ฝ่าาทรงมีราชโองการให้พระโอรสและพระธิดารวมทั้งหมดหกพระองค์ทรงบำเพ็ญกุศลโดยการบริจาคทาน บูรณะวัด สร้างสะพานใหม่และอะไรอีกจิปาถะขึ้นกับพระประสงค์ของแต่ละพระองค์
ดังนั้นองค์ชายรองทรงบำเพ็ญกุศลด้วยการมอบหมายให้หยุนฮวาซึ่งเป็หมอดูเทวดาหญิงที่มีชื่อเสียงคอยทำนายตรวจดวงชะตาให้กับชาวบ้านโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายทำให้ชาวบ้านพากันต่อแถวยาวเหยียด
แม่ของผิงหลางพาลูกสาวมาดูดวงเพื่อดูเื่คู่
“โห! ทำไมแถวยาวแบบนี้ล่ะแล้วเมื่อไหร่จะได้ดูกันล่ะเนี่ย” แม่ของผิงหลางบ่น
“ไม่ต้องดูหรอกเ้าค่ะท่านแม่ข้าดูห้าวหาญเยี่ยงชายชาตรีซะขนาดนี้คงหาคู่ยาก” ผิงหลางคิดว่ามันไร้ประโยชน์
“แม่ไม่อยากให้เ้าต้องกลายเป็สาวทึนทึกนะผิงหลาง เป็สาวเป็นางก็ต้องออกเรือนเป็ธรรมดาอยู่แล้ว” แม่ของผิงหลางไม่ยอม
“ไว้วันหลังค่อยดูเถิดนะเ้าคะ”ผิงหลางี้เีรอ
“ไม่เป็ไรพวกเราไปดูกับหมอดูหญิงคนนั้นเถิด นางกำลังฟุบหลับอยู่นั่นไง” แม่ของผิงหลางชี้
“แล้วนางจะดูแม่นอย่างนั้นหรือ”ผิงหลางไม่เชื่อถือ
“น่า! ลองดูก็แล้วกันถ้าไม่แม่นก็ไม่ต้องดูกับนางอีกก็สิ้นเื่” แม่ของผิงหลางอยากลอง
******************************
สองแม่ลูกก็เลยเดินไปหาแม่นางที่กำลังฟุบหลับอยู่ที่ซุ้มดูดวงเนื่องจากไม่มีใครดูดวงกับนางเลยสักคน
“แม่นาง! แม่นาง! ตื่นเถิดนะแม่นาง” แม่ของผิงหลางเขย่าแขนเพื่อปลุกหมอดูหญิง
“ใครเรียกข้ากันล่ะเนี่ย”ท่านหมอดูเหวยเหนียงงัวเงียตื่น
“พวกเราจะมาดูดวงกับท่าน”แม่ของผิงหลางกล่าว
“อ้อ! เชิญนั่งสิเ้าคะแล้วดูเื่อะไรกันล่ะ” เหวยเหนียงถาม
“ท่านแม่ดูดวงก่อนสิเ้าคะ”ผิงหลางอยากให้ท่านแม่ลองดูดวงก่อน
“แต่ข้า้าให้ท่านหมอดูเื่คู่ให้เ้านี่”แม่ของผิงหลางบอกวัตถุประสงค์
“ไม่เป็ไรผู้าุโดูดวงก่อนเถิด ท่านอยากรู้เื่อะไรล่ะ” เหวยเหนียงกล่าว
“สามีข้ามีโอกาสได้เลื่อนขั้นเลื่อนตำแหน่งบ้างหรือไม่”แม่ของผิงหลางลองถาม
“ท่านจงเขียนเวลาตกฟากของสามีท่านลงในกระดาษนี้เถิด”เหวยเหนียงกล่าว
แม่ของผิงหลางจึงเขียนเวลาตกฟากแล้วส่งให้ท่านหมอดูหญิงทำนายให้
“อื้อ วันพรุ่งนี้สามีท่านก็จะได้เลื่อนขั้นแล้วล่ะ”เหวยเหนียงทำนาย
“แค่นี้นางก็ดูไม่แม่นแล้วพ่อข้าเป็เพียงคนดูแลห้องตำรา จะได้เลื่อนขั้นได้อย่างไรแถมได้เลื่อนในวันพรุ่งนี้อีก” ผิงหลางไม่เชื่อ
“คอยดูไปก่อนดีมั้ยแม่นาง”เหวยเหนียงกล่าว
“งั้น ดูให้ลูกสาวข้านางจะได้เจอคู่เมื่อไหร่กันแน่” แม่ของผิงหลางกล่าว
“เชิญแม่นางเขียนเวลาตกฟากเถิด”เหวยเหนียงกล่าวกับผิงหลาง
ผิงหลางี้เีทะเลาะกับแม่นางจึงยอมเขียนแต่โดยดีแล้วส่งให้ท่านหมอดู
“เ้าจะได้เจอเนื้อคู่สองคนและวันนี้จะได้เจอทั้งคู่ด้วย” เหวยเหนียงทำนาย
“อย่างข้าเนี่ยนะจะได้เจอคู่ แถมมีตั้งสองคนแหนะ”ผิงหลางยิ่งไม่เชื่อไปใหญ่
“แล้วเนื้อคู่ที่แท้จริงเป็คนไหนล่ะ”แม่ของผิงหลางสงสัย
“ต้องแล้วแต่แม่นางแล้วว่านางจะเลือกใคร” เหวยเหนียงตอบไม่ได้
“พวกเรากลับกันเถอะท่านแม่นางคงเป็หมอดูสมัครเล่นเท่านั้น” ผิงหลางไม่เชื่อเลยสักนิด
“ข้าขอโทษแทนลูกสาวด้วย” แม่ของผิงหลางรู้สึกผิดแทนลูกสาว
“ไม่เป็ไร ข้าเข้าใจ” เหวยเหนียงไม่ถือสา
แม่ของผิงหลางจึงมอบอัฐให้ท่านหมอดูแล้วรีบพาผิงหลางกลับบ้าน
******************************
พอผิงหลางถึงบ้านก็โดนแม่สวดเื่ที่นางไปลบหลู่หมอดูหญิงและแสดงกิริยาเสียมารยาทต่อท่านหมอดู
“เ้าไม่ควรทำกิริยาเช่นนี้นะผิงหลาง”แม่ของผิงหลางกล่าว
“ท่านแม่ก็ได้ยินนี่เ้าคะว่าคำทำนายของนางเชื่อไม่ได้เลยสักนิด” ผิงหลางกล่าว
“เอาเถอะต่อไปพวกเราก็ไม่ต้องไปดูกับนางอีกก็แล้วกัน” แม่ของผิงหลางกล่าว
“ข้าเบื่อแล้วขอออกไปเดินเล่นนะเ้าคะท่านแม่” ผิงหลางไม่อยากทะเลาะกับท่านแม่
“ไปเถอะ เผื่อเ้าจะได้เจอคู่”แม่ของผิงกลางยังคงมีความหวัง
“คงได้เจอหรอกเ้าค่ะ” ผิงหลางกล่าว
******************************
เนื่องจากผิงหลางเป็คนดวงดีมาั้แ่เกิดเวลาที่นางเซ็ง นางก็เลยเข้าบ่อนเล่นไฮโล ทุกคนในบ่อนต่างรู้ว่านางดวงดีมากแค่ไหนจึงทำให้หลายคนในบ่อนมักจะแทงตามนางเสมอ และนั่นก็ทำให้นักพนันพากันแทงได้ไปตามๆกัน
“เอาล่ะ ข้าได้อัฐเยอะแล้วข้าขอตัวกลับก่อนนะ” ผิงหลางไม่อยากแทงต่อ เพราะกลัวเล่นเสีย
“ช้าก่อนแม่นางข้าอยากพนันกับแม่นาง” ชายลึกลับกล่าว
“แต่ว่า” ผิงหลางไม่อยากเล่นต่อ
“กลัวข้างั้นหรือ” ชายลึกลับยิ้มมุมปาก
“เปล่าเสียหน่อยจะแทงเท่าไหร่ล่ะ” ผิงหลางไม่อยากให้ใครมาสบประมาทนาง
“ถ้าข้าเป็ฝ่ายชนะแม่นางต้องแต่งงานกับข้า แต่ถ้าข้าแพ้ ทองแท่งทั้งหมดนี้จะเป็ของเ้า” ชายลึกลับกล่าว
ผิงหลางลังเลแม้นางจะมีความมั่นใจมากว่านางเป็คนดวงดี แต่นางก็แอบกลัวผู้ชายตรงหน้าเขาดูสง่ามีราศีก็จริง แต่สายตาของเขาเ้าเล่ห์มาก
“ว่าไง กลัวงั้นหรือ” ชายลึกลับกล่าว
“ก็ได้ เล่นแค่ตาเดียวนะข้าต้องรีบกลับบ้าน” ผิงหลางคิดว่าตานี้นางอาจโชคดี
“ได้สิ งั้นข้าขอแทงสูง” ชายลึกลับเลือกก่อน
“ข้าแทงต่ำก็ได้” ผิงหลางจำต้องแทงตรงกันข้าม
พนักงานในบ่อนเป็คนเขย่าความจริงนั้นลูกเต๋าสามลูกออก หนึ่ง สอง สาม ตามลำดับแต่ผู้ชายลึกลับแอบใช้กำลังภายใน ทำให้ลูกเต๋าข้างในออกเป็ หก ห้า หกจึงกลายเป็ออกสูง
พอพนักงานเปิดทำให้ผิงหลางถึงกับอึ้ง
“แม่นาง เ้าแพ้แล้วนะ” ชายลึกลับยิ้มอย่างมีชัย
“แต่ข้าเป็ลูกมีพ่อมีแม่ยังไงพ่อแม่ข้าก็ไม่ยอมยกข้าให้ท่านหรอก ข้ามอบอัฐให้ท่านทั้งหมดนี่ดีมั้ย”ผิงหลางรีบต่อรอง
“ข้า้าตัวเ้า” ชายลึกลับไม่ยอม
“ไม่” ผิงหลางปฏิเสธเสียดื้อๆ
ผิงหลางจำต้องต่อสู้กับชายลึกลับเพราะเขากำลังเข้ามาจับตัวนาง แรกๆ นางก็พอรับมือได้แต่ทว่าชายลึกลับไม่ได้มาคนเดียว มีจอมยุทธ์วรยุทธ์สูงอีกคนอยู่กับเขาด้วยเขาคนนั้นดีดลูกหินจี้จุดจึงทำให้ผิงหลางหยุดชะงักถึงขั้นขยับตัวไม่ได้
ชายลึกลับจึงอุ้มหญิงสาวได้อย่างง่ายดาย
“ขอบใจมาก หยางจู่” ชายลึกลับกล่าวกับจอมยุทธ์
“พวกเรารีบกลับไปฐานลับก่อนเถิดพะย่ะค่ะท่านอ๋อง” หยางจู่กล่าว
“ท่านคือท่านอ๋องแห่งแคว้นหลีอย่างนั้นหรือ” ผิงหลางรู้ตัวตนที่แท้จริงของชายลึกลับแล้ว
“ใช่! เราจะพาเ้ากลับแคว้นหลีเราจะแต่งตั้งเ้าให้เป็ชายาของเรา” ท่านอ๋องทรงพอพระทัยในตัวผิงหลาง
“ไม่ได้นะเพคะหม่อมฉันเป็รองแม่ทัพ พวกเราถือว่าเป็ศัตรูกัน” ผิงหลางรีบแย้ง
“เราพอใจในตัวเ้าเราอยากได้อะไรก็ต้องได้” ท่านอ๋องตรัส
“ไม่นะ อะ” และแล้วท่านรองแม่ทัพผิงหลางก็พูดไม่ได้เพราะถูกท่านจอมยุทธ์ข้างกายท่านอ๋องจี้จุดใบ้
ท่านอ๋องทรงอุ้มหญิงสาวขึ้นไปบนม้าแล้วพระองค์ก็ทรงขึ้นขี่ตามในขณะที่ท่านจอมยุทธ์ก็ขี่ม้าตามอีกตัว พระองค์ทรงม้าไปที่สะพานแห่งหนึ่งแต่ทว่าสะพานยังซ่อมไม่เสร็จ ประกอบกับท่านอ๋องทรงม้าอย่างเร่งรีบจึงทำให้สะพานขาดกะทันหัน ม้าได้ตกลงไปในแม่น้ำ ท่านอ๋องทรงตกพระทัยทำให้พระองค์ทรงเผลอปล่อยหญิงสาวตกลงไปในแม่น้ำด้วยส่วนตัวท่านอ๋องทรงสามารถะโไปตั้งหลักที่อีกฟากของแม่น้ำโชคดีที่ท่านจอมยุทธ์นั้นหยุดม้าทันก่อนที่จะข้ามสะพาน เขามัดม้าไว้กับต้นไม้แล้วะโลงไปช่วยม้าแทนที่จะไปช่วยหญิงสาวที่ขยับตัวไม่ได้
ชายหนุ่มที่กำลังจะนำเชือกไปใช้มัดสะพานเขาเห็นหญิงสาวผลุบโผล่ไหลไปตามแม่น้ำ เขาจึงรีบะโลงไปช่วยทันที
เนื่องจากว่าที่สะพานนั้นมีทหารแห่งแคว้นฉินอยู่ด้วยทำให้ท่านอ๋องแห่งแคว้นหลีและผู้ติดตามไม่อาจอยู่รอดูสถานการณ์ได้พระองค์ทรงทอดพระเนตรเห็นว่าหญิงสาวที่หมายปองมีคนไปช่วยแล้ว พระองค์จึงทรงรีบกลับไปที่ฐานลับเพื่อความปลอดภัยของพระองค์เอง
******************************
ชายหนุ่มว่ายน้ำเข้าไปช่วยชีวิตหญิงสาวได้สำเร็จ
“แม่นางเป็อย่างไรบ้างาเ็ตรงไหนหรือไม่” ชายหนุ่มรีบถาม
หญิงสาวทั้งขยับตัวและพูดไม่ได้นางทำได้เพียงกระพริบตาเท่านั้น
ฝ่ายชายเห็นความผิดปกติก็พอจะเดาออกว่านางน่าจะถูกจี้จุด ดังนั้นเขาจึงยอมคลายจุดให้
“ขอบคุณผู้มีคุณ” ผิงหลางกล่าว
“มันเกิดอะไรขึ้นเหตุใดเ้าถึงโดนจี้จุดแบบนี้” ชายหนุ่มสอบถามความเป็มา
“ข้าถูกท่านอ๋องแห่งแคว้นหลีจับกุมตัว”ผิงหลางยอมเผย
“เป็ไปได้อย่างไรแม่นางที่นี่คือแคว้นฉินนะ ท่านอ๋องแห่งแคว้นหลีจะอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” ชายหนุ่มไม่เชื่อ
“มันเป็ไปแล้วแล้วข้าจะต้องรีบกลับค่ายทหารเพื่อไปรายงานให้ท่านแม่ทัพทราบ” ผิงหลางกล่าว
“วันนี้เหล่าทหารออกติดตามองค์ชายกันหมดทุกคนแล้วท่านแม่ทัพจะอยู่ที่ค่ายทหารอย่างนั้นหรืออีกอย่างที่ค่ายก็คงปิดอย่างแ่าด้วย” ชายหนุ่มกล่าว
“ข้าเป็รองแม่ทัพผิงหลางข้ารู้ช่องทางเข้าไปในค่ายทหาร” ผิงหลางกำลังจะลุก แต่ทว่า “โอ๊ย! เท้าข้าแพลง”
“ไหนดูซิพันผ้าไว้ก่อนเพื่อป้องกันข้อเท้าเคลื่อน” ชายหนุ่มแนะนำ
“ท่านช่วยพาข้าไปค่ายทหารทีเถิด”ผิงหลางขอร้อง
“แต่ข้าต้องช่วยพรรคพวกซ่อมสะพานนะ”ชายหนุ่มกังวลไม่อยากละทิ้งหน้าที่
“น่า!เื่นี้ถือเป็เื่สำคัญนะ คนซ่อมสะพานมีอยู่เยอะแยะ” ผิงหลางกล่าว
“ก็ได้! เ้าขี่หลังข้าก็แล้วกัน”ชายหนุ่มยอมใจอ่อน
ผิงหลางไม่สนใจอะไรแล้วนางไม่คำนึงถึงความเป็กุลสตรีใดๆ ทั้งสิ้น นางรีบขี่หลังชายตรงหน้าทันที
ฝ่ายชายก็ยอมอดทนพาผิงหลางไปถึงค่ายทหารจนได้
“พวกเราไปทางด้านหลังค่ายกัน”ผิงหลางสั่ง
“ถึงแล้ว แล้วไงต่อ” ชายหนุ่มยอมเดินไปที่หลังค่ายทหาร
"ข้าไม่มีแรงะโข้ามกำแพงดังนั้นขอข้าเหยียบไหล่เ้าได้มั้ย” ผิงหลางขอร้อง
“อะไรนะ!” ชายหนุ่มใ
“น่านะ! เสร็จงานข้าจะมอบอัฐให้เ้าจริงๆ” ผิงหลางกล่าว
“ข้าไม่ใช่คนโลภเห็นแก่อัฐนะแม่นาง”ชายหนุ่มกล่าว
ผิงหลางไม่พูดพร่ำทำเพลงนางรีบจับฝ่ายชายให้หันหน้าเข้ากับกำแพงแล้วนางก็รีบเหยียบหลังจนกระทั่งเหยียบไหล่ฝ่ายชาย และแล้วนางก็สามารถปีนเข้าไปในค่ายได้สำเร็จ
ส่วนฝ่ายชายก็ใช้วิทยายุทธ์ะโข้ามกำแพงได้อย่างง่ายดาย
“อ้าว!ทำไมท่านถึงไม่พาข้าะโข้ามกำแพงด้วยล่ะ ปล่อยให้ข้าเหยียบท่านแบบนี้ทำไม”ผิงหลางสงสัย
“เ้าถามข้าสักคำมั้ยเ้าพูดเองเออเองทั้งหมด แถมกระทำการใดๆ โดยไม่ไต่ถามข้าเลยสักคำ” ชายหนุ่มกล่าว
“ข้าขอโทษก็แล้วกัน” ผิงหลางรู้สึกผิดที่นางเผด็จการ
“รีบเข้าไปข้างในกันเถอะ”ชายหนุ่มไม่อยากเสียเวลา
ผิงหลางจึงนำชายหนุ่มเข้าไปในห้องทำงานของท่านแม่ทัพโชคดีที่ท่านแม่ทัพยังทำงานอยู่ ท่านกำลังเขียนแผนผังค่ายกลเพื่อหาวิธีเอาชนะศึกาที่กำลังจะมาถึง
“ใครน่ะ” ท่านแม่ทัพซูเยี่ยนได้ยินเสียงฝีเท้า
“ข้าเองเ้าค่ะท่านแม่ทัพ”ผิงหลางกล่าว
“ผิงหลาง! มีอะไรอย่างนั้นหรือ”ท่านแม่ทัพรู้สึกโล่งใจที่เห็นว่าเป็คนกันเองไม่ใช่ศัตรู
“ท่านอ๋องแห่งแคว้นหลีอยู่ที่เมืองหลวงเ้าค่ะ” ผิงหลางรายงาน
“อะไรนะ!แล้วตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหน” ท่านแม่ทัพอยากรู้
“เอ่อ ข้าไม่รู้จริงๆว่าฐานลับอยู่ที่ไหนเ้าค่ะ ข้าไปเจอท่านอ๋องที่บ่อนพนัน” ผิงหลางกล่าว
“ไม่เป็ไรหากอยู่ในเมืองหลวงจริง คงออกตามหาได้ไม่ยาก” ท่านแม่ทัพคิดว่าที่แคว้นฉินคือถิ่นตน
“แต่จอมยุทธ์ข้างกายท่านอ๋องนั้นมีวรยุทธ์สูงมากเลยเ้าค่ะ”ผิงหลางกังวล
“เื่นั้นค่อยวางแผนจับกุมตัวกันอีกทีก็แล้วกันว่าแต่ชายผู้นี้คือ” ท่านแม่ทัพสงสัยชายที่ติดตามรองแม่ทัพมาด้วย
“เราเอง”
“ถวายบังคมพะยะค่ะ องค์ชายหก”ท่านแม่ทัพสังเกตดีๆ ก็จำได้
“อะไรนะ เขาคือองค์ชายหกงั้นหรือเ้าคะ”ผิงหลางใ
“ลุกขึ้นเถิด อย่าได้เกรงใจ”องค์ชายหกตรัส
“ขอบพระทัยพะย่ะค่ะ” ท่านแม่ทัพกล่าว
“หม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะหม่อมฉันมีตาหามีแววไม่” ผิงหลางคุกเข่าสำนึกผิด
“เ้าไม่รู้ ย่อมไม่ผิดหรอกท่านรองแม่ทัพ” องค์ชายหกทรงไม่ถือสา
ผิงหลางคิดในใจว่า“นี่ข้าอาจหาญชาญชัยกล้าเหยียบหลังเหยียบไหล่ของพระองค์เลยงั้นหรือ”
“แล้วเหตุใดพระองค์ถึงตามมาที่นี่ด้วยล่ะพะย่ะค่ะ”ท่านแม่ทัพสงสัย
“ท่านรองแม่ทัพาเ็ข้าก็เลยอาสาพานางมาที่นี่เอง” องค์ชายหกตรัส
“กระหม่อมเขียนแผนผังเสร็จพอดีงั้นกระหม่อมไปช่วยพระองค์ซ่อมสะพานดีกว่าพะย่ะค่ะ” ท่านแม่ทัพกล่าว
“ท่านล่วงหน้าไปที่สะพานก่อนเถิดเราจะพาท่านรองแม่ทัพไปส่งบ้านเอง” องค์ชายหกตรัส
“ไม่เป็ไรเพคะหม่อมฉันกลับเองได้” ผิงหลางเกรงใจ
“เ้าาเ็อยู่ ไม่ควรเดินมากไม่งั้นเท้าของเ้าจะระบม” องค์ชายหกทรงเป็ห่วง
“ก็ได้เพคะ” ผิงหลางไม่กล้าขัดรับสั่ง
“กระหม่อมจะให้พลทหารไปนำรถม้ามาให้นะพะย่ะค่ะ”ท่านแม่ทัพกล่าว
“ขอบใจมาก” องค์ชายหกตรัส
องค์ชายหกจึงขี่รถม้าเพื่อไปส่งผิงหลางถึงที่บ้านของนาง
******************************
ณ บ้านของผิงหลาง
“นี่คือเนื้อคู่ของเ้าอย่างนั้นหรือผิงหลาง หมอดูท่านดูดวงแม่นจริงๆ” แม่ของผิงหลางกล่าวทัก
“ไม่ใช่นะเ้าคะท่านแม่ เขาเป็…”ผิงหลางใกับคำพูดของท่านแม่
“ข้าเป็เพียงเพื่อนของนางพวกเราเพิ่งเจอกันเท่านั้นขอรับ” องค์ชายหกตรัสแทรก
“มาทานอาหารด้วยกันก่อนข้าทำอาหารเสร็จพอดีเลย” แม่ของผิงหลางชวน
“เอ่อ ท่านแม่เ้าขา เขาเป็…”ผิงหลางพยายามจะพูดแต่โดนกล่าวแทรกอีก
“ได้ขอรับ ข้าหิวพอดี” องค์ชายหกตรัสยิ้มๆ
ผิงหลางเห็นองค์ชายหกทรงส่ายหน้าไม่ให้พูดนางจำต้องเงียบ พอเห็นว่าท่านแม่ตบไหล่องค์ชายหกอย่างเป็กันเอง นางจึงคิดในใจว่า “เอาแล้วไง แล้วครอบครัวของข้าจะถูกตัดหัวหรือไม่ที่ไปลบหลู่เบื้องสูงแบบนี้”
และแล้วองค์ชายหกก็ทรงเสวยพระกระยาหารร่วมกับครอบครัวของผิงหลางอย่างสนิทสนมจนกระทั่งพระองค์ทรงขี่รถม้ากลับไป
“เนื้อคู่ของเ้าช่างดูสง่ามีราศีมากเลยนะผิงหลาง”แม่ของผิงหลางดีใจที่กำลังจะได้ลูกเขยหน้าตาดี
“ท่านแม่เ้าคะเขาคือองค์ชายหกนะเ้าคะ” ผิงหลางรีบเล่า
“อะไรนะ! ล้อแม่เล่นอยู่ใช่มั้ย”แม่ของผิงหลางไม่เชื่อ
“เป็ความจริงเ้าค่ะ” ผิงหลางแสดงสีหน้าจริงจัง
“แล้วแม่จะไม่โดนปะาอย่างนั้นหรือนี่แม่เล่นลูบหัวตบไหล่เป็กันเองแบบนั้น” แม่ของผิงหลางกล่าว
“ข้าพยายามส่งซิกให้สัญญาณท่านแม่แล้วแต่ท่านแม่ไม่ดูข้าเลยนี่เ้าคะ” ผิงหลางพยายามถึงที่สุดแล้ว
“เนื้อคู่เ้าเป็ชายสูงศักดิ์อย่างนั้นหรือ”แม่ของผิงหลางเชื่อคำทำนาย
“ท่านแม่เลิกเชื่อหมอดูเถิดพระองค์ทรงไม่ใช่เนื้อคู่ของข้าหรอก” ผิงหลางไม่เชื่ออยู่ดี
“แม่ไปตามหมอมารักษาเท้าของเ้าก่อนก็แล้วกันเดี๋ยวเท้าจะระบมไปมากกว่านี้” แม่ของผิงหลางเปลี่ยนเื่
“ขอบคุณเ้าค่ะท่านแม่”
******************************
วันถัดมากงกงอู่เฉินมาพบผิงกู่ บิดาของผิงหลางั้แ่เช้า
“กงกงอู่เฉินมีธุระอะไรกับข้าอย่างนั้นหรือ มาพบข้าั้แ่เช้าเชียว” ผิงกู่กล่าว
“รีบคุกเข่าเร็วเข้าเตรียมรับราชโองการ” กงกงอู่เฉินกล่าว
ดังนั้นครอบครัวของผิงกู่จึงต้องคุกเข่าเตรียมรับราชโองการ
“ฝ่าาทรงมีรับสั่งแต่งตั้งผิงกู่ให้เป็หัวหน้าผู้ดูแลตำราคนใหม่เนื่องจากเมื่อคืนโรงเก็บตำราเกิดไฟไหม้เกือบหมด ดังนั้นผิงกู่จะต้องไปรวบรวมตำราที่เหลืออยู่และรายงานว่าตำราใดเสียหายไปบ้าง จบราชโองการ” กงกงอ่านราชโองการสั้นๆ
“เอ่อ แล้วหัวหน้าคนเก่าล่ะขอรับ”ผิงกู่สงสัย
“เขาเสียชีวิตถูกไฟครอกเมื่อคืนนี้น่ะสิ”กงกงกล่าว
“แล้วทำไมถึงเกิดไฟไหม้ได้ล่ะขอรับ”ผิงกู่สงสัย
“เมื่อคืนมีโจรลอบเข้าไปที่โรงเก็บตำราพวกเขาได้ค้นตำราอะไรบางอย่างและขโมยตำราเล่มนั้นไป จากนั้นก็เผาตำราที่เหลืออยู่ท่านหัวหน้าคนเก่าเผลอหลับอยู่ในโรงเก็บตำราเขาก็เลยเคราะห์ร้ายถูกไฟครอกอย่างอเนจอนาถ ไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวกลับก่อนนะ”กงกงต้องรีบกลับไปเข้าเฝ้าฝ่าา
“ข้าไม่ส่งนะขอรับ” ผิงกู่ทำท่าคารวะ
“ยินดีด้วยท่านพี่ในที่สุดท่านก็ได้เลื่อนขั้น” ฮูหยินดีใจ
“มันไม่ใช่เื่น่ายินดีเลยนะฮูหยินหัวหน้าคนเก่าต้องตายเชียวนะ” ผิงกู่รู้สึกสงสารหัวหน้าคนเก่า
“เื่นั้นข้าเองก็เสียใจแต่คนที่มีชีวิตอยู่ก็ต้องสู้ต่อไปไม่ใช่หรือ” ฮูหยินกล่าว
“คนร้ายอาจเป็ชาวแคว้นหลีก็เป็ได้นะเ้าคะท่านพ่อ”ผิงหลางกล่าว
“ต้องมีหลักฐานก่อนพ่อจะรีบไปสำรวจที่เกิดเหตุเดี๋ยวนี้” ผิงกู่อยากช่วยสืบหาตัวคนร้าย
“งั้นข้าไปด้วยนะเ้าคะ” ผิงหลางอยากช่วย
“ไม่ได้!เท้าของเ้าาเ็อยู่นะ เ้าอยู่กับแม่ที่นี่นั่นแหละ” ผิงกู่จึงออกไปที่โรงเก็บตำราแต่เพียงผู้เดียว
“หมอดูท่านดูแม่นจริงๆ นะลูก”แม่ของผิงหลางยิ่งเชื่อคำทำนายของเหวยเหนียง
“บังเอิญมากกว่านะท่านแม่”ผิงหลางไม่เชื่ออยู่ดี
“แม่ว่าไม่นะเมื่อวานเ้าก็เจอเนื้อคู่มาถึงที่บ้าน วันนี้พ่อของเ้ายังได้เลื่อนขั้นจริงๆ อีกเ้าไม่ควรกล่าววาจาลบหลู่ท่านหมอดูอีกนะ” แม่ของผิงหลางเตือน
“ข้าขอพิสูจน์ให้แน่ใจก่อนเ้าค่ะ”ผิงหลางกล่าว
489
![เกิดใหม่อีกครั้ง สู่ช่วงวันวานแสนมั่งคั่งในยุค 70 [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1713150631_26758462.webp)
