แม่ฝากหนูไว้กับพ่อเลี้ยง
ตอน ััรักที่ไม่รู้ตัว
สาวน้อยกำลังนั่งทำการบ้านอยู่บนโต๊ะหน้าทีวี เธอใส่ชุดอยู่บ้านแบบเสื้อยืดขาวกางเกงผ้าขาสั้นสีชมพู
วันนี้ก็จวนจะครบสามเดือนแล้วที่แม่จากเธอไปอยู่ต่างประเทศ และก็เป็วันที่เธออยู่กับพ่อเลี้ยงแบบต่อสองได้สามเดือนเช่นกัน
ใบหน้าเล็กเรียวเอียงไปมาบนหน้าสมุด มือน้อยๆ จับปากกาขีดเขียนภาษาอังกฤษลงไป
ฮือ! ฮื้อ! ฮืมมม! เสียงแจ๋วๆ ร้องฮัมเพลงอย่างมีความสุข
"เขาจะชนะไหมน๊ะ หยึยคิดแล้วไม่อยากจะดูเลย" สาวน้อยบ่นพึมพำ
ลายมือเริ่มเขียนประโยคผิดๆ ถูกๆ บ่งบอกได้เลยว่าจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
ณ.สนามชกมวยที่มีกรงล้อมรอบแบบต่อสู้MMA
เปรี้ยงง! ๆ ๆ ภูผากำลังโดนคู่ต่อสู้ไล่บี้ตะบันหมัดใส่หน้า
เืไหลปริ่มออกมาที่มุมปาก เขาถอยหนีและเอาแต่ตั้งการ์ดกับโยกหัวหลบไม่ยอมสวนหมัด
"เฮ้ยสู้สิวะไอ้ภูผา" เสียงโค้ชยืนเกาะลูกกรงร้องสั่ง
"อย่ามายุ่ง นี่แผนใหม่" หนุ่มใหญ่วัยสามสิบหันมาตอบ
เปรี๊ยงง! คราวนี้หมัดของหนุ่มตัวดำทมิฬชกปั่งเข้าเต็มหน้า
เืพุ่งออกมาทางจมูกของภูผาปรี๊ดเต็มพื้นสนาม
ฮ่า! ๆ ๆ คู่ต่อสู้หัวเราะแล้ววิ่งเข้ารัวหมัด
วืด! ๆ ๆ ภูผาโยกหน้าหลบและถอยหนีอีกแล้ว
ทว่าสายตาของหนุ่มหล่อกล้ามโตช่างไวดั่งชมกรด เขาหลบคู่ต่อสู้ได้แทบจะท่วงท่าทั้งต่อยทั้งเตะ
จวนเจียนเวลาใกล้จะหมดยกสุดท้าย หมัดขวาของภูผาก็ถูกปล่อยออกมา
เปรี๊ยงงง! หน้าดำๆ ของคู่ต่อสู้สะบัดตามหมัด เขาสลืมสลือด้วยความเมาหมัด
ภูผาหมุนตัวลอยฟาดเท้าเตะก้านคอต่อทันที
โครมมม! ร่างสูงใหญ่ล้มลงไปกองนอนแน่นิ่งสนิทแนบเวที
เฮ! ๆ ๆ ๆ เสียงคนดูหลายร้อยโห่ร้องดีใจ ชื่อภูผาถูกะโก้องดังไปทั่ว
หนุ่มหล่อกล้ามโตถูกกรรมการจับยกมือ เขาเืกำเดาไหล ปากแตก ใบหน้าหล่อๆ ดูไม่จืดเลย
ภูผากลับมาบ้านทาวน์เฮ้าส์สองชั้นก็ตอนค่ำมืดำพอดี เขาเจอร่างน้อยๆ กำลังนอนตะแคงตัวอยู่บนโซฟายาว
ทีวีตรงหน้ายังเปิดอยู่แต่สาวน้อยหลับไปเสียแล้ว เธอนอนตะแคงงอหนุนมือของตัวเองดูน่ารักมาก
"ลลินจ๋า" ภูผาย่องเข้ามานั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าสาวน้อย
เขาเอาหลังมือลูบแก้มขาวๆ ของเธอเมื่อเธอไม่ยอมตื่น
ภูผาจ้องมองใบหน้าเล็กๆ ที่เรียวสวยอย่างกับโดนสะกด เขาเห็นปากนิดๆ สีชมพูจมูกหน่อยๆ ที่โด่งเชิ่ดขึ้น
คิ้วโก่งดกดำ ขนตายาวงามงอน มือไม้ของหนุ่มกล้ามโตกำลังสั่นเทาอย่างไม่รู้ตัว
ริมฝีปากเรียวเล็กช่างน่าจูบน่าลิ้มลอง ภูผาก้มหน้าหล่อๆ ที่ช้ำหมัดยับเยินลงมาช้าๆ
"กลับมาแล้วเหรอคะ" ลลินตื่นเพราะมือใหญ่ๆ บนแก้มของเธอที่สั่นพั่บๆ เธอยื่นมือขึ้นมาลูบหน้าของภูผาทั้งๆ ที่ตัวเองยังไม่ได้ลืมตา
โอ๊ย! มือน้อยๆ บีบจมูกและปากจนหนุ่มใหญ่ร้องเจ็บ
"ตายแล้ว พ่อแพ้เหรอคะ" ลลินลุกขึ้นนั่งแล้วลืมตาโพลงอย่างใ
"เปล่าหรอก ชนะน่ะ" ภูผาลดมือกลับมาแล้วยิ้มบอก เขาต้องเงยหน้าขึ้นมองสาวน้อยเมื่อเธอนั่งแต่เขากำลังคุกเข่าอยู่หน้าขาเธอ
"ว๊าวจริงหรือคะ" ลลินดีใจตาลุกวาว หัวใจของเธอพองโตด้วยความภาคภูมิใจในตัวของหนุ่มหล่อตรงหน้า
สายตาของเธอลูบโลมบนใบหน้าที่ฟกช้ำดำเขียวต่อ
"หืม พ่อชนะแล้วหน้ายับขนาดนี้เลยเหรอคะ แล้วคนแพ้เขาไม่หน้าเละเลยเหรอ" ลลินก้มหน้าสวยๆ ลงมาเอียงมองใบหน้าของภูผา
เธอใสซื่อจนไม่รู้ว่าปากของตัวเองกำลังจะจิ้มหน้าหล่อๆ ของคุณพ่อเสียแล้ว ลมหายใจของเธอพ่นรดใบหน้าของภูผาจนเขาร้อนรุ่ม
ดวงตาโตๆ ของเธอจ้องมองเสียจนคุณพ่อไม่กล้าจะสบตาแบบซื่อๆ เธอต่างจากคู่ต่อสู้ที่เขาประสานแบบตาต่อตาฟันต่อฟันมานักต่อนัก
"เจ็บไหมคะเนี่ย ขึ้นมานอนเลยเดี๋ยวหนูทายาให้" ลลินบอกแล้วลุกไปเอากล่องยา
ฟุ่บ! ภูผาถอดเสื้อนอนลงบนโซฟาแล้วมองตามสาวน้อย เขาเห็นเธอตัวเล็กๆ ผิวกายขาวโพลนดั่งหิมะ ภาพเธอยืนเขย่งเท้าหยิบกล่องยาดูน่ารักน่าชัง
ฮิ! ๆ ๆ เขาหัวเราะเบาๆ และแอบยิ้ม เขารู้สึกดีอย่างน่าประหลาดใจเมื่อโดนห่วงใย
ลลินยืนข้างๆ แล้วก้มหน้าเอามือทายาที่แผลของพ่อเลี้ยง เขาดึงมืออีกข้างของเธอมายันบนหน้าอกล่ำๆ ที่กว้างใหญ่
"อย่าจับมือสิ หนูไม่ถนัดนะคะ" ลลินบอกภูผา
"งั้นนั่งบนเอวก็ได้นะ" ภูผาบอก
ขวับ! สาวน้อยลงมานั่งทับบนตัวภูผาเลยทันที เธอเอามือซ้ายยันกล้ามท้องซิกแพคของเขาแล้วก้มลงเอามือขวาทายา
ตูดงอนๆ ของลลินบดส่ายไปมาเมื่อเธอขยับตัว ลำเอ็นของภูผาแข็งพองขึ้นจนคับแน่นกางเกงใน
อูย! ๆ ๆ ภูผาร้องโอดโอยไม่รู้ว่าเขาเจ็บหรือเสียว กันแน่
ลลินเลื่อนตัวขึ้นมานั่งทับกล้ามท้องเป็ลอนๆ แทนเมื่อเธอรู้สึกว่ามีอะไรแข็งๆ มาดันตูด
"ตรงอื่นเจ็บอีกไหมคะ"สาวน้อยก้มมองสำรวจไปทั่วหุ่นล่ำๆ ของพ่อ
เธอเห็นรอยสักสีดำเต็มแขนและอกของเขา กล้ามทุกส่วนของเขานูนแน่นเป็มัดๆ มันแข็งเหมือนก้อนหินและกำลังทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรง
"เจ็บตรงนี้" ภูผาเอามือใหญ่ๆ ดึงมือน้อยๆ ของลลินมาจับที่แก้มของเขา
ฟ่อด! ๆ ๆ เขาเอาหน้าหล่อๆ คลอเคลียมือเล็กๆ แล้วดอมดมอย่างชื่นใจ
"อร๊าย! ฮ่า! ๆ หนูจั๊กกะจี๋นะคะ" ลลินบอกแล้วชักมือกลับแต่ภูผาดึงแนบปากของเขาเอาไว้
จุ๊บ! ๆ ๆ ภูผาจูบมือน้อยๆ แล้วปล่อยออก ลลินรู้สึกว่าใบหน้าของภูผาร้อนดั่งไฟแผดเผามือน้อยๆ ของเธอจนร้อนรุ่ม
รู้สึกเสียวแปล๊บๆ เหมือนมีกระเเสไฟเล่นขึ้นมาจากมือไหลถึงขั้วหัวใจ
"ไม่เล่นแล้วค่ะ หนูหิวแล้วนะ" ลลินบอกแล้วลงจากตัวภูผา เธอเดินไปยกอาหารในครัวที่ทำไว้นานจนเย็นชืด
ภูผากินต้มจืดสาหร่ายอย่างเอร็ดอร่อย เขาเอามือหยิกแก้มของลลินเบาๆ แล้วชมเธอ
"อร่อยที่สุดเลยคนสวยของพ่อ"
"ฮิ ๆ อร่อยก็กินเยอะๆ สิคะ อ้อ หนูว่าหนูจะหาเมนูเนื้อเยอะๆ มาบำรุงพ่อนะ นักต่อสู้ต้องใช้พลังเยอะๆ " ลลินบอก
เธอเอียงหน้าไปมาแว่วเสียงใสแจ๋วๆ ดูน่ารักเหลือเกิน
2K
