ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 92 ถ้าเธอมีความสามารถ ฉันก็จะไปส่งเธอ

        “ผู้นำชุมชน หานชีเยวี่ยไม่ได้พกอะไรติดตัวมาเลย แต่คุณกลับอุตส่าห์ไปส่งเธอถึงบ้าน แต่พวกเราที่หอบของมากมายขนาดนี้ คุณกลับทิ้งพวกเราไว้ข้างทางแบบนี้ มันเหมาะสมแล้วหรือคะ? ”

        ต้องยอมรับว่า ในยามนี้ดอกบัวขาวผู้น่าสงสารคนนี้ต่อสู้ได้ไม่เลวเลยทีเดียว เพียงแต่น่าเสียดายที่เธอประเมินสถานการณ์ผิดพลาดไป

        “เหมาะสมสิ มีอะไรไม่เหมาะสมกัน? หานชีเยวี่ยช่วยแก้ปัญหาใหญ่ให้กับชุมชนถวนเจี๋ยของเรา ถ้าเธอมีความสามารถแบบนั้น ไม่ต้องพูดถึงการส่งเธอกลับศูนย์ยุวชนเลย ต่อให้ช่วยขนของเข้าห้องให้ก็ยังได้!”

        แววตาที่ผู้นำชุมชนมองไปยังยุวชนสาว เต็มไปด้วยความดูแคลน เขาแทบจะพูดออกมาตรงๆ แล้วว่า ถ้าเธอมีความสามารถเหมือนหานชีเยวี่ย ต่อให้ต้องยกย่องเธอเป็นกู้หนายหนาย เขาก็ทำได้ ห่าวหลิงอวิ๋นโมโหจนพูดไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ ใบหน้าที่หยาบกร้านจากการตากแดดต้องลมขึ้นสีแดงก่ำ ตอนที่ผู้นำชุมชนกำลังจะจากไป ดอกบัวขาวผู้ไม่กลัวตายก็โพล่งขึ้นมาอีก 

        “ผู้นำชุมชน หานชีเยวี่ยกำลังทำตัวเป็นนายทุน คุณจะปล่อยให้หานชีเยวี่ยลากคนทั้งชุมชนลงเหวแบบนี้ง่ายๆ แบบนี้หรือ? ”

        เมื่อห่าวหลิงอวิ๋นพูดจบ สีหน้าของคนรอบข้างก็ไม่สู้ดีแล้ว ยุวชนสาวคนนี้ รู้ตัวบ้างไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?หากคำพูดนี้ไปเข้าหูคนอื่นเข้า แล้วเกิดมีคนนำเบาะแสไปแจ้งเบื้องบน ชุมชนถวนเจี๋ยคงไม่พ้นข้อกล่าวหาแน่นอน จากคำพูดนี้ เห็นได้ชัดว่าผู้นำชุมชนก็โกรธมากเช่นกัน 

        “เดี๋ยวจะเรียกประชุมชาวบ้าน ยุวชนแบบนี้ ชุมชนของเราคงเล็กเกินไปที่จะรองรับเธอไหว!”

        นี่หมายความว่า ชุมชนถวนเจี๋ยไม่ต้องการเธอแล้ว กู้อวิ๋นฉีเป็นตาแก่ใจดีมาตลอด เขาไม่เคยโกรธใครมาก่อนเลย การที่จู่ๆ เขาก็พูดเรื่องใหญ่แบบนี้ออกมา ทำให้เหล่ายุวชนต่างก็ร้อนใจ โดยเฉพาะห่าวหลิงอวิ๋นที่เป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ วินาทีนั้น สีหน้าของเธอพลันซีดเผือด แทบจะยืนทรงตัวไม่อยู่ จากนั้นน้ำตาก็ไหลพรากลงมา การที่ชุมชนไม่ต้องการเธอแล้ว ไม่ได้หมายความว่าเธอจะได้กลับเมือง

        สำหรับยุวชนแล้ว หากถูกชุมชนเดิมขับไล่ พวกเขาก็จะทำได้เพียงถูกส่งไปยังชุมชนที่ห่างไกลยิ่งกว่า แม้แต่ชุมชนถวนเจี๋ยที่ว่าไม่เลวแล้ว ห่าวหลิงอวิ๋นยังรับไม่ได้ แล้วจะนับประสาอะไรกับชุมชนที่ห่างไกลกว่านั้น?

        ได้ยินมาว่า มีชุมชนที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบลี้ ที่นั่นแม้แต่อาหารยังไม่พอเพียงให้กินอิ่ม ทั้งยังดูเหมือนว่ายุวชนในบางชุมชนต้องใช้ชีวิตราวกับไม่ใช่คน

        “ผู้นำชุมชนครับ วันนี้สหายห่าวแค่อารมณ์ไม่ดี โปรดอย่าถือสาเธอเลยครับ!”

        “นั่นน่ะสิครับ ผู้นำชุมชน ช่วงนี้ห่าวหลิงอวิ๋นสุขภาพไม่ค่อยดี นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ คุณช่วยอย่าส่งเธอกลับไปเลยได้ไหมครับ?”

        ยุวชนชายสองคนพูดขึ้นเพื่อขอร้องแทนห่าวหลิงอวิ๋น ที่จริงแล้วพวกเขาก็ไม่ได้ชอบห่าวหลิงอวิ๋นคนนี้เช่นกัน แต่ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นยุวชนเหมือนกัน พวกเขาจำเป็นต้องช่วยเหลือกัน ในชุมชนถวนเจี๋ย พวกเขาก็ถือว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน

        “อารมณ์ฉันวันนี้กำลังดีเลยเชียว แต่กลับถูกเธอทำลายไปซะหมด นี่เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย ถ้าให้ฉันรู้ว่าเธอก่อเรื่องอีก ก็เตรียมตัวโดนส่งตัวกลับไปได้เลย! ”

        หลังร่ายยาวจบ ผู้นำชุมชนก็กระโดดขึ้นเกวียน สะบัดแส้แล้วจากไป

        ห่าวหลิงอวิ๋นมองผู้นำชุมชนขับรถออกไปไกล ในที่สุดก็อดรนทนไม่ไหวร้องไห้ออกมาเสียงดัง กานเสี่ยวฟางมองสภาพของห่าวหลิงอวิ๋นก็อดที่จะกรอกตาขาวใส่ไม่ได้ ทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นคนก่อเรื่องแท้ๆ แต่กลับทำตัวเป็นเหยื่อให้ใครดูกัน? เธอหยิบของขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว แล้วเตรียมตัวกลับศูนย์ยุวชน ทางด้านยุวชนชายสองคนมองห่าวหลิงอวิ๋นที่กำลังร้องไห้กระจองอแง วินาทีนั้นไม่รู้ว่าควรจะปลอบต่อ หรือจะจากไปเหมือนกานเสี่ยวฟางดี

        ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ดูเหมือนจะผิดไปเสียหมด นี่มันช่างยากสำหรับพวกเขาจริงๆ

        หานชีเยวี่ยไม่รู้เลยว่าในช่วงเวลาสั้นๆ ที่เธอกลับบ้าน แม่นางดอกบัวขาวห่าวหลิงอวิ๋นได้ก่อเรื่องวุ่นวายไว้มากมาย เมื่อกลับถึงบ้าน เธอเรียกหาคุณย่า แต่บ้านกลับเงียบสนิท ไม่มีเสียงใครตอบรับ

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าย่าเฒ่าหานบอกไว้เมื่อเช้าว่า วันนี้จะไปชุมชนข้างๆ กับป้าถังฮวา เธอก็คาดเดาว่าเวลายังเช้าอยู่ ย่าเฒ่าหานคงยังไม่กลับมา 

        หานชีเยวี่ยกลับไปที่ห้องและเริ่มเตรียมเขียนแผนธุรกิจ เรื่องแบบนี้ เมื่อชาติที่แล้วตอนที่หานชีเยวี่ยเป็นวิญญาณเร่ร่อน เธอเคยเห็นมาก่อน แต่ไม่เคยเขียนเอง

        หญิงสาวหยิบปากกาขึ้นมา หาแผ่นกระดาษมาปึกหนึ่ง หลังจากนั้นก็เริ่มลงมือเขียน

        ตอนเริ่มเขียนใหม่ๆ นั้นค่อนข้างยาก มักจะรู้สึกว่ามีบางจุดที่ไม่ถูกต้องอยู่เสมอ บางเรื่อง ตอนที่คิดอยู่ในหัวมันง่าย แต่พอคว้าปากกาลงมือเขียนจริงๆ กลับไม่เหมือนกัน อย่างไรเสีย ความคิดกับแรงบันดาลใจมันห่างไกลจากแผนการเป็นไหนๆ ตอนเริ่มแรก หานชีเยวี่ยต้องเค้นสมองใช้ความคิดอย่างหนัก แต่หลังจากนั้นก็เริ่มราบรื่นขึ้นเรื่อยๆ

        แม้จะไม่ถึงขั้นเขียนได้อย่างลื่นไหลราวเทพเจ้า แต่ก็นับว่าใกล้เคียงแล้ว ครั้นถึงเวลาทำอาหารเย็น โครงร่างก็ถูกร่างจนเสร็จสมบูรณ์แล้ว หานชีเยวี่ยเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เธอนี่ช่างเลอะเลือนอะไรเช่นนี้ น่าจะไปเขียนในมิติมากกว่า เสียเวลาไปตั้งหลายชั่วโมง หลังจากดูคร่าวๆ หานชีเยวี่ยก็รู้สึกว่าแค่เกลาและแก้ไขรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ก็เป็นอันใช้ได้แล้ว เธอค่อนข้างพอใจกับผลงานนี้

        เนื่องจากถึงเวลาทำอาหารเย็นแล้ว หานชีเยวี่ยจึงทำได้เพียงวางแผนงานธุรกิจลง แล้วเข้าครัวไปทำอาหารส่วนแผนธุรกิจคงต้องรอเขียนในมิติตอนกลางคืนแล้ว ที่บ้านไม่มีใครอื่นอยู่ หานชีเยวี่ยคิดว่าจะทำอะไรดี หลังจากคิดไปคิดมา หานชีเยวี่ยก็คิดว่าทำจิวไช่เหอ [1] น่าจะดี ต้นกุยช่ายกำลังโตได้ที่เลย

        แถมที่บ้านตอนนี้ก็มีทั้งเนื้อและไข่เหลือเฟือ เมื่อคิดแล้วก็ลงมือทำทันที ก่อนจะเริ่มนวดแป้ง หานชีเยวี่ยก็หยิบกะละมังผสมแป้งออกมา แล้วแอบเอาแป้งจากมิติมาครึ่งกะละมัง รอจนกระทั่งนวดแป้งเสร็จ หานชีเยวี่ยก็หาฝาหม้อมาปิดกะละมัง ก่อนจะไปตัดต้นกุยช่ายในสวน 

        ในแปลงผักของบ้านสกุลหานพอจะมีผักอยู่บ้าง แต่ไม่มากเท่าไหร่นัก หานชีเยวี่ยไม่ได้ตั้งใจจะใช้กุยช่ายจากแปลงผักของบ้านทั้งหมด หลังจากตัดกุยช่ายในสวนของตัวเองเสร็จ เธอก็ไปเด็ดผักและล้างผักที่สวนหลังบ้าน ส่วนที่ขาด หานชีเยวี่ยก็ใช้ของจากห้างสรรพสินค้าในมิติมาเติมให้เต็ม การไปตัดกุยช่ายในสวนแค่ทำเป็นพิธีเพียงเท่านั้น

        หานชีเยวี่ยทำงานอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานก็หั่นกุยช่ายได้ครึ่งกะละมัง เธอหยิบเนื้อสับและไข่ที่เตรียมไว้ในมิติออกมาจำนวนหนึ่ง คิดไปคิดมา หานชีเยวี่ยก็หยิบเต้าหู้และวุ้นเส้นออกมาอีกอย่างละห่อด้วย

        หลังจากเตรียมทุกอย่างเสร็จแล้ว หานชีเยวี่ยก็เริ่มปรุงไส้

        ที่บ้านไม่มีใครอื่นอยู่ หานชีเยวี่ยจึงมีอิสระในการปรุงได้เต็มที่ เธอเลือกเครื่องปรุงจากห้างสรรพสินค้าในมิติมาใส่ หลังจากปรุงเสร็จ ไส้กุยช่ายเนื้อที่หานชีเยวี่ยทำออกมานั้นก็หอมน่ารับประทานเป็นอย่างยิ่ง หานชีเยวี่ยนวดแป้ง รีดแป้ง ห่อไส้ ทำตัวแป้งหุ้มไส้อย่างคล่องแคล่ว

        กระทะที่บ้านมีขนาดใหญ่ ครั้งหนึ่งสามารถทอดได้เจ็ดถึงแปดชิ้น ไม่นานนัก หานชีเยวี่ยก็ทำจิวไช่เหอเสร็จครึ่งกะละมัง หานชีเยวี่ยใส่น้ำมันเยอะ ทำให้แป้งที่ทอดออกมาเหลืองกรอบ หอมฉุยน่ารับประทานมาก แม้แต่ตัวเธอเองก็เกือบน้ำลายสอเสียด้วยซ้ำ

        หานชีเยวี่ยคิดว่ากินจิวไช่เหออย่างเดียวคงติดคอ หานชีเยวี่ยจึงต้มโจ๊กข้าวโพดอีกหม้อหนึ่ง

        แป้งข้าวโพดที่ใช้ก็เป็นแป้งข้าวโพดชั้นดีจากในมิติ รสชาติดีกว่าแป้งข้าวโพดที่บ้านมาก โจ๊กข้าวโพดที่ต้มออกมามีสีเหลืองทอง จึงน่ารับประทานตั้งแต่แรกเห็น

        รอจนกระทั่งโจ๊กข้าวโพดสุก แป้งทอดชุดสุดท้ายก็ถูกนำออกจากหม้อพอดี หานชีเยวี่ยนำกะมะลังแป้งทอดทใส่ลงในอ่างล้างจาน ล้างกระทะแล้วต้มน้ำอุ่น ใช้ความร้อนที่เหลือในเตาทำให้น้ำอุ่นเผื่อไว้สำหรับอาบน้ำตอนกลางคืน

        เชิงอรรถ

        [1] จิวไช่เหอ韭菜盒子 หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า ‘กุยช่ายพ็อกเก็ต’ เป็นพายรสเผ็ดชนิดหนึ่งที่มีต้นกำเนิดจากซานตงประเทศจีน พวกเขาทำจากกุยช่ายจีนและไข่ ห่อแป้งแล้วนำไปทอดหรืออบ  คนจีนมักรับประทานจิวไช่เหอเพื่อเฉลิมฉลองวันตรุษจีน ตัวแป้งทอดมีลักษณะคล้ายเอมปานาดาที่เป็นอาหารของสเปน