บันทึกเซียนลู่อิงหมิง(อ่านฟรี)

บทที่สี่สิบแปด

        ร่างสูงปลดอาภรณ์ของตนเองออกแล้วเช่นกันเขาเหลือไว้เพียงกางเกงยาวตัวในสุด

        คนด้านบนก้มลงมอบจุมพิตให้หญิงสาวอย่างเร่าร้อนในทันทีปลายลิ้นที่เกี่ยวกวัดในโพรงปากอ่อนหวานพร้อมกับที่เขาส่งมือหนาไปจับที่เอวบางนวดคลึงเบาๆอยู่ไม่กี่ครั้งถึงไล้ขึ้นไปที่เอี๊ยมตัวบาง สองมือเคล้นทรวงอกอิ่มผ่านผ้าเนื้อบางแม้อิงหมิงจะถูกจูบแนบแน่นแต่ก็อดไม่ได้จะผละออกมาร้องครวญนางไม่ได้ตกใจเท่าที่การสัมผัสทำให้นางรู้สึกสุขสม

        จอมมารจึงละออกมาจากริมฝีปากพรมจูบไปที่ลำคอขาวปล่อยให้นางครางออกมาเป็นระยะฟังรื่นหูยิ่งนักสองมือที่บีบคลึงเต้ากลมกลึงไม่พักรอจนชายหนุ่มก้มศีรษะลงมาริมฝีปากแนบชิดเอี๊ยมบาง ส่วนชูชันเล็กๆ ที่ตั้งขึ้นบ่งบอกจุด เขาจึงกัดเบาๆไปที่ตรงนั้น จิ้งจอกน้อยร้องดังหนักข้อยิ่งขึ้นนางไม่เคยได้รับการปรนเปรอเช่นนี้แทบสำลักลมหายใจ

        ชายหนุ่มใช้ฟันกัดสลับกับดูดยอดปทุมถันจนเอี๊ยมสีขาวบริเวณนั้นชุ่มสีชมพูลอดผ้าเนื้อบางขึ้นมายิ่งดูเย้ายวนเขาจึงใช้ปลายนิ้วบีบขยี้ส่วนยอดที่ชูชันอย่างน่ารัก “ชอบหรือไม่?”

        “อืมๆ อ่า ข้าชอบ” ใบหน้าคมคายยิ้มออกมาทันทีที่ได้ยินคำตอบเขาจึงย้ายมือซุกไซร้ลอบเข้าไปในเอี๊ยม สัมผัสเข้ากลับทรวงอกโดยตรงปลายนิ้วเขี่ยส่วนยอดที่เปียกชื้นหน่อยๆปัดป่ายไปมายิ่งเรียกเสียงร้องหญิงสาวมากกว่าเดิมทั้งยังบิดตัวซ้ายทีขวาทีดันสัดส่วนอวบอิ่มเข้าหามือหนาเห็นแบบนี้ชายหนุ่มจึงอ้อมไปด้านหลังกระตุกปมสุดท้ายให้หลุดออกพอไม่มีอะไรรั้งแล้วเอี๊ยมบางก็ร่วงหล่นไปที่ข้างกายอวดทรวดทรงของหญิงสาวที่เปี่ยมเสน่ห์เย้ายวน สองเต้ากลมกลึงอวบอิ่มกำลังดียอดอกสีชมพูชูชันจากการปลุกเร้า

        จอมมารที่มองอย่างตะลึงงันเพียงครู่ก่อนจะสานต่อก้มลงแนบอกใช้ปากครอบครองเนื้อนวลเนื้อเต้ากลมเขาทั้งกัดทั้งดูดพอผละออกมาก็ทิ้งจุดสีแดงเป็นดวงๆ เอาไว้ จึงยิ้มออกมาอย่างพอใจ

        “งดงาม” ภาพตรงหน้าเป็นดั่งงามวิจิตรชั้นดีที่มีเขาเป็นผู้แต่งเติม

        พอเห็นจอมมารหยุดชะงักไปอิงหมิงก็คิดว่าอีกฝ่ายคงจะพอแค่นี้“เสร็จแล้วหรือ?”

        “เจ้าอยากให้ทำอีกหรือไม่ล่ะ”

        ร่างเล็กรีบพยักหน้า“อยากๆ ข้าไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อนเลย กินปราณแบบนี้ดีมาก”

        คำว่าไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้ย่อมหมายถึงไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนจอมมารพลันคิดขึ้นมาได้ หากนางไม่ได้ไปอาศัยอยู่กับมนุษย์ถูกเลี้ยงมาอย่างจิ้งจอกธรรมดาๆ เวลานี้คงใช้ชีวิตอย่างปีศาจจิ้งจอกอยู่แน่ๆหลอกกินปราณของมนุษย์บางของปีศาจบ้าง เพียงแค่คิดก็เหมือนหัวใจถูกฉีกกระชากนางต้องเป็นของเขาผู้เดียว

        “เช่นนั้นเจ้าก็อย่าทำกับใครอื่น กินแต่ปราณของข้าผู้เดียว”เอ่ยจบจอมมารก็ก้มลงไปลิ้มชิมริมฝีปากหวานของจิ้งจอกน้อยมือข้างหนึ่งก็บีบเคล้นเนื้ออกอิ่มสลับคลึงยอดชูชันส่วนมืออีกข้างที่เริ่มซุกไปหาที่ทางใหม่ ลูบไล้ผิวกายนวลเนียนจนมาถึงเอวบางแล้วจึงค่อยๆแอบเข้าไปในกางเกงชั้นสุดท้ายนวดคลึงที่สะโพกมนอยู่พักใหญ่เขาจึงร่นขอบกางเกงลงต่ำสัดสวนทุกอย่างเปิดเผยอวดให้สายตาคมเห็นแล้วพาลหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ

        จอมมารไล่สายจากใบหน้าใสที่กำลังอยู่ในห้วงอารมณ์ปรือตายั่วยวนอย่างร้ายกาจลงมาที่ลำคอเรียวระหงที่มีรอยแดงเป็นจุดๆ อยู่ประปรายจนถึงเหนือเนินอกและทรวงอกที่อวบอิ่มกลมกลึง สัดส่วนที่พบจุดแดงมากที่สุดก่อนจะมาถึงเอวคอดที่น่าหลงใหล จุดบุ๋มกลางหน้าท้องน่าละเลงด้วยลิ้นให้เปียกชุ่มมือหนาแยกสองขาออกแล้วแทรกตัวไปชิดใกล้กึ่งกลาง ยกขาเรียวข้างหนึ่งให้ตั้งชั้นขึ้นเขากดจูบลงไปแรงๆ ที่เนื้อน่องด้านในที่ขาวจัด เพียงนิดเดียวก็ขึ้นสีแดงเป็นดวงๆเขาอยากให้รอยเล่านี้อยู่อีกนานๆแต่เสียดายที่เดี๋ยวมันก็จะจางหายไปเพราะพลังปราณกำลังรักษารอยพวกนี้

        “ข้าๆ อ่าๆ” นางไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ได้แต่ร้องครางเช่นนี้ซ้ำๆ

        “รู้สึกดี?”

        “อ่าา ดีมาก” คำตอบล้วนเป็นที่พอใจ ต้องมอบรางวัลให้เสียแล้วชายหนุ่มชันขาอีกข้างขึ้นพอขาทั้งสองข้างตั้งขึ้น ส่วนลับก็เปิดเผยชัดเจนเนินเนื้อขาวเนียนเปิดออก เผยกลีบดอกไม้สีชมพูที่ไม่เคยถูกสัมผัสวันนี้ดอกไม้จะได้บานเต็มดอกเสียที

        แม้จะเตรียมใจแล้วแต่ผู้เป็นจอมมารอดจะตื่นเต้นไม่ได้เขากำลังจะได้เป็นหนึ่งเดียวกันอีกฝ่ายหลังลอบกลืนน้ำลายแล้วจึงใช้ปลายนิ้วโป้งเคล้นคลึงติ่งเล็กเหนือกลีบดอกไม้

        “อ่าาา” เสียงหวานกรีดร้องดังกว่าครั้งไหนๆ “ความรู้สึกนี้..อ่า..?”

        หลังเคล้นคลึงได้พักเดียวกลีบดอกไม้ก็เริ่มมีน้ำชุ่มชื่นเขาใช้นิ้วเกลี่ยขึ้นลงยิ่งปัดผ่านยิ่งเปียกชุ่ม “ทนก่อนนะ”หลังเอ่ยเตือนนิ้วเรียวยาวก็ถูกส่งเข้าไปในช่องทางลับเนื่องจากทางที่เปียกชุ่มทำให้นิ้วที่สอดเข้าไปไม่ใช่เรื่องยากเลยนิ้วเข้าไปจนสุดในครั้งเดียว

        “อ่าา นั้นคืออะไร..” นางเงยหน้าขึ้นมามองสิ่งร่างสูงทำนางรู้สึกว่ามีอะไรแปลกปลอมสอดใส่เข้ามาในกายแต่แปลกที่นอกจากไม่เจ็บกลับรู้สึกดีอีกด้วย

        “เจ็บหรือ?”

        นางส่ายหน้าแทนคำตอบ“ทำไมถึงไม่เจ็บละ?” จิ้งจอกน้อยสงสัย นี่นางถูกชำแรกกายอยู่แต่ทำไมไม่เจ็บ

        “กินปราณวิธีนี้ข้าทำได้ผู้เดียว”

        “งั้นหรือ” อิงหมิงพยักหน้าตอบรับเป็นเรื่องจริงที่นอกจากไม่เจ็บแล้วจะรู้สึกดีอีกด้วยเป็นความรู้สึกที่มากกว่ากินปราณด้วยริมฝีปากคนละระดับเลย “อ่าๆ”ระหว่างที่จิ้งจอกน้อยกำลังสงสัยนิ้วที่อยู่ในกายก็เริ่มขยับเข้าออก

        “เสียวดีหรือไม่?” เสียงครางที่หลุดออกมาตามสัญชาตญาณหวานล้ำเขายิ่งได้ยินส่วนที่ยังอยู่ใต้กางเกงก็ยิ่งตั้งชัน

        “เสียว? ข้าไม่รู้ นะนี่คือเสียว..หรือไม่อะๆๆ”เขาเพิ่มจากหนึ่งเป็นสองก่อนจะสอดใส่ถี่ๆเมื่อช่องทางรักไม่รัดแน่นเมื่อครั้งแรกก็ถอนนิ้วออกมา “เดี๋ยวสิ”พอนิ้วหายไปนางก็ร้องห้ามเสียงทันที

        “ใจเย็น ข้ายังไม่พอแค่นี้หรอก” จอมมารดันกางเกงตัวสุดท้ายให้หลุดออกสัดส่วนที่แข็งขืนก็พลันตั้งชันออกมาทันทีท่อนที่เหมือนได้รับการปลุกเร้ามาอย่างดีทั้งที่ยังไม่ได้ถูกแตะแม้แต่นิดเดียวมันทั้งใหญ่ทั้งร้อน

        ชายหนุ่มใช้มือข้างที่เปียกชุ่มรูดรั้งแท่งร้อนเพียงไม่กี่ทีให้มันชื้นก็นำไปจ่อที่ทางชุ่มแฉะ

        “ข้าจะค่อยๆ” ถึงนางจะไม่มีอาการต่อต้าน ช่องทางน่าจะเปิดรับได้ไม่มีปัญหาแต่ยังนับว่าเป็นครั้งแรก เขาไม่อยากให้นี่เป็นความทรงจำที่ไม่ดีของอิงหมิง

        คนด้านบนดันขาเรียวให้อ้าออกกว้างยึดเอวเล็กๆ ไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างก็จับต้นขาให้แบะออกพลางดันแท่งร้อนที่แข็งจนไม่ต้องใช้มือจับให้สอดเข้าไปในร่องฉ่ำเยิ้ม

        “อะๆๆ เดี๋ยวข้า…อ่าาา”แค่ผ่านส่วนหัวไปได้เพียงเล็กน้อยร่างเล็กก็ส่งเสียงห้าม “มันแปลกๆ”

        “เจ็บหรือ?” ใบหน้าสวยหวานสะบัดไปมานางไม่ได้เจ็บแต่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร “เสียว?”

        “ข้าเสียวๆ มันรู้สึกดี ข้าไม่ไหว” ร่างกายนางเริ่มสั่นไหวเพราะนางกำลังได้รับปราณของจอมมารเข้ามาผ่านกายที่เชื่อมกันความรุนแรงเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ร่างสูงจึงก้มลงใช้ลิ้นละเลงรอบลำคอขาวมือนวดคลึงเต้ากลมกลึง แต่ยิ่งทำร่างกายเล็กก็ยิ่งสั่นไหว ท่อนที่สอดใส่ได้ครึ่งทางก็ไม่รู้จะเข้าหรือจะออกดี

        “ถ้าไม่เจ็บข้าจะทำต่อ” เขาว่าจบก็ดันท่อนร้อนเข้าไปอีกจนในที่สุดก็มิดสองร่างเชื่อมสนิท ร่างสูงทาบทับคนข้างใต้ก่อนจะกดริมฝีปากเข้าหาส่วนเดียวกันสองลิ้นเกี่ยวกับไปมาไม่รู้ของใครเป็นของใครจนน้ำใสไหลออกมุมปากหญิงสาวจอมมารจึงผละออกมาล้มชิมน้ำใสๆ ที่มุมปากพร้อมกันนั้นกายก็โยกขึ้นลง

        “ซึด” เขาสูดปากพอๆ กับที่หญิงสาวร้องครางแม้ช่องทางรักจะชื้นแฉะแต่ยังแน่นมาก รัดท่อนร้อนจนปวดตุบๆ “อิงอิง”เขาครางเรียกชื่ออีกฝ่าย

        สองกายสอดประสานเนื้อแนบเนื้อเสียงครวญครางสอดประสานไปกับเสียงเสียดสีแห่งราคะ

        อารมณ์รักพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆร่างเล็กที่นอนแผ่อยู่มือจิกลงที่ฟูกนอนนางมองไปที่ร่างแกร่งด้านบนขยับโถมกายใส่ไม่หยุดอีกฝ่ายรู้ตัวว่าถูกมองอยู่ก็สบสายตากลับไปจอมมารผู้สง่างามและเย็นชามักจะมีใบหน้าเรียบนิ่งบัดนี้เขากำลังยกยิ้มมุมปากน้อยๆแต่นางก็ยังสังเกตเห็น

        “อ่าๆ ท่าน..ชอบไหม..” มีหลายครั้งที่ชายหนุ่มเอ่ยถามว่านางชอบไหมแต่นางไม่รู้เลยว่าเขาชอบเช่นกันหรือเปล่าพลางคิดว่านางจะกินปราณอีกฝ่ายเสวยสุขเพียงผู้เดียวหรือไม่?

        ครั้งนี้จอมมารไม่ปิดบังรอยยิ้มมุมปากเขายกขึ้นชัดเจนก่อนที่จะยกมือขึ้นมาปัดปอยผมที่คลอเคลียกรอบหน้าของคนน่ารักใต้ร่าง “มากๆ”

        หลังจากจังหวะเร่าร้อนเร่งสลับผ่อนเบาอยู่พักหนึ่งชายหนุ่มก็เริ่มกลับมาปรนเปรอให้หญิงสาวนิ้วเรียวยาวบดติ่งเล็กเหนือช่องทางที่ถูกสอดใส่ จิ้งจอกน้อยเริ่มสั่นไปทั้งกาย

        “ข้าๆๆ เดี๋ยวหยุด มันปวด..อ่าตรงนั้น”บริเวณจุดกลางตัวที่ถูกคลึงรู้สึกรุ่มร้อนผะผ่าว

        “รอก่อน ข้าก็ใกล้แล้ว” ร่างสูงชะงักมือไปเอวสอบเร่งความเร็วแท่งร้อนขยายคับแน่นช่องทางรักเขาเร่งการเสียดสีไม่นานก็กลับมาคลึงเกสรเหนือกลีบดอกไม้ “อย่าเกร็ง ปล่อยไปตามความรู้สึก”ร่างสูงเอ่ยกับอีกคนที่ขาเรียวตวัดเข้าเอวสอบแล้วเกี่ยวไว้แน่นบีบเข้าหาจนร่างสูงรู้สึกได้

        “อ่าาา”ไม่นานความรู้สึกปวดติ่งเล็กที่ถูกคลึงก็แพร่กระจายไปทั่วกายเปลี่ยนเป็นชาหนึบช่องทางรักเต้นตุบๆ บีบรัดท่อนร้อนที่สอดเข้าออกยิ่งกว่าเดิม

        “อึก ซึดด” ร่างแกร่งครางเสียงต่ำพร้อมดันกายกระแทกใส่รุนแรงจนเริ่มเกร็งกระตุกแล้วถึงผ่อนความเร็วลงแท่งร้อนพ่นน้ำรักออกมาใส่ช่องทางดอกไม้งามความอุ่นวาบในช่องทางของหญิงสาวสร้างความรู้สึกถูกเติมเต็มนางถึงกับหลุดครางอีกครั้งทั้งที่พึ่งเสร็จไปก่อนหน้า

        จอมมารทรุดลงมานอนข้างหญิงสาวตระกองกอดร่างเล็กมาแนบกาย ซุกใบหน้าลงที่ซอกคอพร้อมสูดดมความหอมหวานส่วนจิ้งจอกน้อยก็นอนนิ่งปล่อยให้ชายหนุ่มกอดๆ หอมๆ อยู่แบบนั้นไม่ขยับไปไหนปล่อยความรู้สึกฟุ้งๆ บางอย่างอบอวลอยู่รอบกาย

        เมื่อคืนนางหลับไปตอนไหนไม่รู้หลังจากกินปราณท่านจอมมารไปก็ถูกกอดแนบกายอยู่อย่างนั้นแต่พอตื่นมาร่างแกร่งก็ไม่อยู่แล้วแต่ความอุ่นของเตียงที่เคยเป็นที่ของเขายังอุ่นอยู่แสดงว่าคงลุกไปได้ไม่นาน

        อิงหมิงลุกออกจากเตียงอย่างสดใสไม่เคยรู้สึกตื่นมาแล้วมีกำลังวังชาเช่นนี้ เมื่อคืนนางน่าจะกินปราณไปเยอะจริงๆไม่รู้ว่าจอมมารจะเป็นอย่างไรหากปราณถูกนางกินมากขนาดนั้น

        จิ้งจอกน้อยหยิบเสื้อคลุมตัวที่แขวนเอาไว้มาใส่หลังแต่งตัวเสร็จก็เดินออกมาที่โถงข้างนอกหวงอวิ๋นที่เกาะอยู่ขอบหน้าต่างเห็นนางก็บินโฉบมาเกาะที่ไหล่ทันที

        “อิงหมิงๆ”

        “รู้แล้วๆ หิวหรือไม่ ข้าจะพาไปหาของกิน”

        นางเดินพานกเย่ยิงออกมาหาของกินอย่างที่ว่าประจวบกับอาหารพึ่งถูกนำมาวางที่ห้องพอดีหญิงสาวนั่งลงที่เก้าอี้รอขุนพลเฉินที่กำลังเดินเข้ามาหลังถาดอาหารว่างลงนางก็เงยหน้ามองผู้นำเผ่างูก่อนจะเอ่ยถามถึงใครบางคน“ท่านจอมมารอยู่ไหนหรือ?”

        “อยู่โถงอีกฝั่ง เจ้ามีอันใด?” ปีศาจงูมองสำรวจหญิงสาววันนี้เรียกได้ว่าสีหน้าของนางแช่มชื่นเขากำลังจะทักว่าเมื่อคืนหลับสบายหรือก็ต้องเก็บคำพูดกลืนลงคอเพราะเห็นจุดแดงเบาบางมากจุดหนึ่งที่ลำคอของนางชายหนุ่มรีบเสหน้ามองออกไปที่อื่นเหมือนเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น

        “เขาสบายดีใช่ไหม เมื่อคืนข้ากินปราณเขาไปเยอะมากๆไม่แน่ว่าตอนนี้ข้าต้องเป็นจิ้งจอกสามหางแล้วแน่ๆ”ขุนพลเฉินอยากจะอุดหูแล้วเดินหนีไป นี่เขาไม่ควรต้องรู้เรื่องนี้ทำไมต้องมารับรู้เรื่องของท่านจอมมารด้วยแล้วนี่ตนจะตอบอย่างไรมิน่าเมื่อเช้าตอนไปรายงานเรื่องที่สืบมาอีกฝ่ายถึงดูอารมณ์ดีแม้หน้าจะเรียบนิ่ง แต่ดวงตาเปี่ยมล้นด้วยความสุข

        “เจ้าก็รอถามเองเถอะ”

        “ได้ๆ ถ้าเจอท่านจอมมาบอกข้ารออยู่ เมื่อคืนข้า..”

        “อะฮึม” เสียงไอในลำคอดังขัดคำพูดหญิงสาวเสียก่อนพร้อมกับร่างสูงชุดสีนิลที่ก้าวเข้ามา

        “ข้าขอตัว” ได้จังหวะขุนพลเฉินจึงรีบเอ่ยลาหายตัวไปอย่างรวดเร็ว

        “จากนี้เรื่องกินปราณอย่าพูดกับใครอีก”

        “ทำไมกันละ แต่ก่อนข้าคุยกับขุนพลเฉินตลอด”ทั้งยังเกือบเคยได้กินปราณของปีศาจงูด้วย นางคิดอย่างสงสัย

        “จากนี้กินปราณข้าคนเดียวจะพูดกับคนอื่นอีกทำไม”เสียงทุ้มดังกังวานทั่วห้องโถง แม้จะไม่ได้เจือความโมโหแต่ก็เอ่ยปรามอย่างจริงจัง

        “ก็ได้ๆ”พอนางตอบรับแล้วก็หยิบอาหารส่งให้หวงอวิ๋นกินแล้วก็ผลัดมาหยิบเข้าปากตัวเอง“แล้วร่างกายท่านเป็นอย่างไร ห่วงว่าข้าจะกินปราณเยอะไป”

        “อย่าห่วง ข้ามีให้กินอีกมาก”เพราะเมื่อคืนถึงเสร็จกิจแล้วเขาก็ไม่ปล่อยนางไป รั้งนางมากอดสักพักก็จูบสลับไปมาเรียกได้ว่าป้อนปราณให้นางหนำใจแต่ไม่รู้ทำไมหลังตื่นมาแล้วนางถึงกลับมาอยู่ร่างนี้ทั้งที่ตอนเขาลุกจากเตียงนางยังเป็นร่างจำแลงของลู่อิงหมิงอยู่เลย“ว่าแต่เจ้าเถอะทำไมเปลี่ยนมาร่างนี้อีกแล้ว?”

        “เมื่อคืนข้าก็ลืมเปลี่ยนกลับ ตื่นมาเห็นในกระจกถึงนึกขึ้นได้แต่ท่านจอมมารไม่ได้มีโทสะข้าก็วางใจ”

        จิ้งจอกน้อยก็ไม่ได้ค่อยอยากจะใช้ร่างที่หน้าตาเหมือนท่านเซียนนักใครจะรู้ว่าอยู่ๆ อาจจะถูกลงโทษก็ได้ ร่างสูงได้ยินคำตอบก็พยักหน้าเบาๆก่อนจะเดินเข้ามาใกล้แล้วหยุดยืนที่ข้างๆ ก้มมองอาหารที่นางกำลังกินมีแต่ของที่นางชอบเช่นเคย ระหว่างที่กำลังคีบเข้าปากชายหนุ่มก็ชิงงับกินเข้าไปก่อน

        “เอ๊ะ! ท่าน” นางรีบตวาดใส่คนที่แย่งอาหารแต่ลืมไปว่าคนผู้นั้นคือจอมมารเลยค้างคำพูดไว้แล้วกลืนที่เหลือลงคอแทน

        “กินปราณขนาดนั้นยังกินอาหารลงอีก ตะกละเสียจริง”จอมมารเอ่ยรำพึงรำพันเสียงเบา แต่ทุกคำอิงหมิงได้ยินชัดเจนอดจะทำหน้ายู่ไม่ได้

        “ไม่เหมือนกัน..กินของอร่อยๆ ข้าจะได้มีแรงฝึกสมาธิต่างหาก”เมื่อพูดถึงเรื่องนี้จอมมารก็คิดเรื่องที่นางเอ่ยขึ้นมาก่อนหน้าได้จึงเอ่ยถามต่อ

        “เจ้ามีสามหางแล้วหรือ?” เมื่อครู่เขาได้ยินที่อิงหมิงเอยกับขุนพลเฉิน

        “น่าจะ ข้ายังไม่ได้กลับร่างเลยไม่รู้”

        “ทานอาหารให้เสร็จแล้วข้าอนุญาตให้กลับร่างได้ชั่วครู่”

        นางอยากจะกลับร่างเดิมแล้วกระโดดกัดแขนอีกฝ่ายร่างนางเป็นจิ้งจอกแต่เขาไม่ยอมให้นางอยู่ร่างตัวเอง ทั้งยังสั่งได้ตามใจชอบเดี๋ยวให้เป็นอย่างนู้นอย่างนี้ ขนาดจะกลับร่างยังต้องรอเขาอนุญาต

        “ไม่พอใจหรือ?” เห็นหน้ายู่ๆของปีศาจจิ้งจอกเขาก็รู้ได้ทันที

        “..ก็ ใช่ ข้าเกิดเป็นจิ้งจอกนี่อยู่ร่างมนุษย์นานไปเดี๋ยวข้าก็ลืมวิถีจิ้งจอกสิ” นางบริภาษอีกฝ่ายจบก็พ่นลมใส่จอมมารเห็นอากัปกิริยาของนางทั้งหมด แต่ก็แสร้งไม่ใส่ใจมานั่งรอจนอิงหมิงทานอาหารจนหมดแล้วก็ให้นางกลับร่างเป็นจิ้งจอกหางที่ปรากฏคือสามหางในทันที

        “วี้ดๆ” เสียงเอ่ยร้องของจิ้งจอกบ่งบอกความดีใจนางกระโดดไปมารอบห้องก่อนที่ชายหนุ่มจะเอ่ยปากให้หยุดกระโดดเสียก่อน

        “วันนี้ข้าให้เจ้าอยู่ร่างจิ้งจอกแล้วกัน เฉพาะวันนี้เท่านั้น”

        “วี้ดๆๆ” ครั้งนี้จิ้งจอกน้อยกระโดดโลดเต้นดีใจเป็นสองเท่าอิงหมิงกระโดดวิ่งออกไปที่นอกตำหนัก กลิ้งตัวไปกับพื้นหญ้าพร้อมกับที่นกเย่ยิงบินตามออกมากลิ้งๆ หมุดๆ โพรงหญ้าตามเจ้านาย

        ร่างสูงที่กอดอกยืนมองอยู่ก็หลุดหัวเราะออกมาไม่คิดว่าจะได้เห็นเจ้านายกับสัตว์เลี้ยงเล่นกันเช่นนี้

        ช่วงเวลาที่แม้แต่จอมมารเองก็ยังไม่ทันรู้สึกว่านี่คือสิ่งที่เป็นความสุขหรือไม่ก็พลันถูกขัดขวางเสียงดังสนั่นลั่นพื้นพิภพดังขึ้นสายตาอ่อนโยนพลันเปลี่ยนแข็งกร้าวมองไปที่ต้นเสียง

        เสียงนั้นสะเทือนเลือนลั่นฟ้าสีทองฉายชัดหมู่เมฆถูกเปิดออก เทพเซียนน้อยใหญ่ลอยออกมาจากแดนสวรรค์

        “พวก..” จอมมารหยุดคำพูดไว้เท่านั้น เขากัดฟันขบกันแน่นไม่คิดว่าจะมาเร็วเช่นนี้ ขุนพลเฉินพึ่งมารายงานสถานการณ์เมื่อครู่นี่เอง“อิงหมิงกลับเข้าด้านใน” เขาเอ่ยสั่งเสียงดังลั่นแข่งกับเสียงทัพสวรรค์ที่โหมกระหน่ำ

        แต่ดูจะช้าไปแสงสีทองสว่างไสวพุ่งตรงมาที่ตำหนักสีทองอร่ามไม่แพ้กันจุดหมายที่จิ้งจอกตัวน้อยที่พึ่งมีสามหางได้ไม่นาน

        “อิงอิง!”