ดินแดนไมวาแบ่งการปกครองเป็สองส่วน ส่วนเหนือถูกปกครองโดยอาณาจักรเอเลอัสและส่วนใต้คืออาณาจักรเบลซิลุส เลออสอยู่ฝั่งใต้ ทางตะวันออกเป็ดินแดนทะเลทรายเวเซด้าพื้นที่รกร้างส่วนทางตะวันตกคือทะเลเปิดเวซีเมียกว้างไกลสุดลุกหูลุกตาไม่มีใครออกสำรวจได้หมดหรืออาจจะเกินความรู้ของเลออสที่จะทราบได้ เขาเป็เพียงแค่ทาสคนหนึ่งเท่านั้นตอนนี้ยิ่งแย่กว่าเดิม เปลี่ยนจากทาสกลายเป็นักโทษ ไม่มีที่ไหนในเบลซิลุสที่จะปลอดภัยโทษของเขาคือปะาสถานเดียว ชายหนุ่มจำเป็ที่จะต้องหลบหนีขึ้นเหนือไปยังอาณาจักรเอเลอัสเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่แต่เพียงพูดนั้นทำง่าย การเดินทางในดินแดนไมวาไม่ใช่เื่ใครก็ทำได้ ต่อให้จอมเวทที่เก่งกาจหรือนักรบผู้มากประสบการณ์น้อยนักจะเดินทางไปทั่วทั้งดินแดนโดยรักษาชีวิตได้ทั้งสงคราวระหว่างเหนือกับใต้ที่นับวันยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆการข้ามชายแดนสำหรับคนทั่วไปที่ไม่ใช่พ่อค้ามีชื่อ หรือนายทหารยศใหญ่ยิ่งยากจะเป็ได้แต่เลออสมีทางเลือกที่ไหน เขาได้แต่เสี่ยงออกเดินทางไปยังชายแดน ตัดสินใจระหว่างตายเพราะออกเดินทางดีกว่าตายเพราะถูกรับโทษปะา
เลออสมีปลาที่ได้มาจากเรือชาวประมงทำให้เขามีชีวิตอยู่รอดได้หลายวัน นึกถึงสองชายชราที่ตนลงมือสังหารยังคงนำความรู้สึกไม่สบายใจให้แก่ตนเสมอ เป็ครั้งแรกที่ฆ่าคน แต่ถ้าเขาไม่ทำ คงเป็ตัวเองที่ต้องเสียใจภายหลังแน่นั่นคือสิ่งที่เขาบอกตัวเอง เลออสเดินทางเข้าไปในป่าตามถนนสายใหญ่ที่ถูกถางทางไว้อยู่หลายวันชายหนุ่มต้องนำใบไม้มาทำเป็รองเท้าเปลี่ยนทุกวัน ระหว่างกำลังคิดหนักเื่เสบียงใกล้จะหมดว่าจะทำอย่างไรดีก็ได้ยินเสียงรถม้าถ้าเป็คนปกติคงจะดีใจที่ได้พบเจอผู้คนในขณะที่ตัวเองกำลังเดือดร้อน แต่ไม่ใช่เลออสในตอนนี้เพราะเขารู้ดีว่าตนคือทาสหลบหนีคดี ควรจะห่างไกลจากคนให้ได้มากที่สุดใครเห็นรอยสักและเห็นทาสเดินทางเพียงลำพังย่อมจะสงสัยงแน่นอนว่าเป็ทาสที่หนีมา
เลออสวิ่งเข้าไปหลบในพุ่มไม้ข้างทางรอให้ขบวนรถม้าผ่านไปเมื่อขบวนมาถึงใกล้ เลออสโล่งใจว่าตนคิดถูกที่แอบ เพราะขบวนดังกล่าวคือพวกโจรที่ปล้นคนมาพวกมันเป็ชายฉกรรจ์ห้าคน อีกคนน่าจะอายุน้อยในกลุ่ม อายุน่าจะพอๆกับเลออสถือธนูในขณะที่คนอื่นถือขวาน ดาบ หอก ดูแล้วคงจะเป็อาวุธที่ปล้นมาด้านหลังขบวนเป็คนที่น่าจะถูกจับมาที่เดินตามอย่างอิดโรย คนตัวใหญ่สุดน่าจะเป็หัวหน้าโจรสวมเกราะเหล็กเต็มตัวด้านหลังสะพายโล่ข้างเอวพกดาบสั้นเอาไว้ มันหันไปฟาดแส้ใส่ผู้คนด้านหลัง จนหลายคนล้มลง ดูเหมือนจะถึงขีดจำกัดร่างของคนที่ถูกจับเมื่อถูกแส้ฟาดล้มลงหมดแรงจะลุกขึ้น หัวหน้าโจรสบถถ่มน้ำลาย สั่งให้ขบวนพักก่อนมันเข้าไปกระชากผมหญิงสาวที่ถูกจับมาคนหนึ่งในกลุ่มลากเข้าไปในป่าเสียงกรีดร้องดังไปทั่ว แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้ามแม้สักคนเดียว ทำได้แค่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม
เลออสรู้สึกเศร้าใจ แต่สถานการณ์มันเกินกำลังของเขาชายหนุ่มค่อยๆคลานออกจากพุ่มไม้เข้าไปในป่าคิด ฉับพลันตัวของเลออสชาไปทั้งตัว ร่างล้มลงนอนคว่ำกับพื้นหญ้าขยับตัวไม่ได้
“ข้ามีเื่จะขอให้เ้าช่วยเสียหน่อยเ้าหนุ่มน้อย” เสียงกระซิบเย็นๆดังขึ้นข้างหู เลออสขมวดคิ้วสงสัยเป็ใครกันแน่เพราะเขาไมรู้ตัวเลยว่ามีคนเข้าใกล้ตัวเองขนาดนี้ได้ั้แ่เมื่อไรต่อให้ฝีเท้าเบาแค่ไหน ใกล้ขนาดนี้ตัวเขาต้องรู้สึกบ้าง แต่เลออไม่รู้สึกอะไรเลยเหมือนอีกฝ่ายเป็ภูติผีิญญาไม่ใช่คน
“ใช่ เ้าคิดถูกข้าเป็” เสียงเย็นเอ่ยขนทั่วทั้งร่างเลออสลุกชัน หลับตาแน่นเ เขาเคยได้ยินมาว่าิญญาผืนป่าจะไม่พอใจการที่ถูกมนุษย์จับจ้องหรือเป็ที่สังเกตเขาคิดในใจว่าท่าน้าสิ่งใด
“นับว่าเ้ามีมารยาทเ้าหนุ่มสิ่งที่ข้า้าคือให้เ้าสังหารพวกโจรที่บังอาจมาทำเื่หยาบช้าในป่าของข้า ข้าไม่สะดวกยื่นมือออกเองเ้ารู้ว่าทำไม แต่ข้าคอยช่วยเ้าได้ ตกลงไหม” เลออสตกลงในใจ เหมือนเขามีทางเลือกอย่างนั้นแหละเปลือกตาทั้งสองข้างเลออสร้อนวูบแต่เพียงชั่วขณะมันก็หายไป
“ไป ฆ่าพวกมันให้หมด”เมื่อเสียงเย็นพูดจบร่างเลออสหายชา ชายหนุ่มค่อยๆลุกขึ้นยืน มองไปที่กลุ่มโจรแต่เขาจะทำอะไรได้ ระหว่างคิดแผนไปๆมาๆ สุดท้ายคิดได้แค่ว่าเขาทำได้แค่เชื่อในพลังของิญญางป่าไม้เท่านั้นชายหนุ่มเดินอาดๆออกไปทันที
“เฮ้ย ปล่อยคน” เลออสะโ พวกโจรใหันมามองหัวหน้าโจรที่ลากหญิงสาวเข้าไปในป่ารีบวิ่งออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น ดูเหมือนยังไม่ได้ถอดเกราะออกดีเลยด้วยซ้ำมันชี้นิ้วมาทางเลออสสั่งลูกน้องแล้วโจรทั้งห้าคนก็เดินเข้ามาทางเขา เลออสใจหาย เขาไม่รู้สึกเลยว่าิญญาป่าไม้จะช่วยเหลือได้อย่างไรหรือเ้าตัวจะถูกหลอก ไม่ใช่ิญญาแห่งป่าไม้ที่สื่อสารกับตนแต่เป็ปีศาจเ้าเล่ห์ที่ล่อลวงให้มาตาย
“เ้าเป็ใคร ดูจากสารรูปแล้ว..ดูเหมือนทาสนะ”โจรถือหอกเครายาวคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ เลออสสายตาเหลือบไปมองผ้าพันคอที่เลออสใส่ปิดรอยสักเลออสขมวดคิ้วสงสัย ทำไมพวกมันมองทีเดียวรู้เลยว่าเขาเป็ทาส
“ฮ่าๆสงสัยล่ะสิรู้ได้อย่างไร เหอะต่อฝห้ปิดรอยสัก แต่พวกทาสอย่างพวกเ้า ลักษณะ บุคลิกท่าทางมันแสดงออกมาก่อนกลิ่นตัวเสียอะ..” ระหว่างพูดสายตาเหลือบไปสบตากับเลออส มันกรีดร้องทิ้งหอกมือทั้งสองยกขึ้นกุมดวงตาทั้งสองข้าง
“ตาข้า” มันะโเลออสไม่รอช้ารีบวิ่งขึ้นไปหยิบหอกที่พื้นแล้วแทงใส่หน้าอกร่างที่นอนดิ้น ร่างมันกระตุกเสียงร้องขาดหายไปแล้วแน่นิ่ง พวกโจรที่เหลือรีบวิ่งเข้าล้อมเลออส แต่พอโจรสองคนด้านหน้าสบตาก็กรีดร้องเช่นเดียวกันเลออสไม่รอช้าแทงทวนทะลุท้องโจรคนหนึ่งแล้วกระชากร่างอีกฝายมาขวางอีกสองคนที่จะรุมเข้ามาจากด้านหลังสองคนที่เหลือไม่รู้เื่อะไรเผลอสบตาเลออส ต่างยกมือขึ้นกุมที่ดวงตาพวกมันล้มลงไปกลิ้งร้องครวญครางที่พื้น หัวหน้าโจรมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างงุนงงเลออสชักทวนแทงเข้าไปโจรทั้งสามที่เหลือจนตายอย่างไม่ปราณี หันไปมองทางหัวหน้าโจรที่ชักดาบถือโล่เตรียมพร้อมไม่กล้าผลีผลามเข้าหาเลออส เพราะไม่รู้ว่าชายหนุ่มทำอะไรกับพวกของตน เมื่อฆ่าคนเพิ่มเืในร่างของเลออสสูบฉีดรวดเร็วมือสั่นไม่หยุด เขาไม่มีทางเลือก ไม่ว่สอย่างไรต้องรักษาข้อตกลงกับิญญาแห่งป่าไม้ให้ได้ไม่อย่างนั้นจะเป็ตัวเขาเองจะต้องตาย
“โอ้ย” ลูกธนูพุ่งทะลุไหล่ซ้ายเลออสล้มลงเลออสกัดฟันะโเข้าไปหลบในป่าไม้ข้างทางหัวหน้าโจรพอเห็นเลออสถูกธนูยิงแสยะยิ้มเหี้ยม ค่อยๆเดินตามเลออสเข้ามาในป่าตามรอยเืหย่อมเืเลออสมาหยุดที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง โดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง หัวหน้าโจรยกโล่ขึ้นเหนือหัวเป็จังหวะเดียวกับที่เลออสพุ่งลงมาจากต้นไม้แทงทวนใส่โล่พอดี โล่เหล็กเสริมกับร่างกายแข็งแกร่งของหัวหน้าโจรเลออสรู้สึกไม่แตกต่างจากตัวเองทิ่มหอกใส่กำแพงเหล็ก มือเขาชาจากแรงกระแทกจนหอกหลุดมือเลออสล้มลงไปนอนกับพื้นความเ็ปจากแผลธนูที่ไหล่ซ้ายยิ่งเพิ่มมากขึ้นเขามองไปยังโล่ของหัวหน้าโจร เห็นดวงตาสีทองสว่างของตนสะท้อนออกมาน่าจะเป็เวทมนตร์ของิญญาแห่งป่าไม้ เพราะโดยปกติดวงตาของเลออสนั้นเป็สีฟ้า
“อยากตายมากนักใช่มั้ย ไอ้ทาส”หัวหน้าโจรยกโล่ลงเงื้อดาบจะแทงเลออส แต่เมื่อสบตาหัวหน้าโจรก็กรีดร้องหลับตาถอยหลังไปหลายก้าวแต่ยังไม่ทิ้งอาวุธในมือ นี่เป็จังหวะที่เลออสรออยู่ชายหนุ่มถีบตัวเองลุกขึ้น ชักมีดที่ได้มาจากเรือประมงที่โดยปกติเขาใช้แล่เนื้อปลาเนื้อกระต่ายที่จับได้ออกมาพุ่งแทงเข้าไปที่ลำคอของหัวหน้าโจรจนมดด้าม มันกระอักเืออกมาคำโตตาเบิกถลนใส่แล้วเลออสก็ได้เห็นว่าดวงตาทั้งสองข้างของมันนั้นไม้เกรียมเหมือนถูกไฟเผาเลออสกระชากมีดออกเืไหลทะลักอาบร่างทั้งคู่แล้วร่างของหัวหน้าโจรก็ล้มลงนอนแน่นิ่งกับพื้นเลออสหยิบโล่กับดาบสั้นของมันขึ้นมากัดฟันรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายเดินออกจากป่าเดินเข้าไปหาโจรหนุ่มคนสุดท้ายที่ใช้ธนูที่กำลังคุมคนที่จับมาได้ไม่ให้หนีไปไหนพอเห็นร่างโชกเืของเลออสเดินออกจากป่าพร้อมโล่และดาบสั้นในมือ มันรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับหัวหน้าโจรคันธนูถูกง้างยิ่งมาที่ร่างเลออสอย่างรวดเร็ว แต่เลออสคิดไว้แล้ว เขายกโล่ขึ้นป้องกันลูกธนูได้ทันย่อตัวต่ำค่อยๆเดินประชิดเข้าหาอีกฝ่าย
“โอ้ย” แต่ฝีมือธนูของโจรหนุ่มนั้นแม่นยำราวจับวางยิงธนูเข้าไปที่เท้าของเลออสจนเขาล้มได้แต่ยกโล่ขึ้นป้องกันไม่สามารถเดินคืบหน้าต่อได้ โจรหนุ่มขึ้นขี่ม้าวิ่งตะบึงวนเลออสอยู่ระยะไกลเพื่อหามุมยิงธนูใส่ร่างเขาเหมือนโจรหนุ่มจะไม่คิดเข้าใกล้เลออสเลยแม้แต่นิด ถ้าเป็แบบนี้เขาแย่แน่ขอบเขตเวทดวงตาของเขานั้นมีจำกัดถ้าอยู่ระยะไกลก็หมดประโยชน์ ลูกธนูดอกหนึ่งเฉียดหูของเลออสไปนิดเดียว ถ้าเป็แบบนี้สุดท้ายแล้วต้องมีลูกธนูสักดอกพุ่งผ่านโล่มาโดนตัวเขาแน่นอนจู่ๆมีบ่วงเชือกพุ่งออกจากป่าไม้ข้างทางรวบร่างโจรหนุ่มตกจากหลังม้าจนคันธนูหลุดมือหันไปมองเป็ผู้หญิงที่ถูกหัวหน้าโจรฉุดเข้าไปในป่านั่นเองที่ใช้เชือกเธอร้องไห้กรีดร้องอย่างบ้าคลั่งในมือถือก้อนหินใหญ่วิ่งเข้าไปหาโจรหนุ่มที่นอนอยู่ที่พื้นจะขยับไปไหนก็ไม่ได้เพราะบ่วงมัดตัวแน่น
“เดี๋ยวก่อน อย่า..” กำลังจะอ้อนวอนขอชีวิตแต่สายไปเสียแล้วหญิงคนดังกล่าวใช้ก้อนหินฟาดเข้าไปที่ศีรษะจนมันสลบลง แต่ยังไม่พอเธอขึ้นคร่อมร่างโจรหนุ่มใช้ก้อนหินกระหน่ำใทุบลงใส่ใบหน้าอีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่งทั้งกรีดร้องทั้งร้องไห้ไม่หยุดราวคนเสียสติ จนทั้งใบหน้า ศีรษะ กระโหลกแหลกเละไม่เหลือสภาพเดิมแต่เธอยังไม่หยุดทุบ เลออสเป่าปากโล่งอก นี่คงถือว่าเขาได้ทำตามข้อตกลงของิญญาป่าไม้แล้วชายหนุ่มโล่งใจ ความเ็ปจากปากแผลทั่วทั้งร่างประดังเข้าหา ทั้งาเ็ทั้งอดอาหาร ทั้งความเหน็ดเหนื่อย ความเครียดจากการเดินทาง ทำให้เขาหมดแรงล้มลงสลบกับพื้น
967
![[จบ] มรรคาไร้สิ้นสุด เซียนยุทธ์เหนือฟ้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1763435894_51082588.webp)
