EP3 : สิ่งที่เคยเป็คน
เสียงคำรามสะท้อนป่าทั้งผืน
นกแตกฮือจากยอดไม้
ฝุ่นดินกระจายเมื่อร่างมหึมาพุ่งออกมาจากเงา
มันเคยเป็คน
แต่ตอนนี้…ไม่มีใครกล้าเรียกมันแบบนั้นอีก
“ซ้าย!”
ไอริชะโ
คเชนทร์กลิ้งหลบโดยสัญชาตญาณ
กรงเล็บฟาดผ่านอากาศเฉียดศีรษะไปเพียงคืบ
ต้นไม้ด้านหลังเขาถูกฉีกเป็ร่องลึก
“แรงเยอะกว่าที่คิด”
คเชนทร์พึมพำ
“ไวรัสมันเร่งกล้ามเนื้อเกินขีดจำกัดมนุษย์”
ไพรวัลย์ไม่พูด
เขายิง
ปัง!
ะุเจาะเข้าที่หัวไหล่
สัตว์ร้ายสะดุ้ง แต่ไม่ล้ม
มันหันมามองไพรวัลย์ ดวงตาเหลืองวาวเหมือนจำกลิ่นได้
“มัน…มองผม”
มนัสพูดเสียงสั่น
“เหมือนมันรู้จักเรา”
“มันเคยรู้จักโลกนี้”
ดร.พรทิพย์พูดนิ่ง
“ก่อนจะถูกเปลี่ยน”
การปะทะ
คเชนทร์ยกปืนพลังงาน
ชะงักเพียงเสี้ยววินาที
“ถ้ายิงเต็มกำลัง มันตายแน่”
เขาพูดกับไอริช
“แต่เราจะไม่ได้ข้อมูลอะไรเลย”
ไอริชสบตา
“งั้นก็อย่าให้มันเลือกตาย”
เธอขว้างอุปกรณ์ทรงกลมเล็ก ๆ ลงพื้น
ปุ!
ม่านพลังงานสีฟ้าอ่อนแผ่ออก
สัตว์ร้ายชะงัก
คำรามอย่างสับสน
ร่างกายมันกระตุก เหมือนสองสัญชาตญาณกำลังแย่งกันควบคุม
นุชทรุดลงกับพื้น
สองมือกุมหัว
“เขา…ร้องเรียกใครบางคน”
เธอพึมพำ
“ชื่อ…ชื่อแม่”
บรรยากาศเงียบลงอย่างประหลาด
แม้แต่สัตว์ร้ายก็หยุดเคลื่อนไหวชั่วครู่
ไพรวัลย์ลดปืนลงช้า ๆ
เสียงเขาแหบกว่าเดิม
“มันชื่อสมบัติ”
เขาพูด
“ชาวบ้านแถบนี้
เข้าป่าหาของป่าเก่ง
มีลูกสาวคนหนึ่ง…”
สัตว์ร้ายส่งเสียงครางต่ำ
ไม่ใช่คำราม
แต่เหมือนเสียงคนที่เ็ปจนพูดไม่ได้
คเชนทร์กำหมัด
“ไวรัสมันไม่แค่เปลี่ยนร่าง”
เขาพูดช้า ๆ
“มันขังสติไว้ข้างใน”
ทางเลือก
“เราจะทำยังไง”
มนัสถาม
“ถ้าเขายังรู้สึกอยู่…”
ไอริชหันไปมองดร.พรทิพย์
“คุณบอกว่ารู้เื่นี้มานาน
คุณมีแผนใช่ไหม”
ดร.พรทิพย์เงียบ
สายตาเธอมองไปที่ร่างซึ่งกำลังสั่นระริก
“ฉันมีข้อมูล”
เธอพูด
“แต่ไม่มีทางเลือกที่ไม่ทำให้ใครต้องเจ็บ”
ไพรวัลย์หลับตา
สูดลมหายใจลึก
“ถ้ามันหลุดไป”
เขาพูด
“มันจะฆ่าคนอีก
แต่ถ้าเราฆ่ามัน…”
เขาไม่พูดต่อ
คเชนทร์เดินเข้าไปใกล้
สัตว์ร้ายคำรามเตือน
แต่ไม่พุ่ง
เขาย่อตัวลง
สบตาสีเหลืองนั้นตรง ๆ
“ฟังฉัน”
เสียงเขานิ่ง หนัก
“ฉันไม่รู้ว่านายเข้าใจแค่ไหน
แต่ถ้ายังมีอะไรเหลืออยู่ในนั้น…”
สัตว์ร้ายหายใจแรง
กรงเล็บจิกดิน
“ช่วยหยุดมันที”
นุชพูดทั้งน้ำตา
“ภาพมันเปลี่ยน…
ถ้าไม่หยุดตอนนี้
เืจะเยอะกว่านี้”
คเชนทร์ยืดตัวขึ้น
หันไปมองไอริช
“ยาสลบขั้นสูง”
เขาพูด
“ใช้กับสิ่งมีชีวิตดัดแปลง
มีความเสี่ยงสูง”
ไอริชพยักหน้า
“แต่ยังมีโอกาส”
ดร.พรทิพย์ตัดสินใจ
“ทำ”
หลังการล่า
สัตว์ร้ายล้มลง
เสียงหายใจแ่ลงเรื่อย ๆ
ร่างกายยังคงสั่น แต่ไม่ดุร้ายแล้ว
ป่ากลับมาเงียบอีกครั้ง
เงียบเกินไป
ไพรวัลย์ยืนมองร่างนั้นอยู่นาน
ก่อนพูดเบา ๆ
“นี่ไม่ใช่ตัวสุดท้าย”
คเชนทร์พยักหน้า
“และไม่ใช่อุบัติเหตุ”
ไอริชเสริม
“นี่คือการทดสอบสนามจริง”
ดร.พรทิพย์มองขึ้นไปทางแนวเขา
ที่ซึ่งหมอกเริ่มหนาแน่นผิดปกติ
“พวกมันกำลังดูเราอยู่”
เธอพูด
“และมันจะไม่หยุดแค่ป่าแห่งนี้”
นุชเงยหน้าขึ้น
เสียงเธอสั่นเล็กน้อย
“หนูเห็นคน…
ใส่สูท
ยืนอยู่หลังม่านแสงแปลก ๆ
เขายิ้มค่ะ”
ทุกคนเงียบ
คเชนทร์กระตุกยิ้มเย็น
“งั้นคดีนี้…
มีคนสั่ง”
ลมพัดแรงขึ้น
เหมือนป่ากำลังเตือนบางอย่าง
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
EP4 : คนที่ยิ้มอยู่หลังม่าน
162
