“ภรรยาของเ้าไปไหนเสียเล่า?”
คำถามของอี้ฮูหยินช่างเข้าทางยิ่งนักโหยวอีรีบควักเอาบันทึกการหย่าออกมาส่งให้มารดาของหลูฉิงกวาง
“ข้าเพิ่งทำจดหมายหย่าเมื่อไม่กี่วันก่อนเองขอรับ!ภรรยาของข้านางบอกว่ามิได้รักข้าจึงได้ขอแยกทางไปข้าเองก็เห็นใจนางจึงได้ยอมทำตามที่นางขอร้อง แต่ว่าอันที่จริงเื่นี้คุณหนูสามนางก็มีส่วนรู้เห็นด้วยขอรับ!”
ใต้เท้าหลูตกตะลึง“กวางเอ๋อร์ทำสิ่งใดหรือ?”
“คุณหนูสามนางยุยงให้ภรรยาของข้าขอหย่าขอรับ!จากนั้นก็เป็อย่างที่ใต้เท้าเห็นในโรงเตี๊ยมซื่อซ่ายข้าอยากพูดคุยทำความเข้าใจกับนางเป็การส่วนตัวแต่นางกลับ...นางกลับรังแกข้าอย่างที่ท่านเห็น”
สองสามีภรรยาตระกูลหลูตกตะลึงขณะนั้นหลูฉิงกวางที่แอบฟังอยู่หลังฉากอดรนทนไม่ไหวโผล่พรวดพราดออกมา
“หยุดโกหกได้แล้ว! อันธพาลโหยว!”
“กวางเอ๋อร์! อย่าเสียมารยาท”
เมื่อบิดาตวาดเสียงดังหลูฉิงซวงเกรงว่าน้องสาวจะถูกบิดาโกรธจนสั่งโบยจึงต้องโผล่ออกมากอดและห้ามปรามน้องสาวเอาไว้โหยวอีหันไปยิ้มน้อยๆ ให้กับตัวต้นเหตุ
‘ในเมื่อเ้าสร้างปัญหาขึ้นมาแล้วข้าจะช่วยทำให้มันใหญ่เองจอมยุทธ์หลู’
ใต้เท้าหลางยิ่งฟังก็ยิ่งหน้าเสียจึงได้ผุดลุกขึ้นทันที
“เห็นทีข้าต้องเสียมารยาทแล้วเื่นี้ฟังๆ ไปดูเหมือนไม่เหมาะที่สกุลหลางจะสอดมือเข้ามาวุ่นวายพวกเราคงต้องกลับก่อนนะใต้เท้าหลู”
เ้าของจวนทั้งโล่งใจทั้งรู้สึกอายจึงได้รับคำอำลาอย่างกระอักกระอ่วน
“ท่านลุงขอรับ! ไม่สู่ขอนางให้ข้าแล้วหรือ?”
“อย่าพูดมาก! ตามข้ากลับจวนเดี๋ยวนี้!” ใต้เท้าหลางเดินออกไปอย่างว่องไวจนคุณชายหลางเดินตามแทบไม่ทัน ชายหนุ่มรีบหันไปสั่งให้คนของตนหาบสินสอดตามกลับออกไป
โหยวอีหัวเราะหึๆในลำคอเบาๆนึกอยากจะขอบคุณที่ท่านพ่อของตนแสดงได้สมบทบาทยิ่งกว่าตัวเอกงิ้วเสียอีกซ้ำยังเล่นใหญ่กว่าที่คาดเอาไว้จน ใต้เท้าหลางเผ่นกลับทันที
“เอาล่ะ! แขกก็กลับไปแล้วคราวนี้พวกเรามาคุยเื่สำคัญกันเถอะ”ซึงฮูหยินมารดาของโหยวอีรีบหันไปบอกอี้ฮูหยิน
“ตกลงว่าเกิดเื่ใดขึ้นกันแน่?”
“เสี่ยวอีหย่ากับจ้าวชิงชิงแล้วจริงๆเพราะนางหนีออกจากจวนไปในวันที่สองของการแต่งงาน”
“ไอหยา!”สองสามีภรรยาสกุลหลูอุทานออกมาพร้อมกัน
ซึงฮูหยินจึงเล่าสาเหตุที่ลูกสะใภ้หมาดๆหนีการแต่งงานหลังจากเข้าเรือนหอได้เพียงคืนเดียว“ในเมื่อนางไม่เต็มใจจะอยู่กับเสี่ยวอีเขาจึงได้ไปยื่นคำร้องขอหย่าขาดกับนางเรียบร้อยแล้ว แต่....”
สายตาของซึงฮูหยินที่มองมายังใต้เท้าหลูนั้นทำเอาฝ่ายถูกมองหนาวๆร้อนๆ “อย่างที่ใต้เท้าหลูได้เห็น กวางเอ๋อร์ก็ได้ล่วงเกินเสี่ยวอีไปแล้วซ้ำยังมีคนเห็นหลายคนเกรงว่านางจะเสียชื่อเสียง ข้ากับท่านพี่จึงได้มาคิดจะมาสู่ขอนางจากพวกท่านนี่ล่ะแต่เมื่อครู่ที่ต้องทำตัวโวยวายก็เพราะ้าให้ใต้เท้าหลาง ล้มเลิกความตั้งใจเสียพวกท่านก็รู้กิตติศัพท์ของคุณชายหลางผู้นี้ดีนี่?”
ใต้เท้าหลูกับอี้ฮูหยินพยักหน้า
“แม้จะเป็วิธีการที่โผงผางไปหน่อยแต่ก็ดีที่ไม่ต้องปฏิเสธให้เสียน้ำใจข้าเองก็เป็หนี้บุญคุณใต้เท้าหลางอยู่ไม่น้อย”
“ท่านพี่แล้วเื่ของกวางเอ๋อร์กับเสี่ยวอีล่ะเ้าค่ะ” อี้ฮูหยินรู้สึกข้องใจว่าสามีเห็นเช่นใดในส่วนของนางนั้นหากว่าโหยวอีหย่าขาดแล้วจริงๆนางก็ยินดีที่จะได้บุตรชายของสหายเป็บุตรเขย
“ข้าไม่แต่งกับเขานะท่านพ่อ!” หลูฉิงกวางรีบร้องบอก
“ใต้เท้าหลูข้ายังมิได้เล่าเหตุที่กวางเอ๋อร์สมควรต้องรับผิดชอบแต่งงานกับข้าแทนจ้าวชิงชิงเลยขอรับ!”
“หือ! ยังมีเื่ใดอีกหรือ?”
“ที่ภรรยาของข้าหนีตามชู้รักไปเื้ัเป็เพราะกวางเอ๋อร์รู้เห็นเป็ใจช่วยนางหนีด้วยขอรับ!”
ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนโหยวอีจึงเรียกให้จั๋วเหรินหาวที่ยืนอยู่ด้านหลังออกมาชี้แจงผลการสืบสวนให้ทุกคนได้ทราบใต้เท้าหลูฟังจนจบแล้วรีบหันมาทางบุตรสาว
“เป็ความจริงเช่นนั้นหรือกวางเอ๋อร์?”
หลูฉิงกวางหน้าซีดผงะถอยหลังไปสองสามก้าว โหยวอีได้ทีรีบสำทับ
“หลักฐานมัดตัวแ่าเยี่ยงนี้หากเ้ายังคิดปฏิเสธข้าคงต้องไปร้องเรียนที่กองปราบดำเนินการกับเ้าตามกฎหมาย”
“ข้า....ข้าก็แค่อยากช่วยเหลือพี่ชิงชิงนะเ้าคะ!”หลูฉิงกวางคุกเข่าลงต่อหน้าบิดามารดาของตนเพื่อขอความเห็นใจ
อี้ฮูหยินรู้สึกผิดต่อซึงฮูหยินยิ่งนักที่บุตรสาวของตนไปทำให้ครอบครัวของบุตรชายบ้านนั้นต้องบ้านแตกสาแหรกขาด
“นั่นมันเื่ในครอบครัวของเขาเ้าไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยว พี่ชิงชิงของเ้าแต่งงานไปแล้วการที่เ้าไปยุให้เขาหนีสามีเป็ความผิดมหันต์รู้หรือไม่?” เมื่อโดนมารดาดุเช่นนั้นหลูฉิงกวางถึงกับหน้าเสีย
ใต้เท้าหลูฟังแล้วก็รู้สึกอับอายสกุลโหยวยิ่งนักการที่ภรรยาหนีไปกับชู้ย่อมทำให้โหยวอีเ็ปและอับอายแต่นี่ชายหนุ่มยังใจกว้างไปทำหนังสือหย่าเงียบๆและยังมิได้ป่าวประกาศให้ฝ่ายหญิงเสียหาย นับว่าโหยวอีก็เป็สุภาพบุรุษผู้หนึ่ง
*************************
ไรท์แนะนำ...อีบุ๊กยกเซ็ทแบบประหยัด
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDQ1ODg3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE4MTk3NSI7fQ
568
