ตอนที่ 7 จำไม่ได้
ทางด้านลิลิน
วันนี้เป็วันที่เธอมารายงานตัวเข้ารับการฝึกงานเป็วันแรกเธอใส่ชุดนักศึกษารัดรูป บ่งบอกว่าหุ่นของเธอนั้นดีขนานไหนผมยาวสวยถูกมัดเป็หางม้าไว้ด้านหลัง ใบหน้าทาด้วยแป้งฝุ่นบางเบาเท่านั้นถึงไม่ได้มีเครื่องสำอางบนในหน้าเลยก็ตาม แต่ลิลินก็ยังคงความสวยน่ารักสดใส
"ลินงั้นเราแยกกันตรงนี้เลยนะ" น้ำหวานมาฝึกงานที่เดียวกันกับลิลินก็จริงแต่เธอสองคนไม่ได้ฝึกที่แผนกเดียวกัน
"อืองั้นพักกลางวันเจอกันนะ" แล้วสองสาวที่มาจากสถาบันเดียวกันก็แยกย้ายกันไปอยู่คนละโซนต่างคนต่างไปประจำที่ของตัวเอง
"ขอโทษนะครับนายขอพบนักศึกษาฝึกงานที่ชื่อ ขวัญฤทัย ครับ" เดลลงมาแผนกที่ลิลินทำงานอยู่ตอนก่อนเที่ยงนิดหน่อย แล้วเอ่ยบอกหัวหน้า เพื่อให้ไปบอกหญิงสาวคนนั้นอีกทีเพราะเขาก็ต้องรีบไปทำงานอย่างอื่นต่องานของเดลก็มีไม่ได้น้อยไปกว่างานของเ้านายเลย
"เ้านายมีอะไรกับลูกน้องแพนหรือเปล่าคะ" แพนเป็หัวหน้าโดยตรงของลิลินเธอจำเป็ต้องรู้เผื่อว่าจะได้ให้ข้อมูลอะไรกับน้องไปบ้างก่อนที่จะไปพบเ้านาย
"ไม่มีอะไรมากหรอกครับยังไงอย่าลืมให้เธอไปหานะครับ ให้เธอทานข้าวก่อนแล้วค่อยขึ้นไป ผมขอตัวก่อนนะครับ" เดลเมื่อได้ทำตามคำสั่งเ้านายแล้วเขาก็ขอตัวไปทำงานอื่นต่อ
"ค่ะ" แพนหัวหน้าโดยตรงของลิลินอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ว่า เ้านายมีอะไรกับเด็กฝึกงานหรือเปล่า อีกอย่างเด็กคนนี้ก็พึ่งมาทำงานวันนี้เป็วันแรกแล้วมีเื่อะไรเ้านายถึงต้องเรียกพบ เพราะปกติเ้านายไม่เคยสนใจพนักงานคนไหนแล้วเขาก็เป็คนที่ไม่ค่อยให้ใครเข้าพบง่ายๆ ด้วยถ้าไม่จำเป็
"น้องชื่อขวัญฤทัยใช่มั้ยคะ" แพนเดินมาหาลิลินแบบงงๆ
"ลินเองค่ะพี่แพนมีอะไรจะใช้ลินหรือเปล่าคะ" ลิลินยิ้มให้หัวหน้าเธออย่างน่ารักสดใส
"พี่น่ะไม่มีหรอกค่ะพี่แค่จะมาบอกว่าตอนพักเที่ยงหลังทานอาหารอิ่มแล้ว นายให้ขึ้นไปหาพี่ก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าเื่อะไร" แพนเดินมาบอกตามหน้าที่ของเธอที่ได้รับมาจากเดลเลขาคนสนิทของเ้านาย
"นายเหรอคะ" ลิลินทำหน้างงๆเธอไม่เข้าใจว่าเ้านายจะมาเรียกนักศึกษาฝึกงานอย่างเธอไปพบทำไมจะว่าเธอทำงานผิดพลาดก็ไม่น่าจะใช่เพราะเธอพึ่งมาฝึกงานวันนี้เป็วันแรกแทบจะยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ
"ค่ะเ้านายของเราเองเขาชื่อคริสเตียน ลูกน้องอย่างเราๆ เรียกเขาว่านาย"แพนอธิบายให้ลิลินรู้จักเ้านายมากขึ้น
"อ่อค่ะ" ลิลินทำหน้าเข้าใจ
"นายดุหรือเปล่าคะแล้วให้ลินไปคนเดียวเหรอคะ" เธอถามในสิ่งที่อยากรู้เพราะเธอจะได้ทำตัวถูก
"พอดีพี่ไม่ว่างมีนัดตอนเที่ยงลินไปคนเดียวนะ นายไม่น่าจะดุนะ พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ที่พี่รู้คือนายหล่อมากกกก" แพนทำเสียงจนลิลินแทบอยากจะเห็นหน้าจะหล่อขนาดไหนเชียว ตัวเธอเองยังไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนหล่อเลย ไม่เคยรู้สึกชอบใครหรือรู้สึกพิเศษกับผู้ชายคนไหน วันๆก็มีแต่ไอ้ธีร์ที่เป็เพื่อนผู้ชายเพียงคนเดียวของเธอนี่แหละและเมื่อพักกลางวันมาถึง หลังจากที่เธอทานอาหารอิ่มแล้ว
"ก๊อกๆๆ" ลิลินมายืนอยู่หน้าห้องเ้านายแล้วกว่าเธอจะกล้ายกมือขึ้นเคาะประตูได้ ทำเอาเธอต้องยืนทำใจอยู่พักนึงชวนน้ำหวานมาเป็เพื่อนมันก็ไม่ยอมมา
"เชิญครับ" คริสเตียนเอ่ยให้หญิงสาวที่เขานัดให้มาหาเข้ามาได้ เขาแอบคิดว่าถ้าเธอเห็นหน้าเขาแล้ว เธอจะมีสีหน้าเป็ยังไงนะแต่เขาคิดว่าเธอจะต้องใแน่ๆ คิดแล้วคริสเตียนก็แอบรู้สึกสนุกนิดๆแล้วตอนนี้ชายหนุ่มก็กำลังยืนกอดอกพิงโต๊ะทำงาน มองคนสวยที่กำลังเดินเข้ามา
"สวัสดีค่ะนายมีอะไรจะใช้หนูหรือเปล่าคะ" ลิลินเอ่ยสวัสดีพร้อมกับยกมือไหว้เขาอย่างน่ารักแล้วส่งยิ้มให้ ไม่ได้มีอาการใอย่างที่คริสเตียนคิดไว้เมื่อเขาเห็นกิริยาของหญิงสาว คริสเตียนถึงกลับขมวดคิ้วแน่นเพราะมันไม่เป็ไปตามที่เขาคาดไว้ ทำไมเธอไม่แสดงอาการใเลย ที่เห็นหน้าเขาทำไมเธอถึงไม่รู้สึกอะไรเลย หรือว่าเธอจะแกล้งจำไม่ได้ หรือว่าจะจำไม่ได้จริงๆแต่วันนั้นตอนที่มีอะไรกับเธอ เธอหลับคิดถึงคืนนั้นเขาก็เหมือนคนโรคจิตยังไงก็ไม่รู้ลักหลับคนเมาแต่คนอะไรจะเมาไม่รู้เื่ขนาดนั้น แล้วถ้าเธอจำไม่ได้จริงๆว่าผู้ชายคนแรกของเธอคือเขา เขาจะทำยังไงต่อดีล่ะทีนี้
ส่วนลิลินที่ได้เห็นหน้าเ้านายครั้งแรกเธอก็รู้สึก แบบที่พี่แพนบอกจริงๆ คือเขาหล่อมาก หน้าตา ทรงผม หุ่น ชุดที่ใส่ดูเนียบและเรียบหรูไปหมดั้แ่ศีรษะจรดเท้า เขาดูดีจริงๆ
"นายคะ...นายคะ...นายคะ" ลิลินเห็นเ้านายจ้องหน้าเธอแต่ไม่ยอมพูดอะไรสักทีเธอเลยเรียกเขาอยู่หลายครั้งเหมือนว่าเขากำลังคิดอะไรในใจอยู่
"ใครใช้ให้คุณเรียกผมแบบนั้น" คริสเตียนคิดอะไรเพลินไปหน่อยเลยไม่ได้ยินที่เธอเรียกพอเขาได้สติก็เลยกลบเกลื่อนโดยการตำหนิเื่สรรพนามที่เธอใช้เรียกเขา
"ก็หนูเห็นใครๆก็เรียกนายแบบนี้นี่คะ" ใช่ลูกน้องของเขาทุกคนจะเรียกเขาว่านายแต่สำหรับเธอเขาไม่อนุญาต
"ผมไม่อนุญาต" เขายังคงกอดอกวางมาดอยู่อย่างนั้น แต่ตัวจริงๆของคริสเตียนเขาไม่ใช่ผู้ชายเ้ายศเ้าอย่างอะไรแต่เพียงแค่เขาต้องวางมาดเพื่อให้ลูกน้องเกรงกลัวและเคารพก็เท่านั้น
"ขอโทษค่ะ" ลิลินเหมือนถูกตำหนิ เธอเลยยืนก้มหน้าลงแต่เธอไม่ได้กลัวเขาหรอกนะเพียงแต่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องสนใจกับเื่แค่นี้กับเธอด้วยเพราะทุกคนในบริษัทก็เรียกเขาแบบนี้ทุกคน แล้วทีกับเธอทำไมถึงเรียกไม่ได้
"เรียกผมว่า...คุณคริส"
"....." ฮึ!!!! ลิลินรีบเงยหน้าขึ้นมามองที่เขาอย่างไม่เข้าใจ ทำไมถึงให้เธอเรียกชื่อนี้
"แล้วเธอชื่ออะไร" เขาถามต่อ
"ชื่อขวัญ...." เธอกำลังจะบอกชื่อจริงกับเขาแต่ยังพูดไม่ทันจบเขาก็ขัดขึ้นมาก่อน
"ผมหมายถึงชื่อเล่นมีมั้ยชื่อเล่นน่ะ" ถึงคริสเตียนจะไม่ใช่คนไทยแต่เขาก็พูดไทยได้ ถึงสำเนียงจะไม่ค่อยชัดเท่าไหร่แต่ก็ฟังรู้เื่
"ชื่อลิลินค่ะ" นี่เขาเรียกเธอมาคุยเื่อะไรกันแน่ลิลินคิดในใจแล้วทำหน้างงๆ อย่างสงสัย
"อือชื่อน่ารักดี" คริสเตียนพูดอย่างไม่ใส่ใจ แต่ในใจก็อดสงสัยไม่ได้ว่า..... อย่าบอกนะว่าเธอจำเขาไม่ได้จริงๆ คริสเตียนยืนกอดอกมองหน้าลิลินอยู่อย่างนั้น ไม่ได้พูดอะไรต่อ ทำให้ลิลินเริ่มคิดว่าเขา้าอะไรกับเธอกันแน่ ทำไม่นี้ถึงได้เจอแต่เื่ซวยๆ วะเนี่ย
"นายคะเรียกหนูขึ้นมามีอะไรหรือเปล่าคะ" ลิลินเลือกพูดในสิ่งที่้าจะรู้ทันทีเพราะเธอเริ่มรู้สึกอึดอัดแล้ว
"ผมบอกว่ายังไงให้เรียกผมว่าอะไร อ่อแล้วก็แทนตัวเองด้วยชื่อเล่นด้วยนะ เข้าใจมั้ย" เขาไม่ตอบคำถามเธอแถมยังมาสั่งให้เธอแทนตัวเองด้วยชื่อเล่นอีก นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับกูวะเนี่ยลิลินยกมือขึ้นเกาหัวแล้วทำหน้างงๆ แบบไม่เข้าใจสุดๆแต่คนอย่างลิลินมีหรือจะยอมยืมให้เขามองอยู่อย่างนี้
"คุณคริสมีอะไรจะใช้ลินหรือเปล่าคะ" เธอเลือกที่จะถามเขาอีกครั้ง คริสเตียนเริ่มแน่ใจว่าเธอจำเขาไม่ได้แน่ๆ เอาไงดีวะ จะแสดงตัว หรือจะปล่อยเธอไปแบบนี้ดีแต่คริสเตียนก็เลือกที่จะไม่บอก ส่วนเื่ปล่อยเธอไป ฝันไปเถอะเขาไม่มีวันที่จะปล่อยเธอไปแน่ๆ
"สนุกแน่" เขาพึมพำเบาๆ
"อะไรนะคะ" เธอได้ยินไม่ชัด
"อ่อผมจะถามว่าเย็นนี้คุณว่ามั้ยพอดีจะให้ไปเจอลูกค้าด้วยกันหน่อย" เอาวะโกหกไปก่อนแล้วกันคิดไม่ออก
"ทำไมต้องเป็ลินคะ" เธอไม่เข้าใจและงงมากกว่าเดิมอีกนี่เธอมาฝึกงานนะ เขาเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า
"อ๋อ...พอดีลูกค้าเขาพาลูกสาวมาด้วยเห็นว่าวัยใกล้เคียงกัน ก็เลยอยากจะให้ไปคุยเป็เพื่อนลูกของลูกค้าคนนี้หน่อยเพราะผมต้องคุยธุระกันนาน กลัวว่าทางโน้นจะหงุดหงิด"กูก็แถเก่งเหมือนกันนี่หว่าเกิดมาไม่เคยต้องทำอะไรแบบนี้เลย
"ค่ะแต่ลินมากับเพื่อนขอให้เพื่อนลินไปด้วยได้มั้ยคะ"เมื่อเช้าเธอกับน้ำหวาน มาด้วยกันโดยขับรถของเธอมาเอง ส่วนน้ำหวานก็นั่งรถมากับเธอ แล้วจะให้น้ำหวานกลับไปคนเดียวได้ยังไง
"คงไม่ได้งั้นถ้าคุณไม่สะดวกเดี๋ยวผมไปหาคนอื่นก็ได้" เขาทำหน้าเรียบๆที่จริงอยากจะชวนเธอไปทานข้าวกันสองคนนั่นแหละ ถ้ามีคนอื่นไปด้วยงั้นเอาไว้วันหน้าเขาค่อยหาวิธีใหม่
"เอ่อ..." เอายังไงดีล่ะเราต้องทำงานที่นี่แล้วเราก็้าใบผ่านงานไปก็ไปวะ ลิลินคิดในใจ
"งั้นลินไปก็ได้เดี๋ยวให้เพื่อนกลับบ้านไปก่อนก็ได้ค่ะ" เธอคงต้องเอารถของเธอให้เพื่อนขับกลับไปแล้วเธอจะนั่งแท็กซี่กลับไปเอง แค่ไปพบลูกค้าคงไม่มีอะไรมั้งอีกอย่างเธอจะได้มีประสบการณ์ทำงานด้วย
"ดีครับงั้นเลิกงานเจอกันคุณไปทำงานต่อเถอะ"
"ค่ะ" หลังจากที่ลิลินออกจากห้องไปแล้วคริสเตียนก็เรียกเดลเข้ามาหา ว่าจะให้จัดการเื่กระเป๋าของเธอสงสัยเขาจะต้องรีบคืนกระเป๋าของเธอได้แล้ว แต่จะคืนแบบแสดงตัวหรือจะแอบเอาไปคืนดีนะ...
89
