ้าแก่ร้านเหรินฮุ่ยถัง "ท่านให้ราคาต่ำขนาดนี้ ขายให้ผีหรือไง!"

นางหยิบตะกร้าอย่างหัวเสีย เดินไปร้านขายยาข้าง ๆ ที่ได้เงินห้าสิบอีแปะ

ห้าสิบอีแปะ ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย!

...

แม่เฒ่าเว่ยได้เงินมาสี่ตำลึง ก็ใจกว้างซื้อถังหูลู่ให้อวี้หย่งจวี๋กับซิ่งซิ่งคนละอัน เด็กน้อยทั้งสองกินไปตลอดทาง อิ่มหนำสำราญใจ

ตอนใกล้เที่ยง แม่เฒ่าเว่ยก็พาเด็ก ๆ ไปที่ร้านขายเกี๊ยว สั่งเกี๊ยวน้ำชามเล็กให้กินคนละชาม 

ซิ่งซิ่งกินจนพุงกาง อิ่มจนเริ่มง่วง

แม่เฒ่าเว่ยซื้อข้าวสารสองถุง ถือข้างละถุง ก็ออกแรงไม่น้อย ไหนจะต้องจูงมือซิ่งซิ่งกับอวี้หย่งจวี๋ไปด้วยอีก

ซิ่งซิ่งง่วง ก็เลยเดินไปจูงมืออวี้หย่งจวี๋ เอนซบไหล่พี่ชาย "ง่วง..." 

เด็กชายเกร็งตัวตรงทั้งร่าง!

เขาอยากให้ซิ่งซิ่งอยู่ห่างจากเขาหน่อย แต่พูดออกมาไม่ได้ สุดท้ายก็ได้แต่ปล่อยให้นางซบไหล่เขาเป็นพัก ๆ

เมื่อมาถึงประตูเมือง ทั้งสามยายหลานหาที่ร่มเย็นเพื่อรอซูโหรวเอ๋อร์ก่อน

อย่างไรก็ตาม พวกเขาต้องรออยู่นานกว่าซูโหร่วเอ๋อร์จะมา

นางถือห่อผ้าในมือ ยกมือขึ้นเหมือนกำลังเช็ดเหงื่อ สีหน้าดูเหมือนกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง

อวี้หย่งจวี๋ไม่ได้สังเกตเห็นอะไรผิดปกติ รีบวิ่งไปบอกข่าวดีกับซูโหรวเอ๋อร์อย่างตื่นเต้น "แม่ครับ พวกเราขายสมุนไพรได้เงินเยอะมากเลย!"

เขายื่นแขนออกมาทำท่าประกอบ

ซูโหรวเอ๋อร์เอียงตัว ยิ้มอย่างฝืดฝืน "จริงหรือ..."

แม่เฒ่าเว่ยจ้องมองซูโหรวเอ๋อร์อยู่พักหนึ่ง แล้วพูดขึ้นทันที "หันหน้ามาทางนี้สิ"

ซูโหรวเอ๋อร์ตกใจ ร่างกายแข็งทื่อไม่ขยับ

แม่เฒ่าเว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเอ่ยเสียงดังขึ้น "สะใภ้สาม!"

ซูโหรวเอ๋อร์จึงค่อย ๆ หันหน้ากลับมา

คิ้วแม่เฒ่าเว่ยขมวดเข้าหากันแน่นขึ้น

บนหน้าผากของซูโหรวเอ๋อร์ มีรอยเขียวช้ำเห็นได้ชัด ปอยผมบางส่วนร่วงหล่นลงมา ปิดเท่าไหร่ก็ไม่มิด

อวี้หย่งจวี๋เองก็สังเกตเห็นรอยเขียวช้ำบนหน้าผากของผู้เป็นแม่ เขาตกใจเล็กน้อย "แม่! หน้าผากแม่เป็นอะไร?!"

ซูโหรวเอ๋อร์ฝืนยิ้ม "แม่เผลอล้มน่ะ..."

อวี้หย่งจวี๋หลงเชื่อและถอนหายใจ "แม่ ทำไมแม่ถึงไม่ระวังเลยล่ะครับ! ยังเจ็บอยู่ไหม?"

ซูโหรวเอ๋อร์รีบส่ายหน้า "ไม่เจ็บแล้ว" พูดจบก็แอบชำเลืองมองสีหน้าของแม่เฒ่าเว่ย

ท่าทางมีพิรุธเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่แค่เรื่องล้มธรรมดา

แม่เฒ่าเว่ยสูดหายใจเข้าลึก 

ช่างเถอะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาง รอพวกเรากลับไปค่อยให้สามีภรรยาเขาจัดการกันเอง ให้เจ้าสามถามออกมาให้รู้เรื่องไปเลย! 

[1] ซานจา คือ ผลไม้ประเภทเบอร์รี่ชนิดหนึ่ง มักจะนิยมนำมาแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นแยมผลไม้ เจลลี่ น้ำผลไม้ และเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ชนิดต่าง ๆ เป็นต้น