เวลานี้กับไม่พบวี่แววของเ้าของห้อง เธอจึงรีบออกมาแล้วหันไปเห็นป้ายเล็กๆ ที่อยู่วางอยู่บนชุดที่ถูกผับเรียบร้อย
'นี่คือชุดของเธอ'
แพรววาหยิบกระดาษขึ้นมาอ่านก่อนหยิบชุดขึ้นมาดู ซึ่งเป็ชุดเดรสสีโอลด์โรส เพียงแค่ััดูก็รู้แล้วว่าชุดนี้ราคาค่อนข้างแพง แต่หากไม่ใส่ก็ไม่ได้เพราะเสื้อผ้าเธอถูกมาร์ทตินกระชากจนขาดหมด
10นาทีต่อมา...
แอ๊ด~
ประตูห้องถูกเปิดขึ้นพร้อมเผยลูกน้องสองคนที่เฝ้าอยู่หน้าห้องนอน
"เฮียสั่งไว้ว่าห้ามนายหญิงออกจากห้อง"
"ว่าไงนะ! กล้าดียังไงมาออกคำสั่งกับฉัน"แพรววารู้สึกไฟในตัวเริ่มพลุ่งพล่านขึ้นกับคนเอาแต่ใจ โดยที่ไม่ถามความเห็นเธอสักคำ
"ผมว่าคุณแพรววาควรพักฟื้นขาให้หายดีเสียก่อน แล้วค่อยออกมาเดินเพ่นพ่านดีกว่านะครับ"
"นี่นาย"แพรววากำหมัดแน่นเมื่อเห็นใบหน้านั้น"เมื่อคืนนายเอายาอะไรให้ฉันกิน คงไม่ใช่ยาแก้ปวดสินะ"
"ผมกะแล้วว่าเลือกชุดให้ไม่ผิด"ครามจ้องมองชุดเดรสที่เธอสวมใส่อยู่แล้วกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ
"เมินกันงั้นเหรอ?"
"จะบอกว่าไม่ใช่ก็ไม่เชิงครับ เพราะยาตัวนี้ฉันทำไว้ใช้กับมาร์ทในยามฉุกเฉิน แต่คาดไม่ถึงว่าจะได้มาใช้กับเธอ"ครามตอบคำถามของเธออย่างเบื่อหน่าย
"ฉุกเฉิน?"
"ในยาตัวนั้นมีทั้งยาแก้ปวดและยานอนหลับอยู่ในตัว ถึงบอกอยู่นี่ไงว่าฉันไว้ใช้กับมาร์ทที่หัวดื้อรั้นไม่ยอมฟังอะไรในยามที่อยู่สนามรบ"
"สนามรบ?"
"อย่าไปใส่ใจเื่นั้นเลย แต่ผมว่าคุณอยู่ในความดูแลพวกผมจะดีกว่านะครับ"
"ทำไมฉันต้องฟังคำพูดนายด้วย
"เหตุการณ์เมื่อคืนคิดว่ายังไงครับ?"
"..."สีหน้าจริงจังของครามทำให้แพรววาครุ่นคิดตาม
"คิดส์เป็คนแบบไหนเธอน่าจะรู้อยู่แก่ใจดี"ชื่อที่ออกมาจากริมฝีปากของครามนั้นทำให้แพรววารู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา"หากเ้านั่นหมายหัวเหยื่อรายใดแล้วมักจะไม่ปล่อยให้เหยื่อรายนั้นอยู่ดีมีสุขหรอกนะ"
"..."
"เผชิญหน้ามาถึงสองหนแล้วนี่ครับ"เขาพูดถูกหากไม่ได้พวกเขาเธอเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น
'เพราะหากจับตัวเธอไปได้คงได้รางวัลอย่างามยังไงละ'
นั่นคือคำพูดของชายปริศนาที่เธอเจอมา งั้นก็หมายความว่าสิ่งที่บุคคลที่อยู่ตรงหน้าเธอพูดถูกเพราะตอนนี้เธอโดนหมายหัวไปโดยปริญญา หากมาร์ทตินมาไม่ทันเธอคง...
"งั้นแล้วพี่ล่ะ"แพรววากำหมัดแน่นก่อนถาม หากเธอตกเป็เป้าหมายจริง บางทีพี่ชายเธอเองก็คง...
"ไม่รู้สิครับ บางทีพี่เธออยากตกเป็เป้าหมายเขาเช่นกัน"ครามจ้องออกไปนอกหน้าต่างก่อนหันมาสบตาเธอ
"งั้นฉันยิ่งไม่ควรอยู่ที่นี่ จริงสิมือถือ? แล้วมือถือฉันล่ะ?"แพรววาพึ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเกิดเื่ขึ้นมากมาย ไม่รู้ว่าตอนนี้นามิจะเป็ห่วงเธอมากขนาดกัน
"ตอนนี้เธอต้องพักรักษาตัวให้หายก่อนแล้วผมจะคืนมือถือให้"ครามโชว์มือถือของแพรววาขึ้นมาจนแพรววาเบิกตากว้าง
"เอาคืนมานะ"แพรววาพยายามเข้าไปเล่นมือถือที่อยู่บนมือของเขาขนาดชูขึ้นสุดทำให้แพรววาที่กำลังเจ็บขาแย่งได้อย่างยากลำบาก
"ทำอะไรกัน เล่นอย่างกับเด็กไปได้"เสียงมาร์ทตินที่ไม่รู้ว่าเขาโผล่มาจากที่ใดดังขึ้นพร้อม ร่างหนาที่กำลังก้าวเท้ามาหาพวกเขา
สายตาเหลือบไปเห็นมือถือสีครีมที่อยู่บนมือของคราม ทำให้มาร์ทตินพอคาดเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นและใครเป็เ้าของมือถือเครื่องนั้น
"งั้นผมไปละ"
"เดี๋ยวสิ เอามือถือฉันคืนมานะ"แพรววารีบตามครามไปทันทีเพื่อหวังจะได้มือถือคืน
หมับ!
ปึง!
ร่างแพรววาถูกผลักไปชนผนังห้องสีขาวขนาดที่แพรววาใการกระทำของมาร์ทติน สายตาที่ดุดันนั้นชวนให้แพรววาสงสัยเกินเหลือว่าพวกเขาคือใครกันแน่
"ถ้าเป็แดเนียลตอนนี้คงอยู่ประเทศไทยแล้ว"
"นายรู้ได้ไง?"
"มีอะไรที่ฉันจะไม่รู้บ้าง"เขาพูดถูก มีอะไรที่เขาจะไม่รู้บ้างเมื่อเขาเป็ถึงระดับหัวหน้ามาเฟีย
"พวกนายเป็ใครกันแน่"
![กฎรักพันธะเลือด เล่ม 1-3 [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1665225730_75393690.webp)
5K
