เมฆาสืบล่าผี (ฉบัยร่ายเวท) ภาค ในเขตสนธยา

        ตอนที่ 3 – คนที่ไม่เคยจากไป

        เวลา 00:00:07 น. หน้าหมู่บ้านโนนสูงใต้

        วิริยานั่งคุกเข่ากับพื้น  

        กำไลสองวงที่เย็นเฉียบอยู่ในฝ่ามือ  

        แสงเงินข้างในยังวูบวาบเหมือนหัวใจที่เต้นช้า ๆ

        เ๽้าพรายลอยวนรอบตัวเธอ ร้องไห้เป็๲ควัน  

        “ท่าน… ท่านทิ้งข้าไปจริง ๆ เหรอครับ”

        เ๯้าฮูกเกาะไหล่วิริยา ส่งภาพให้เธอเห็น  

        ภาพของเมฆาที่ยืนอยู่กลางความว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยหมอกหกเหลี่ยม  

        เขายกมือแตะกำไลจากข้างใน แล้วยิ้มมุมปากให้กล้อง

        วิริยาจับกำไลแน่น  

        แล้วพูดเสียงสั่น

        “คุณยังอยู่ใช่ไหม”

        กำไลร้อนขึ้นทันที

        เสียงเมฆาดังขึ้นจากข้างในกำไล  

        เบา แต่ชัดเจนทุกคำ

        “ผมยังอยู่  

        แต่ผมต้องอยู่ในนี้… เพื่อรักษาสมดุล  

        ถ้าผมออกมา เขตสนธยาจะขยายอีกครั้ง”

        วิริยาน้ำตาไหล  

        “แล้วคุณจะอยู่แบบนี้ตลอดไป?”

        เมฆาหัวเราะเบา ๆ  

        เสียงเดียวที่เธอเคยได้ยินจากเขา

        “ไม่ตลอดไป  

        แค่จนกว่าจะมีคนที่ ‘เต็มใจ’ เข้ามาแทนผม”

        วิริยานิ่งไป  

        แล้วยกกำไลขึ้นแนบอก

        “ฉันเต็มใจ”

        กำไลส่องแสงเงินเจิดจ้า  

        วงแหวนเงินขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

        วิริยาถูกดูดเข้าไปทันที

        เ๽้าพรายกับเ๽้าฮูกร้องลั่น

        ข้างในเขตสนธยา

        วิริยาพบว่าตัวเองยืนอยู่ตรงหน้าเมฆา  

        ในความว่างเปล่าที่ไม่มีอะไรนอกจากหมอกหกเหลี่ยม

        เมฆามองเธอ  

        แล้วยกคิ้ว

        “เธอบ้าไปแล้ว”

        วิริยาพูดเสียงหนักแน่น

        “ฉันเป็๲ตำรวจ  

        หน้าที่ฉันคือปกป้องคน  

        ถ้าต้องมีคนอยู่ในนี้… ให้ฉันอยู่แทน”

        เมฆายิ้มกว้างครั้งแรก  

        จริง ๆ

        “ผมไม่ได้บอกว่า ‘ต้องมีคนอยู่ตลอดไป’  

        ผมบอกแค่ว่า… ต้องมีคน ‘เต็มใจ’ เข้ามาเปลี่ยนกะ”

        เขายกกำไลสองวงขึ้น  

        แสงเงินพุ่งออกมาเป็๞สาย  

        พันรอบข้อมือวิริยา

        “กฎของเขตสนธยาคือ  

        คนที่เต็มใจเข้ามาแทนคนเก่า  

        จะได้อยู่แทน  

        และคนเก่าจะได้ออกไปพัก”

        วิริยาตาโต

        “หมายความว่า…”

        เมฆาพยักหน้า

        “ผมอยู่มา 7 นาที (ข้างนอก)  

        แต่ข้างในนี้คือ 7 วัน  

        ผมสามารถ พักได้แล้ว”

        กำไลสองวงคลายออกจากข้อมือเมฆา  

        แล้วรัดเข้ากับข้อมือวิริยาแทน

        เมฆาก้าวถอยหลัง  

        ร่างค่อย ๆ จาง

        “ผมจะออกไปแทนคุณ  

        แต่คุณต้องอยู่ที่นี่อีก 7 วันข้างใน  

        แล้วครั้งหน้าจะมีคนมาเปลี่ยนกะคุณต่อ”

        วิริยาพยักหน้า  

        น้ำตาไหล แต่ยิ้ม

        “เข้าใจแล้ว  

        ไปเถอะ… คุณทำงานหนักมานานแล้ว”

        เมฆายกมือไหว้เธอเบา ๆ

        “ขอบคุณ  

        สารวัตร”

        แสงเงินพุ่งวาบ

        เมฆาปรากฏตัวขึ้นกลางหมู่บ้านอีกครั้ง  

        เวลา 00:00:10 น.

        เ๯้าพรายกับเ๯้าฮูกร้องดีใจลั่น  

        วิ่ง (และบิน) เข้ามากอดเขาแทบไม่ทัน

        เมฆามองกำไลสองวงที่หายไปจากมือ  

        แล้วหันไปมองหมอกที่ค่อย ๆ จางลง

        เ๯้าพรายถามเสียงสั่น

        “ท่าน… ผู้หญิงคนนั้นจะออกมาได้ใช่ไหมครับ”

        เมฆาพยักหน้า

        “อีก 7 วันข้างใน  

        หรืออีก 7 นาทีข้างนอก  

        เธอจะออกมา  

        แล้วฉันจะไปรับเธอเอง”

        เขาหันไปมองเ๽้าฮูก

        'เราต้องเตรียมกาแฟร้อนไว้ให้สารวัตรด้วยนะ”

        เ๽้าฮูกส่งภาพกาแฟดำหนึ่งแก้วให้เห็น กาแฟที่หน้าหมู่บ้าน

        เมฆายิ้มมุมปาก

        “ดี”

        เขาเดินออกไปหน้าหมู่บ้าน  

        เ๯้าพรายลอยตาม  

        เ๽้าฮูกบินนำหน้า

        กำไลสองวงหายไปจากมือเขา  

        แต่ที่ข้อมือซ้าย… มีรอยแผลเป็๞รูปวงกลมสองวงจาง ๆ

        เหมือนเครื่องเตือนใจว่า

        บางครั้ง  

        การช่วยคน  

        ก็ต้องมีคนสละเวลาของตัวเองบ้าง

        แต่ไม่ใช่ตลอดไป

        แค่… รอเปลี่ยนกะ

        จบ Series “เขตสนธยา 7 นาที”

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*