งานเลี้ยงวันเกิดของญาตาวี เพื่อนมากันมากมาย และในปีนี้ราวกับนัดกันไว้เลย เพราะเพื่อนสนิทอย่างชมพูนิกข์,ดมิสา,ตรีทิพยนิภา ต่างมากันพร้อมหน้าพร้อมตา
“สุขสันต์วันเกิดกุ้ง” ดมิสาเดินเข้ามาสวมกอดเ้าภาพของงาน ก่อนจะส่งของขวัญวันเกิดให้ไป
“ยัยนิกข์!!!! ว้าว...ว้าว... ดีใจจังเลยที่เห็นเธออยู่ที่นี่ หายหน้าหายตาไปเลยนะเธอ”
ดมิสาร้องอุทานขึ้นมาอย่างดีอกดีใจ เมื่อเห็นชมพูนิกข์โผล่หน้าออกมา ที่แกล้งแอบหลบไม่ให้ดมิสาเห็น ดมิสาเข้าสวมกอดชมพูนิกข์อย่างดีอกดีใจ พร้อมทั้งต่อว่าเพื่อนที่หายหน้าหายตาไปนาน
“ฉันก็ดีใจที่เห็นหน้าเธออีกครั้งย่ะ” ชมพูนิกข์สวมกอดดมิสาตอบอย่างแสดงความดีอกดีใจไม่แพ้กัน
“ถ้าทิพย์เห็นเธออยู่ที่นี่นางคงจะดีใจเหมือนกัน” ดมิสากล่าวพร้อมกับส่งยิ้มแป้นแร้นให้เพื่อน
“แล้วนี่ทิพย์ถึงไหนแล้วล่ะเนี้ย?” ชมพูนิกข์ถามขึ้นเมื่อยังไม่เห็นเพื่อนอีกคน
“ใกล้จะถึงแล้วล่ะ ต้องเข้าใจการจราจรเมืองไทยบ้างสิเธอ”
ดมิสาเย้าหยอกชมพูนิกข์ยิ้ม และกันไปเห็นตรีทิพยนิภาเดินเข้ามาพอดี
“ตายยากจริงๆ .... โน่นไงยัยทิพย์มาโน้นแล้วนั้น” ดมิสายื่นมาไปทางที่ตรีทิพยนิภากำลังเดินเข้ามาใกล้
“กุ้ง.... สา.... นิกข์....”
ตรีทิพยนิภา ร้องเรียกเพื่อนๆ มาแต่ไกลอย่างดีอกดีใจ ที่ได้เห็นเพื่อนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาอย่างนี้
“แฮปปี้เบิร์ดเดย์จ๊ะกุ้ง ขอให้เธอมีความสุขและสุขภาพแข็งแรงๆ ตลอดๆ และให้ได้แฟนเร็วๆ นะจ๊ะ”
พอตรีทิพยนิภาเข้ามาใกล้เพื่อนๆ เ้าหล่อนก็ยื่นกล่องของขวัญวันเกิดให้ญาตาวี ทั้งปากก็กล่าวอวยพรไปด้วย และเน้นคำอวยพรประโยคสุดท้าย โดยได้ยิ้มทั้งหน้าให้ไปด้วย
“ขอบคุณย่ะ ว่าแต่เข้าตัวเองก็หาแฟนให้ได้เร็วๆ นะยะ”
ญาตาวีส่งค้อนให้ตรีทิพยนิภา พร้อมกับเหน็บกลับไปด้วยอย่างรู้ทันกัน
“โอ๊ย!! ฉันไม่รีบย่ะ” ตรีทิพยนิภาสวนกลับหญิงสาวผู้เป็เ้าภาพของงานด้วยใบหน้าทะเล้น
“นิกข์!! คิดถึงเธอจัง ไม่ได้เจอตั้งนานเลย”
ตรีทิพยนิภายื่นมือมาจับมือเรียวเล็กของชมพูนิกข์ อย่างรู้สึกตามที่พูดบอกไปนั้นจริงๆ
“ฉันก็คิดถึงเธอ” ชมพูนิกข์บอกกล่าวกลับพร้อมกับเปิดยิ้มกว้างมากขึ้นกว่าเดิม
“ไปๆ หาอะไรดื่มกันดีกว่าเถอะ”
ญาตาวีพูดขึ้นแล้วพาเพื่อนๆ เดินตรงไปยังโต๊ะเครื่องดื่มอย่างไม่รอช้า ในการจัดเลี้ยงวันเกิดของญาตาวี มีเครื่องดื่มทั้งที่มีแอลกอฮอล์และไม่มีแอลกอฮอล์ ทั้งยังมีอาหารเลี้ยงเพื่อนๆ ที่มางานเลี้ยงกันด้วย แบบว่าเลี้ยงกันจนอิ่มหนำไม่เมาไม่เลิกว่างั้น
และเมื่อถึงเวลาตามที่ได้กำหนดให้ญาตาวีเป่าเค้ก กฤษกรเป็ผู้ถือเค้กออกมาจากในบ้าน มีที่ขอบสระ
“แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู......”
เพื่อนทุกคนต่างพร้อมใจกันร้องเพลง พร้อมกับตรงมือตามทำนองเพลงไปด้วย เมื่อร้องกันจบเพลง ญาตาวีก็หลับตาอฐิษฐานอยู่ภายในใจ แล้วลืมตาขึ้น เป่าเทียนที่ปักอยู่บนเค้กให้ดับลง
“นี้ของขวัญจากพี่ ขอให้น้องของพี่เป็น้องที่น่ารักของพี่อย่างนี้ตลอดไป น้องรัก”
กฤษกรเห็นว่าน้องสาวสุดที่รักของเขา เป่าเทียนจนมอดดับหมดแล้ว ก็ยื่นกล่องของขวัญสี่เหลี่ยมเล็กๆ ส่งให้ พร้อมกับกล่าวอวยพรไปด้วย
“ขอบคุณค่ะพี่กร”
ญาตาวียื่นมือไปรับกล่องของขวัญมาถือไว้ แล้วยื่นหน้าไปหอมแก้มพี่ชายสุดที่รักอย่างแสนรักใคร่เป็ที่สุด ก็จะไม่ให้ญาตาวีรักพี่ชายคนนี้มากได้ยังไงกันล่ะ ก็เธอสองพี่น้องมีกันอยู่แค่สองคนนี่น่า บิดามารดาของพวกเธอนั้นเสียชีวิตจากอุบัติเหตุไปได้สองปีกว่าแล้ว
ชมพูนิกข์มองอากัปกิริยาของกฤษกรไปก็แอบอมยิ้มไปกับความน่ารักของเขาไปด้วย และมีจังหวะหนึ่งที่กฤษกรหันมาสบตาเข้ากับชมพูนิกข์เข้า ชายหนุ่มทำเป็มองผ่านเลยไป ด้วยสีหน้าท่าทางนิ่งเฉยหมางเมินอย่างเห็นได้ชัด ชมพูนิกข์เห็นปฏิกิริยาอย่างนั้น ก็ทำให้รู้สึกเจ็บแปลบอยู่ในใจ และก็บอกให้ตัวเองทำใจ เพราะต่อจากนี้ไปกฤษกรคงไม่คิดจะมองเธอดีอีกแล้ว
๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗
2K
