บทที่ 17 ไม่ต้องถามมาก ฝังมันเลย!
เมื่อเดินเข้าไปในเงามืด หลิงอี้ก็เห็นชายหัวล้านคนหนึ่งถูกแขวนหัวห้อยลงจากต้นไม้ใหญ่ ทั้งร่างเปลือยเปล่า เืไหลนองไปทั่ว ลมหายใจรวยริน
รอบ ๆ ตัวเขามีกลุ่มบอดี้การ์ดในชุดสูทยืนล้อมอยู่ แต่ละคนถือกระบองที่เปื้อนเืไว้ในมือ ใบหน้าไร้อารมณ์ราวกับเครื่องจักรที่ปราศจากความรู้สึก
ด้านหลังบรรดาบอดี้การ์ดเ่าั้ มีชายชราคนหนึ่งยืนประสานมือไว้ด้านหลัง ขณะนี้กำลังชื่นชมภาพเหตุการณ์นองเืตรงหน้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
สามารถเผชิญหน้ากับความโหดร้ายได้อย่างสงบนิ่งเช่นนี้ ไม่แปลกที่เขาจะได้รับฉายาว่ายมบาลผู้มีชีวิต
"ใครน่ะ?" อู๋เฉียนที่กำลังชื่นชมทิวทัศน์อันงดงามะโเสียงดังขึ้นทันที พร้อมยกมือขึ้นจะฟาดมาทางหลิงอี้
เมื่อเขาเห็นว่าคนที่มาคือหลิงอี้ก็รีบเก็บฝ่ามือกลับทันที พร้อมเดินเข้าไปต้อนรับด้วยรอยยิ้มประจบ แต่ในใจกลับรู้สึกใอย่างยิ่ง - ทั้งที่ตนระมัดระวังมากแล้ว แต่กลับไม่สามารถรับรู้ถึงหลิงอี้ได้เลย นี่คือพลังของปรมาจารย์งั้นหรือ?
"อาจารย์หลิง เสียงที่นี่รบกวนการพักผ่อนของคุณหรือเปล่าครับ?" อู๋เฉียนถามพร้อมกับโค้งตัว
หลิงอี้โบกมือแล้วถามว่า "พวกนั้นมาเพื่อเล่นงานภรรยาและลูกของฉันใช่ไหม?"
หลิงอี้รู้ว่าอู๋เฉียนประจำการอยู่ที่โรงพยาบาลก็เพื่อคอยคุ้มครองซืออวิ๋นและเสี่ยวเสี่ยวอย่างลับ ๆ ดังนั้นไอ้หัวล้านที่เขาจับได้ก็น่าจะมาเพื่อเล่นงานซืออวิ๋นและเสี่ยวเสี่ยวเช่นกัน
"เขาเตรียมจะลงมือกับคุณฉีที่ห้องน้ำ แต่ผมขัดขวางไว้ก่อน ฝีมือเขาไม่เลว ตอนสู้กันเกือบถูกคุณฉีเห็นเข้า ดูไม่เหมือนพวกเงินกู้นอกระบบ แต่เขาไม่ยอมบอกว่าใครเป็คนส่งมา" อู๋เฉียนพยักหน้าพลางกล่าว
"หนี้นอกระบบผมก็จ่ายหมดแล้ว คนที่มาก่อกวนคราวนี้ต้องมีเป้าหมายอื่นแน่" หลิงอี้คิดก็พอเข้าใจคร่าว ๆ จึงสั่งว่า "ถ้ามีคนมาอีก ไม่ต้องถามอะไรมาก ฝังมันเลย"
แค่คำง่าย ๆ แต่ถึงกับทำให้ยมบาลยังต้องสะท้าน แล้วจะพูดถึงอะไรกับพวกบอดี้การ์ด?
นี่ต้องมีความมั่นใจขนาดไหน ถึงพูดคำที่แข็งกร้าวขนาดนี้ออกมาได้
"ครับ" อู๋เฉียนรีบพยักหน้าตอบรับทันที แต่ในใจกลับไม่อาจสงบลงได้ 'สมแล้วที่เป็ปรมาจารย์ ทำอะไรก็รวดเร็วเด็ดขาด ถ้าทำได้แบบนี้บ้างก็คงจะดี'
------
โรงพยาบาลนานาชาติฉินหวง ห้องพิเศษ SVIP
ในห้องทำงาน ฉินเจี้ยนเย่กำลังจัดการเื่บริษัทอยู่ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง เห็นว่าเป็น้องชายจึงก้มหน้าลงอ่านเอกสารต่อ พลางถามอย่างไม่ใส่ใจว่า "พาคนมาแล้วหรือ?"
ฉินเจี้ยงกงทำหน้าเก้อเขิน เขาส่ายหน้าพลางตอบว่า "ล้มเหลวครับ เหอหย่งเสียชีวิตแล้ว"
ฉินเจี้ยนเย่ขมวดคิ้ว "นายไม่ได้บอกเองหรือว่าเหอหย่งเป็พวกใช้กำลังภายใน? แค่พาผู้หญิงคนเดียวมายังทำไม่ได้อีก?"
"พี่ใหญ่ ผู้หญิงคนนั้นมียมทูตคอยคุ้มกันอยู่"
ฉินเจี้ยนเย่เงยหน้าขึ้นมองน้องชายด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ
ไม่นานเขาก็พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "ถ้าเป็แบบนั้น คนที่ลงมือกับเทียนซื่อในคืนนั้นก็คงเป็เขานั่นแหละ!"
"พี่ใหญ่ แต่เขามีกำลังภายในระดับต้าเฉิง ตระกูลของพวกเราคงจะ..."
ฉินเจี้ยนเย่วางปากกาในมือลง แล้วแค่นเสียงเ็าว่า "แค่พลังภายในถึงขั้นต้าเฉิงเท่านั้น รอให้คนผู้นั้นมาถึง ฉันจะสั่งให้เขาถูกหั่นเป็หมื่นชิ้น!"
"แล้วตอนนี้พวกเราจะทำยังไง? จะรอเฉย ๆ แบบนี้เหรอ?"
"อู๋เฉียนไม่ใช่อยากจะคอยปกป้องผู้หญิงคนนั้นหรอกหรือ? ก็ปล่อยให้เขาคอยปกป้องไปเถอะ ฉันอยากจะดูนักว่ากิจการมากมายของตระกูลหานนั่น ยมบาลเป็ ๆ อย่างเขาจะปกป้องได้ไหวหรือ!"
หลิงอี้ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายหลังจากบำเพ็ญเพียรมาทั้งคืน เขาอดไม่ได้ที่จะหาว ทันใดนั้นเสียงคำรามก็ดังก้องไปทั่วป่าเขา เสียงดังกึกก้องราวกับม้านับหมื่นตัวกำลังควบฝ่า จนสัตว์ป่าที่ยังไม่ตื่นต่างพากันวิ่งหนีกระเจิดกระเจิง
หลิงอี้รู้ดีว่าวิชาของตนได้ก้าวหน้าขึ้นอีกระดับหนึ่งแล้ว
แม้ว่ายังห่างไกลจากขอบเขตกลั่นลมปราณระดับห้า แต่ในสถานที่ที่มีพลังิญญาเบาบางเช่นนี้แล้วสามารถก้าวหน้าในระยะเวลาอันสั้น ก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว
และนี่ก็เป็การพิสูจน์ถึงความยิ่งใหญ่ของบันทึกกลืนฟ้าอีกทางหนึ่ง หากได้กลับไปยังอีกห้วงจักรวาลที่เต็มไปด้วยพลังิญญา เขาเชื่อว่าตัวเองจะใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งแสนปีในการกลับคืนสู่ระดับจักรพรรดิเซียน
หลิงอี้เก็บความคิดไว้ในใจแล้วก้าวเดินไปบนหิมะขาวโพลน
เมื่อใกล้จะถึงบ้าน เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เป็เบอร์ที่ไม่รู้จัก
"สวัสดีครับ คุณหลิงใช่ไหม? ผม เสี่ยวจ้าว พนักงานร้านไป๋ซิ่งหลิน สมุนไพรสามชนิดที่คุณสั่งจองไว้มาถึงร้านครบแล้ว คุณจะมารับเองหรือให้พวกเราจัดส่งให้ครับ?"
หลิงอี้มองเวลา ใกล้ถึงเวลาส่งอาหารเช้าแล้ว จึงตอบว่า "เดี๋ยวผมไปรับเอง"
"ได้ครับ ผมจะรออยู่ที่ร้านไป๋ซิ่งหลินนะครับ"
หลังจากวางสายโทรศัพท์ หลิงอี้รู้สึกอารมณ์ดีอย่างประหลาด เดินไปไหนมาไหนก็อดไม่ได้ที่จะฮัมเพลงเบา ๆ...
เมื่อหลิงอี้นำอาหารเช้าไปส่งที่ห้องผู้ป่วย แพทย์ก็กำลังมาตรวจเยี่ยมคนไข้พอดี
แพทย์เ้าของไข้เสี่ยวเสี่ยวรายงานอาการให้หัวหน้าแพทย์ฟังเสร็จแล้ว จึงเสนอว่า "หัวหน้า ครอบครัวของเด็กค่อนข้างลำบาก ตอนนี้จ่ายค่ารักษาพยาบาลมาแค่สามหมื่นหยวน ฉันคิดว่าเราจะสามารถผ่าตัดก่อนเพื่อรักษาข้อเข่าของเด็กไว้ได้ไหม ส่วนเื่ค่าใช้จ่าย ค่อยหาทางจัดการกันทีหลัง?"
หัวหน้าฟังจบก็เปลี่ยนสีหน้าทันที "พูดเหลวไหล เื่แบบนี้ต้องขออนุญาตด้วยหรือ? แน่นอนว่าต้องรักษาขาของเด็กไว้ก่อน!"
"ขอบคุณหัวหน้า!" แพทย์เ้าของไข้และฉีซืออวิ๋นได้ยินดังนั้นก็รีบกล่าวขอบคุณหัวหน้าซ้ำๆ
มีเพียงหลิงอี้เท่านั้นที่ขมวดคิ้วแน่น รู้สึกว่าแรงกดดันตกมาอยู่ที่ตัวเขา
แต่เดิมเขายังคิดจะใช้เื่ค่าใช้จ่ายมาถ่วงเวลาสักวัน ไม่คิดว่าทั้งหัวหน้าและแพทย์เ้าของไข้จะเป็เทพชุดขาว จัดการตัดสินใจเื่การผ่าตัดไปเสียอย่างนั้น!
โอสถซุ่ยอวี้ไม่ใช่ของหายากในโลกบำเพ็ญ เหล่าศิษย์ที่เข้าประตูสำนักแล้วส่วนใหญ่สามารถปรุงโอสถนี้ได้ด้วยการเสริมพลังจากเตาหลอม
แต่ตอนนี้หลิงอี้แค่เพียงแตะขอบประตูของการบำเพ็ญเซียนเท่านั้น ยังห่างไกลจากการก้าวเข้าประตูอีกมาก และยังไม่มีเตาหลอมช่วยเสริมพลัง การจะปรุงโอสถซุ่ยอวี้ให้สำเร็จในครั้งเดียวนั้น ความกดดันไม่ใช่น้อยเลย
แต่เดิมการผ่าตัดจะมีขึ้นในอีกหนึ่งวัน ซึ่งหลิงอี้จะสามารถปรุงยาได้อย่างเป็ระบบ แต่เพราะมีพลังของตัวเองคอยหล่อเลี้ยง เสี่ยวเสี่ยวจึงฟื้นตัวได้ดีมาก ทำให้การผ่าตัดถูกเลื่อนเร็วขึ้นหนึ่งวัน ด้วยเหตุนี้เวลาที่เหลือสำหรับเขาจึงเหลือน้อยเต็มที
หลังจากรีบกินอาหารเช้าเสร็จ หลิงอี้ก็พูดกับฉีซืออวิ๋นว่า "วันนี้ฉันมีธุระต้องออกไปข้างนอกหน่อย ตอนเที่ยงคงเอาอาหารมาส่งให้ไม่ได้ เธอสั่งอาหารแทนนะ แล้วก็อีกอย่าง ก่อนที่ฉันจะกลับมา อย่าให้เสี่ยวเสี่ยวเข้าห้องผ่าตัดเด็ดขาด จำให้ดีล่ะ!"
พูดจบ ไม่รอให้ฉีซืออวิ๋นได้ถามอะไร หลิงอี้ก็เดินออกจากห้องผู้ป่วยมุ่งหน้าไปยังป่าไผ่
------
เมื่อใกล้ถึงประตูไป๋ซิ่งหลิน หลิงอี้จึงชะลอฝีเท้าลง เพื่อไม่ให้คนอื่นมองว่าเขาเป็ตัวประหลาด
แต่ก่อนที่จะเดินเข้าไปในไป๋ซิ่งหลิน เขาก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อของเขา "หลิงอี้? นี่คุณจริง ๆ เหรอ?"
หลิงอี้หันไปมอง พบว่าคนที่เรียกเขาเป็ผู้หญิงผมยาว สวมเสื้อขนสัตว์หรูหราฟู่ฟ่า ใบหน้าถือว่าสวยงาม แต่เขาไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเธอเลย
"คุณจำฉันไม่ได้เหรอ? ฉัน ซ่งเสี่ยวเจีย เพื่อนสนิทสมัยมหาลัยของซืออวิ๋น"
เมื่อได้ยินชื่อ หลิงอี้ถึงนึกขึ้นได้ว่ามีคนคนนี้อยู่จริง ๆ สมัยมหาวิทยาลัยเธอเคยตามจีบเขาอยู่่หนึ่ง แต่หลังจากถูกเขาปฏิเสธอย่างไร้ความปรานี เธอก็รีบไปซบอกคนอื่นทันที
และเธอก็เป็แค่เพื่อนร่วมห้องของฉีซืออวิ๋นเท่านั้น ไม่ได้นับว่าเป็เพื่อนสนิทด้วยซ้ำ
ที่หลิงอี้จำเธอไม่ได้ เพราะใบหน้าของเธอเปลี่ยนไปค่อนข้างมาก คงจะผ่านการศัลยกรรมมาแล้ว
"สวัสดี" หลิงอี้พยักหน้าทักทายอย่างขอไปที
เขาเดินเข้าไปในห้องโถง เพราะรีบจะไปเอาสมุนไพรมาปรุงโอสถ ไม่มีเวลามาถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกับเธอ
แต่ซ่งเสี่ยวเจียกลับไม่ยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ เธอคล้องแขนชายข้างกายแล้วเดินตามมาแนะนำอย่างภาคภูมิใจ "นี่แฟนของฉัน ลู่เฟิง ผู้จัดการโรงแรมฉินหวง ถ้าคุณจะพักโรงแรมเมื่อไหร่ก็ติดต่อเขาได้ จะได้ส่วนลดด้วยนะ"
หลิงอี้พยักหน้าอีกครั้งตามมารยาท แต่ลู่เฟิงกลับเชิดหน้าขึ้น แสดงท่าทีดูถูกออกมาอย่างไม่ปิดบัง
"เจียเจีย นี่คือสามีของเพื่อนสนิทที่เธอพูดถึงบ่อย ๆ หลิงอี้ รุ่นพี่หน้าหล่อใช่ไหม?" ลู่เฟิงพูด "หน้าตาหล่อเหลาจริง ๆ แต่ไม่รู้ว่าทำงานที่ไหนนะ?"
"เขาไม่มีงานทำ อาศัยเพื่อนสนิทของฉันเลี้ยงดูอยู่น่ะ" ซ่งเสี่ยวเจียพูดเยาะเย้ย
"หึ ยุคนี้สมัยนี้ เงินต่างหากคือหน้าตาที่ดีที่สุดของผู้ชาย ผู้ชายที่ไม่มีความสามารถ หล่อแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์" ลู่เฟิงพูดเสียดสีสั่งสอน
หลิงอี้มองทั้งสองคนแวบหนึ่ง แต่ไม่อยากจะตอบสนองต่อแมลงวันสองตัวนี้
เมื่อเห็นว่าหลิงอี้ยังคงไม่ตอบ ซ่งเสี่ยวเจียก็แอบตั้งฉายาให้เขาว่าเป็ 'ไอ้ขี้ขลาด' ในใจและแอบดีใจที่ตอนนั้นเขาไม่ได้ตอบตกลงกับตัวเอง ไม่อย่างนั้นป่านนี้คงไม่ตกได้ลู่เฟิงที่เป็หนุ่มโสดในฝันแบบนี้
"คุณมาที่นี่เพื่อซื้อสมุนไพรเหรอ? ดูเหมือนที่ซืออวิ๋นพูดจะเป็เื่จริง ลูกสาวของพวกคุณป่วยจริง ๆ สินะ? เมื่อวานซืนเธอยังโทรมาขอยืมเงินฉันเลย ฉันนึกว่าเป็พวกมิจฉาชีพเลยวางสายไป ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ได้ยินมาว่าสมุนไพรที่นี่แพงมาก พวกคุณยังขาดเงินอยู่ไหม อยากยืมฉันหน่อยไหม?"
"เจียเจีย ฟังดูใจแคบจังเลยนะ" ลู่เฟิงแกล้งตำหนิ จากนั้นก็พูดกับหลิงอี้ด้วยท่าทางยโสโอหัง "น้องหลิง ในเมื่อนายเป็สามีของเพื่อนสนิทแฟนฉัน วันนี้ค่าสมุนไพรทั้งหมดของนาย ฉันจะจ่ายให้เอง!"
หลิงอี้ไม่อยากสนใจพวกเขา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะพวกเขาน่ารำคาญเหลือเกิน เขาจึงหัวเราะเยาะออกมาแล้วถามว่า "แน่ใจเหรอ?"
518
