ลิขิตรัก ในกรงแค้น

        “คุณแทนมองทิชาแบบนั้นทำไมคะ” หญิงสาวละล่ำละลัก ก่อนจะย่างท้าวถอยหลังออกจากชายหนุ่ม

        “แสบนักนะ ไปอ่อยนายทีท่าไหน นายทีถึงได้ติดกับดักคุณได้ขนาดนี้” หญิงสาวหลุบตาต่ำลง กลั้นใจหยุดต่อล้อต่อเถียงกับคนอารมณ์ร้อน ก่อนเสียงมือถือในมือของหญิงสาวจะดังขึ้น แทนคุณเหลือบมองพลางรีบดึงมือถือมา แล้วจับจ้องไปยังเบอร์โทรเข้า เพียงแวบแรกที่เห็นจำได้ว่านั่นคือเบอร์โทรของเพื่อนสนิทตัวเอง ก่อนจะกำมือถือแน่นจนสั่น หลับตาลงแล้วสูดอาการเข้าเต็มปอด

        “รับสาย แล้วเปิดเสียงให้ผมได้ยินด้วย” หญิงสาวเม้มปากแน่น ครู่หนึ่งจึงทำตามคำสั่งของเจ้านายแต่โดยดี

        “ค่ะ คุณที” นันทิชาตอบรับปลายสาย พร้อมกับดวงตากลมโตเหลือบมองแทนคุณอย่างไม่มั่นใจ

        “ทิชา ผมขอโทษด้วยนะ นายแทนไม่อนุญาตให้ผมไปรับคุณไปหาพ่อของคุณ แต่โอกาสหน้าผมจะลองคุยกับแทนอีกครั้ง”

        “ค่ะ” หญิงสาวตอบตัดบทสั้นๆ เพราะมีสายตาคู่ดุกำลังจ้องจับผิด

        “คุณ...คุณเป็นอะไรหรือเปล่า แล้วนายแทนแผลงฤทธิ์อะไรใส่คุณอีกไหม บอกผมได้นะ เดี๋ยวผมจะไปหาเดี๋ยวนี้” แทนคุณรู้สึกถึงลมร้อนที่แล่นออกจากหู อ่านบทสนทนาจากไลน์ว่าหนักแล้ว คำพูดคำจาของทีภพทำเอาแทนคุณถึงกับกุมขมับ ก่อนจะขมึงตาใส่นันทิชา

        “ปะ...ป่าวค่ะ คุณแทนปกติดีค่ะ แค่นี้ก่อนนะคะคุณที” หญิงสาวรีบตัดสายทีภพทิ้ง ก่อนที่คนตรงหน้าจะอาละวาด ชายหนุ่มแย่งมือถือของนันทิชากลับมาอีกครั้ง

        “ลบทิ้งคงไม่เป็นผล บล็อกไปเลยแล้วกัน แล้วอย่าให้ผมรู้นะว่าคุณปลดบล็อกเบอร์ของนายที” แทนคุณหันมาชี้ห้ามปราม พลางกดบล็อกเบอร์ของทีภพ ด้วยอาการร้อนรุ่ม เหงื่อเต็มตัวร่างกาย หญิงสาวมองตามการกระทำของเจ้านายอย่างไม่เข้าใจ หากแต่ไม่กล้าจะทัดทานห้ามปรามการกระทำของเขาในเวลานั้น

        “คุณแทน นี่มันอะไรกันคะ นี่มันคือสิทธิ์ของทิชาไม่ใช่หรือคะ”

        “ผมเป็นเพื่อนของนายที ผมมีสิทธิ์ที่เป็นห่วงเพื่อนของผม ผมรู้หรอกว่าคุณกำลังอ่อยเพื่อนผม อย่าหวังว่าจะจับนายทีได้ ผมรู้ทันผู้หญิงอย่างคุณ” หญิงสาวเริ่มโกรธดวงตากลมโตจ้องมองแทนคุณอย่างไม่เป็นมิตร เตรียมตัวกระโดดเข้าไปทำร้ายชายหนุ่มเหมือนครั้งก่อน หากแต่ถูกเขาดันศีรษะเอาไว้ ทำให้เธอเข้าถึงตัวแทนคุณไม่ได้ พยายามตะกายอากาศไปมาจนเหนื่อยหอบ

        “ยายตัวแสบ คิดว่าจะใช้วิธีเดิมได้ผลหรือไง” ชายหนุ่มใช้มือดันศีรษะของหญิงสาวพลางยิ้มออกมาอย่างคนมีชัย นันทิชาหยุดการกระทำ แล้วหันมากอดอกเชิดหน้าขึ้น รู้สึกเจ็บใจสุดชีวิต ก่อนจะหันหน้ามาต่อว่าเขา

        “คุณแทนคุณนิสัยไม่ดี คุณนิสัยไม่ดีไม่พอ มีสิทธิ์อะไรมาห้ามคุณทีกับทิชา...” ชายหนุ่มรวบแขนทั้งสองข้างของหญิงสาว แล้วเข้าประกบจูบทันที ไม่ปล่อยให้เธอมีช่วงเวลาพูดถึงทีภพต่อหน้าเขาได้อีก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด ทว่าพยายามใช้แรงดิ้นอย่างไรเขากลับรวมตึงแนบแน่นมากขึ้น แทนคุณลิ้มรสสัมผัสอ่อนหวานอย่างดูดดื่มได้ครู่หนึ่งจนพอใจ จึงยอมปล่อย เขายิ้มออกมาอย่างคนมีความสุข

        “ถ้าคุณตบผม ผมจะไม่หยุดแค่นี้แน่” ชายหนุ่มชี้หน้าหญิงสาว หลังจากเธอง้างมือค้างไว้เพื่อลงโทษแทนคุณที่ล่วงเกิน นันทิชาได้ฟังก่อนพิจารณาครู่หนึ่งจึงค่อยๆ ลดมือลงช้าๆ พลางรีบเช็ดปากไปมาอย่างรวดเร็ว

        “คุณมันนิสัยไม่ดี ไหนบอกว่าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วไงคะ”

        “บอกตอนไหน” ชายหนุ่มลอยหน้าลอยตา เชิงอย่างสงสัย

        “คุณบอกว่าถ้าทำอีกจะฉีกสัญญาทิ้ง ไหนล่ะคะ”

        “อ่อ อยากฉีกสัญญาทิ้งใช่ไหม ได้เลย” แทนคุณรวบตัวหญิงสาวแล้วยกอุ้มขึ้นไปวางบนเตียงนอนใหญ่ ก่อนที่นันทิชารีบผลักเขาออก แล้ววิ่งหนีออกมายืนหอบอยู่ปลายเตียง

        “ถ้าคุณหนีผมแบบนี้ แล้วผมจะฉีกสัญญาทิ้งได้ไงครับ ฟังผมนะ ผมจะฉีกสัญญาก็ต่อเมื่อผมได้นอนกับคุณ แต่ถ้าจูบแบบเมื่อกี้ ผมไม่นับ”

        “คุณนี่มัน...” หญิงสาวเม้มปากแน่น เธอไม่สามารถสรรหาคำไหนมาด่าเขาได้

        “ที่ผมจูบคุณเมื่อกี้ เพราะลงโทษคุณ ว่าอย่าคิดเข้ามากระโดดทำร้ายผมแบบครั้งก่อนอีก และจำไว้ว่าอย่าปลดบล็อกนายทีเด็ดขาด ถ้าผมรู้คุณจะโดนมากกว่านี้แน่ อย่ามาเข้าใกล้เพื่อนของผม” แทนคุณชี้หน้าปรามหญิงสาวแล้วจึงจ้ำอ้าวออกจากห้องไป ปล่อยให้นันทิชายืนนิ่งรู้สึกเจ็บใจสุดชีวิต สองมือกำแน่น

        “หวงคุณทีขนาดนี้เลยหรือ อีตาบ้าถ้าหวงขนาดนี้ คุณควรทบทวนตัวเองใหม่ได้แล้วว่าชอบผู้หญิงหรือผู้ชายกันแน่” หญิงสาวตะโกนไล่ตามหลังชายหนุ่ม ก่อนจะหันมาใช้มือปัดไปมาที่ปากอีกครั้งอย่างไม่สบอารมณ์